Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012

Εφηβεία


Εφηβεία, μια περίοδος της ζωής που όλοι περάσαμε, αλλά σαν γονείς, πλέον, είτε δεν τη θυμόμαστε, είτε έχουμε περάσει σε άλλον ρόλο και δεν την καταλαβαίνουμε!

Σαν έφηβη και εγώ, κάποτε, ήθελα να βγαίνω με τους φίλους μου και να μένω έξω από το σπίτι μέχρι αργά… είχα και εγώ κάπου στα δώδεκα - δεκατρία μου χρόνια την ανάγκη να επαναστατήσω! Να δείξω στους γονείς μου ότι ο κόσμος άλλαξε και ότι η δική τους ιδεολογία ήταν παρωχημένη….. οι γονείς μου τότε ήταν λάθος!!!

Χτυπιόμουν και εγώ, πότε κλαίγοντας, πότε παρακαλώντας και πότε φωνάζοντας για ελευθερία!!! Ελευθερία σκέψης, έκφρασης, δράσης!!!

Σήμερα, στο ρόλο του γονιού πια….. παιδί στην εφηβεία….. τα πρώτα σημάδια άρχισαν…..
Να το πρώτο δυνατό χτύπημα στην πόρτα του δωματίου – η πρώτη αμφισβήτηση…..
Να το πρώτο αντιμίλημα – η πρώτη επανάσταση….. μαμά είσαι λάθος!
Εκεί που πας να αγκαλιάσεις το μέχρι χθες μωρό σου….. « μαμά με πνίγεις»
Εκεί που αρχίζεις τις συμβουλές….. « δέκα λεπτά κήρυγμα»
Εσύ μιλάς, γιατί έχεις υποχρέωση να μιλάς, γιατί αλλιώς είσαι αδιάφορος γονιός, εκείνο, το παιδάκι σου κοιτάει το ταβάνι και γελάει ειρωνικά!!! Σαν να σου λέει: « μαμά σε γράφω»
Να μιλήσω για το νέο λεξιλόγιο που αναπτύσσει το παιδάκι σου; Ένα λεξιλόγιο που περιέχει μισές λέξεις και πραγματικά είναι αδύνατο να καταλάβεις τι σου λέει! Όταν, βέβαια,  δεήσει να ανοίξει το στοματάκι του ή όταν κάνει τον κόπο να αφήσει το ίντερνετ ή το κινητό και βγει από το δωμάτιό του για να δώσει σημεία ζωής!!!!
Και μένεις εσύ μέσα στη μούρλα της καθημερινότητας, με τους λογαριασμούς  και τις υποχρεώσεις να τρέχουν….. να αναρωτιέσαι: « τι έκανα λάθος;» και κάποιες άλλες φορές να κάνεις αυτοκριτική και να αποφαίνεσαι: « απέτυχα σαν γονιός! Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με το ίδιο μου το παιδί!»

Μια ωραία πρωία, βλέπεις το παιδί σου να γυρνά από το σχολείο με ένα σκουλαρίκι στη μύτη, ή ένα κούρεμα τράγου, ή ένα τατουάζ και νιώθεις το σπίτι να γυρίζει…… να! το εγκεφαλικό έρχεται……

Ένα άλλο βράδυ….. « μαμά έχει χορό η τάξη μου, θα αργήσω!»
Εσύ: « και τι ώρα θα έρθεις παιδί μου;»…. μαζεύεις κουράγιο, παίρνεις βαθιές αναπνοές…. «δεν θα συγχυστώ» λες…… και ο πόλεμος αρχίζει….

Και αναρωτιέσαι…..
Πως μπορώ να εμπιστευτώ το παιδί μου σε έναν άγριο  κόσμο; Σε έναν κόσμο γεμάτο ναρκωτικά και βία; Μέχρι ποια ώρα είναι η σωστή και η κατάλληλη για να αφήσω το 15χρονο παιδί μου έξω; 
Και μέχρι εκείνη την ώρα ποιο σπίτι μπορεί να σε χωρέσει; Πώς μπορείς να καταπολεμήσεις την ανησυχία σου;

Από την άλλη, δεν μπορείς να στερήσεις από το παιδί σου την έξοδο, γιατί θα το αποκόψεις από την παρέα του, αν δεν το αφήσεις ελεύθερο, δεν θα μάθει ποτέ να πετάει….. δεν θα ωριμάσει ….. δεν θα  μάθει να προφυλάσσει τον εαυτό του από τις κακοτοπιές….. ποια είναι όμως η σωστή δόση ελευθερίας;

Δεν νομίζω να βρεις κάποιον που να σου απαντήσει εμπεριστατωμένα σε αυτή την ερώτηση… όλα είναι σχετικά! Και καλείσαι εσύ, να ανακαλύψεις ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος…. Και να είσαι προετοιμασμένος ότι θα κάνεις πολλά λάθη…… άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος!!!

Από την άλλη τα παιδιά για να αισθάνονται καλά και ασφαλή πρέπει να έχουν όρια…. Μόνο που στην εφηβεία…. Τα όρια είναι για ξεπερνιούνται!!! Μη μου πείτε ότι δεν φάγατε ποτέ χαστούκι ή τιμωρία στέρησης εξόδου από τη μαμά ή τον μπαμπά όταν ήσασταν έφηβοι, γιατί απλά παρασυρθήκατε από την παρέα και ξεπεράσατε το χρονικό όριο που σας είχε επιβληθεί;

Α, υπάρχει και η άλλη περίπτωση! Να έρθει το παιδί νωρίτερα…. Να ανοίξει την πόρτα σαν σίφουνας, να μπει στο δωμάτιό του και να κλείσει την πόρτα πίσω του με δύναμη!!!
Και λες εσύ: « κάτι συνέβη στο παιδί μου, πρέπει να πάω να δω»
Χτυπάς την πόρτα, απάντηση καμία. Ξαναχτυπάς και περιμένεις….
« θέλω να μείνω μόνος- μόνη μου! Μη με ξαναενοχλήσει κανείς σας! Θέλω να πεθάνω!!»
Δηλώσεις!!!
Και μένεις έξω από την πόρτα με το χέρι μετέωρο να σκέφτεσαι…….
Να μπω; Ποιος το πείραξε το παιδί μου; Αν με χρειάζεται; Άσε καλύτερα να ηρεμήσει λίγο…. Και πας στο σαλόνι, ανάβεις τσιγάρο και περιμένεις…. Ακούς κλάματα από μέσα….. κάτι να σπάει….. και εσύ πρέπει να παραμείνεις ψύχραιμη!!!! Και να που βγαίνει από το δωμάτιο και σου λέει:
« μάνα είσαι εσύ; Εγώ μέσα κλαίω και εσύ δεν μου δίνεις σημασία!!!! Πότε ενδιαφέρθηκες εσύ για τα προβλήματά μου; Πότε νοιάστηκες για μένα; Μάνα είσαι εσύ; Μόνο για τους άλλους νοιάζεσαι….»
Και κάθεσαι εσύ εκεί και περιμένεις να τελειώσει το παιδί σου με τα δαγκώματα, να ξεσπάσει και να σηκωθείς στο τέλος σαν να μην έχει συμβεί τίποτα…. Και να το αγκαλιάσεις!!! Και αφού έχεις ακούσει τα χίλια μύρια να βρεις το κουράγιο να πεις: « χαίρομαι παιδί μου που ξέσπασες, είμαι στη διάθεσή σου να συζητήσουμε αυτό που σε απασχολεί» λες και μιλάς στον προϊστάμενό σου στη δουλειά…… και κάθεσαι ήρεμη ( αν έχεις πάρει χάπια πριν) και συζητάς ώσπου να καταλήξει και πάλι σε …. Δέκα λεπτά κήρυγμα και να ακούσεις πάλι το: « μάνα με έπρηξες»

Και η ζωή συνεχίζεται….. με ρυθμούς τρέλας…. Να μην καταλαβαίνεις τι σου γίνεται …. Τι γίνεται στο παιδί σου….. αδύναμη να βοηθήσεις…… μέχρι που συνηθίζεις…. Αντιλαμβάνεσαι την κατάσταση και αξιολογείς! Είναι μια ηλικία που μάλλον το παιδί σε καθοδηγεί όσον αφορά τις ανάγκες του! Μετά από το πρώτο διάστημα τρέλας …… επέρχεται μια σχετική γαλήνη και ισορροπία!

Καλό μας κουράγιο λοιπόν!!!





Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Αφιέρωμα στην Κική που έφυγε νωρίς…


Ήσουν μόνο 23 και εγώ στα 22…. Ήσουν η κολλητή μου, ο άνθρωπος που με ένιωθε, που με καταλάβαινε, που με συμβούλευε, πάντα με χαμόγελο…. Ήσουν άνθρωπος που έβλεπες με αισιοδοξία τη ζωή…. Μια ζωή που δεν πρόλαβες να χαρείς…… ήσουν αυτή που όταν ήμουν στεναχωρημένη με έπιανες από το σβέρκο και μου έλεγες « όλα θα πάνε καλά, θα δεις»…. Και εγώ σε πίστευα……

Χορεύαμε στο ίδιο χορευτικό συγκρότημα ποντιακά…. Συναγωνιζόμασταν σε πάθος…. Από όταν έφυγες δεν έχει  αξία ο χορός…… δεν έχει το ίδιο πάθος….. δεν ήθελα να χορέψω χωρίς εσένα, να δίνεις το σύνθημα!!!!

Θύμωνες όταν ξεχνούσα τη γιορτή ή τα γενέθλιά σου…. Σε έπαιρνε το παράπονο!!! Ήθελες να σε αγαπούν και να σου το δείχνουν…..

Πέρασαν τα χρόνια φιλενάδα…. 14 στον αριθμό….. ο πόνος λιγόστεψε αλλά η μορφή σου έμεινε για πάντα χαραγμένη στο νου…. Αμέτρητες αναμνήσεις….. απογεύματα με καφέ και μουσική…. Πάντα άκουγες ¨ράδιο Θεσσαλονίκη¨ …. Έκανες  αφιερώσεις!!! Βράδια που πέρασαν με συζητήσεις και όνειρα για το μέλλον….. ένα μέλλον που τελικά το έζησα μόνη μου!

Δύσκολη κατάσταση το πένθος….. αρχικά αισθάνεσαι μουδιασμένος, αδυνατείς να πιστέψεις ότι έγινε….. μετά έρχεται ο θυμός και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ!!! Είναι η αντίδραση του οργανισμού σου που μάχεται να συνεχίσει τη ζωή….. μετά έρχεται η θλίψη….. και η αποδοχή…. Αποδέχεσαι αυτό που έχει συμβεί….. το ξεπερνάς αλλά δεν ξεχνάς!!!

Κάθε άνθρωπος αφήνει το αποτύπωμά του στη ζωή σου…. Άλλος  μια όμορφη στάμπα και άλλος ένα άσχημο σημάδι…
Εσύ μου έχεις αφήσει ένα τατουάζ….. ένα όμορφο τριαντάφυλλο!!!

Φιλενάδα έκανα χρόνια να ξεπεράσω τη φυγή σου, αλλά να ξέρεις ότι δεν σε ξέχασα ποτέ!!
Δεν μπόρεσα ποτέ να σου πω αντίο….. Ας αναπαυθεί η ψυχούλα σου!!

Τρίτη 21 Αυγούστου 2012

Ταξιδεύοντας στην Ευρώπη


Ταξιδεύοντας στις χώρες της Ευρώπης, αντικρίζεις ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Άνθρωποι με διαφορετικές κουλτούρες που ζουν σε οργανωμένες κοινωνίες…. Κοινωνίες όπου οι νόμοι δεν υπάρχουν για να καταπατούνται αλλά για να τηρούνται!!! Πόλεις πνιγμένες στο πράσινο…. Αξιοθέατα καλοδιατηρημένα….. καθαρές πόλεις!!!

Βλέποντας αυτά σε πιάνει πόνος….. πόνος και ζήλεια…. Γιατί όχι και στη χώρα που ζω; Γιατί στη χώρα μου με την τόσο μεγάλη ιστορία…. Με πασίγνωστους φιλόσοφους, με μνημεία που χρονολογούνται εκατοντάδες ακόμα και χιλιάδες χρόνια να είναι παρατημένα στη μοίρα τους!!! Ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ ζωγραφίζεται στα χείλη σου!!!

Η χώρα μου! Μια χώρα που ο Θεός δεν της στέρησε την ομορφιά…. Αλλά ο λαός της τη γέμισε με σκουπίδια…. Και με αδιαφορία…. Περπατώντας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αν σηκώσεις το βλέμμα σου από το δρόμο θα ανακαλύψεις δεκάδες νεοκλασικά τα οποία είναι εφάμιλλης καλαισθησίας και τέχνης του εξωτερικού…. Όμως είναι πνιγμένα μέσα στα μεγαθήρια, τις πολυκατοικίες!!! Στο Παρίσι, για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης έχει δικαίωμα να αλλάξει ό,τι θέλει μέσα στην οικοδομή αλλά όχι στην πρόσοψη, έτσι το ιστορικό κέντρο τους κρατά την παλιά του αίγλη και ομοιομορφία του… δεν χορταίνει το μάτι σου να βλέπει!!!

Να αναφέρω και τα απερίγραπτα πάρκα τους; Στο Λονδίνο, μια πόλη εκατομμυρίων κατοίκων, μπαίνεις στο πάρκο και στα δέκα μέτρα ένα σκιουράκι περνά από μπροστά σου αμέριμνο…. Και αναρωτιέσαι… είμαι ακόμα μέσα στην πόλη ή διακτινίστηκα σε άλλο μέρος; Ναι, αλλά εκεί τα πάρκα κλειδώνουν με τη δύση του ηλίου και σίγουρα την επομένη δεν θα βρεις σπασμένα μπουκάλια και σύριγγες…..

Να μιλήσω για τον τρόπο οδήγησης; Βάζεις το ποδαράκι σου στη διάβαση πεζών και ω! ως δια μαγείας σταματούν τα αυτοκίνητα!!! Λες και πάτησες ένα μαγικό κουμπάκι!!! Ειρωνεία; Οι οδηγοί ταξί καταλαβαίνουν ότι είμαστε Έλληνες από τον τρόπο που περπατάμε στο δρόμο!!!

Στη Βιέννη….. σε κάποιους φανοστάτες υπάρχουν ειδικά σακουλάκια με εφημερίδες…. Παίρνεις την εφημερίδα και αφήνεις το αντίτιμο στην ειδική θήκη….. απίστευτο ε;
Σε ένα χωριό της Αυστρίας…. Κάποιος έχει ένα χωράφι με λουλούδια…. Μια πινακίδα για την τιμή κάθε λουλουδιού και ένα κουτάκι…. Κάθε ένας μπαίνει μέσα, κόβει όσα λουλούδια θέλει και αφήνει το κόστος στο κουτάκι…… τα συμπεράσματα δικά σας!!!!

Στο μόνο πράγμα που δεν μπορούν να μας φτάσουν οι Ευρωπαίοι είναι η φιλοξενία!!! Ο τρόπος που συμπεριφέρονται στους τουρίστες αλλού είναι υποφερτός και αλλού απαράδεκτος!!! Στην Τσεχία παραθέτουν γεύμα και δεν προσφέρουν νερό!!! Είναι απίστευτο το ξέρω!! Πρέπει να το πληρώσεις, εκεί θεωρείται ποτό!!! Αυτό που μας δώρισε η φύση εκεί το εμπορεύονται!!! Σε κάποιες άλλες χώρες είναι σωβινιστές, δεν καταδέχονται να μιλούν τη διεθνή γλώσσα….. ενώ αν πας στο Μοναστηράκι θα ακούσεις την καλημέρα σε τουλάχιστον δέκα γλώσσες!!! Είμαστε ζεστοί άνθρωποι…. Είμαστε ευγενικοί και φιλόξενοι…. Μήπως όμως πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω για ΜΑΣ και τα ΠΑΙΔΙΑ μας; Μήπως πρέπει να αλλάξουμε κουλτούρα και να αγαπήσουμε λίγο παραπάνω την πανέμορφη χώρα μας; Να την περιποιηθούμε και να της δώσουμε την ομορφιά και την καθαριότητα που της αξίζει!!!

Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του!!!

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

Κακοποιημένες γυναίκες….


Τρεις και κάτι… περασμένα μεσάνυχτα…. Η πόρτα ανοίγει και κλείνει με έναν βαρύ γδούπο….
Εκείνη ξυπνάει και η καρδιά της αρχίζει έναν τρελό χορό….. από το πώς θα ανέβει τα σκαλοπάτια θα καταλάβει αν έχει μια ήσυχη νύχτα…. Τα βήματα του στη σκάλα, δεν της αρέσουν…. Βαριά, και εσκεμμένα θορυβώδη…. Σκοπός του να την ξυπνήσει….
Εκείνη: « όχι πάλι Θεέ μου!!! Όχι πάλι!!! Θεέ μου δεν με λυπάσαι;»
Εκείνος: « ξύπνα, θέλω να μιλήσουμε!!!»
Εκείνη σε μια απέλπιδα προσπάθεια το παίζει κοιμισμένη….. όχι για πολύ όμως!!!!.................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
Ώρες αργότερα…….
Εκείνη στο πάτωμα….. το σώμα πονάει αλλά πιο πολύ πονάει η ψυχή!!!! Είναι ακινητοποιημένη…. Δεν μπορεί να αναπνεύσει…. Δεν έχει κουράγιο να σηκωθεί….. πονάει!!!
Εκείνος….. ροχαλίζει!!! Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου!!!!
……………………………………………………………………………………………………………………………………..
Ξημερώνει…. Πρέπει να σηκωθεί…. Αν την δει έτσι θα αρχίσει ο δεύτερος γύρος….. και σηκώνεται βαριά, πάει στο μπάνιο πλένεται και ψάχνει το μέικ άπ για να καλύψει τα σημάδια….
Τα σημάδια του προσώπου θα τα καλύψει, με τα σημάδια της ψυχής τι γίνεται;
Πρέπει να πάει στη δουλειά….. νέα μέρα ξεκινά!!! Μπαίνει στο αυτοκίνητο και η συνείδηση αρχίζει ένα τρελό λογύδριο….
Μέχρι πότε κορίτσι μου θα σωπαίνεις!!! Μέχρι πότε θα επιτρέπεις αυτό;
Εκείνη: « λες και δεν ξέρεις! Που θα πάω με δύο παιδιά; Χωρίς σπίτι, χωρίς λεφτά; Ξέρεις ότι  δεν μου αφήνει φράγκο! Ξέρεις ότι η μάνα μου με περνάει για φεμινίστρια…. Τον προκαλώ λέει! Τι θες να κάνω; Ξέρεις  πολύ καλά ότι αν κάνω πως φεύγω θα με σκοτώσει!!! Τι θα γίνουν τα παιδάκια μου τότε;» κλαίει….. κλαίει…. Φτάνει στη δουλειά σκουπίζει τα δάκρυα της και φοράει τη μάσκα…..
Το προηγούμενο απόγευμα η κόρη της ξέσπασε…. Εκεί μπροστά στο τζάκι…. Κάθισε στα γόνατα της και άρχισε να κλαίει!! « πάρε με από εδώ μέσα μαμά! Δεν αντέχω άλλο!!!»
……………………………………………………………………………………………………………………………………..

Το απόγευμα γυρίζει σπίτι… εκείνος κοιμάται…. Κουράστηκε ο καημένος… τόσες ώρες να μπεκροπίνει!!! Αθόρυβα μπήκε μέσα…. μια σακούλα με τα απαραίτητα…… τα παιδιά….. φεύγω!!! Τα πόδια της τρέμουν…. Φοβάται….. «θα με σκοτώσει» σκέφτεται!!!
« ας είναι! Αν είναι να πάω από τα χέρια του ας πάω!!! Θα γλιτώσουν τουλάχιστον τα παιδιά μου…» σκέφτηκε τα παιδιά της και πήρε κουράγιο…. Αθόρυβα κλείνει την πόρτα πίσω της…. Μπαίνει στο αμάξι και πηγαίνει στη μητέρα της….. πριν κατέβει από το αυτοκίνητο καθαρίζει το πρόσωπο της από το μακιγιάζ …. Ξέρει ότι τα παιδιά θα την δουν και θα τρομάξουν αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!! μπαίνει στο σπίτι των γονιών της….. και για πρώτη φορά χαμογελάει….. τα πόδια της τρέμουν αλλά συνεχίζει!!!!

Η μητέρα της τη βλέπει και ξεσπάει σε κλάματα…..
Εκείνη « μαμά, αν δεν με βοηθήσεις θα πάω αλλού, αλλά δεν θα με ξαναδείς!»
Ο πατέρας της τη βλέπει και λυγίζει: « εγώ έκανα παιδί! Δεν έκανα ζώο! Καλώς μας ξανάρθες κόρη μου!»
……………………………………………………………………………………………………………………………………..
Πέρασαν τα χρόνια…. Η ψυχή  γαλήνεψε, τα τραύματα επουλώθηκαν….. ο χρόνος, ο καλύτερος γιατρός…..
Για πολύ καιρό ξύπναγε τα βράδια φωνάζοντας « όχι άλλο! Φτάνει!» για χρόνια έβλεπε στον ύπνο της το κτήνος από πάνω της , να κάνει επίδειξη δύναμης…. Να βρωμίζει το σώμα της…. Το πόσο χαιρόταν όταν ξυπνούσε και συνειδητοποιούσε ότι ήταν ένας ακόμα εφιάλτης!!!!

Σήμερα, ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία!!! Πατάει γερά στα δυο της πόδια…. Έχει τα παιδιά της από κοντά…. Κατάφερε να κάνει και το δικό της σπιτικό!!!

Σήμερα σου λέει: « σήκω από το πάτωμα! Δεν το αξίζεις! Είσαι άνθρωπος! Σήκω, έχεις  τόση δύναμη να αντέχεις το μαρτύριο…. Θα αντέξεις να δρασκελίσεις την πόρτα!!! Μη φοβάσαι!!! Αυτοί που δέρνουν τις γυναίκες τους είναι τόσο θρασύδειλοι!!! Δεν θα σε πειράξει ξανά όπως δεν πείραξε εμένα!!! ΣΗΚΩ! Το οφείλεις στον εαυτό σου, στα παιδιά σου και στη μάνα που όταν σε γέννησε έκανε άλλα όνειρα για σένα!!! Σήκω! Κάποιος υπάρχει και για ΣΕΝΑ»

Τώρα τον συναντά τυχαία καμιά φορά…. Ω τι θαύμα! Δεν λυγίζουν τα πόδια της…. Δεν παθαίνει ταχυκαρδίες….. σκέφτεται: « ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ!»

ΣΗΚΩ! Θα τα καταφέρεις, όπως τα κατάφερα και εγώ!!!!




Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012

Εμείς και η διαδικτυακή επικοινωνία


  Το διαδίκτυο έγινε, αναπόφευκτα, αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε εγγεγραμμένοι σε κάποια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης τύπου facebook, ή ακόμα και σε διάφορα blog όπου συμμετέχουμε είτε διαβάζοντας, είτε και  σχολιάζοντας. Κάποιοι από μας ενημερώνονται σχεδόν καθημερινά από τα blog  ειδήσεων ενώ οι περισσότεροι από μας διαθέτουμε έναν τουλάχιστο λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Αναμφισβήτητα το διαδίκτυο είναι ένα πάρα πολύ χρήσιμο εργαλείο! Είτε για τη δουλειά μας, είτε για τις σπουδές μας, για την ενημέρωση μας! Τι γίνεται όμως όταν αυτή η χρησιμότητα καταντάει εξάρτηση; Ας αναρωτηθούμε όλοι, με το χέρι στην καρδιά, πόσες ώρες της ημέρας καθόμαστε μπροστά από έναν υπολογιστή σερφάροντας…. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που εργάζονται πάνω σε έναν υπολογιστή γιατί γι΄ αυτούς  η κατάσταση είναι τραγική.!!! Είναι που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν τουλάχιστον 8 ώρες ημερησίως, δαπανούν και άλλες ώρες από τη ζωή τους!

Τι είναι αυτό, όμως, που μας σπρώχνει στην άψυχη αυτή συσκευή; Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί έχουν τόση επιτυχία οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης; Μήπως η μοναξιά; Γιατί μας είναι τόσο εύκολο να επικοινωνούμε μέσω του διαδικτύου; 

Κάποιοι θα απαντήσουν, ίσως, γιατί ο ελεύθερος  χρόνος του σύγχρονου ανθρώπου είναι ελάχιστος…. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι επικοινωνούν με τους φίλους τους που είναι μακριά…. κάποιοι άλλοι ότι κάνουν άλλα πράγματα ταυτόχρονα, π.χ. επικοινωνούν την ώρα που εργάζονται! 

Προχωρώ ακόμη περισσότερο τις ερωτήσεις προσπαθώντας να σας προβληματίσω….
Γιατί μας είναι τόσο εύκολο να «μιλήσουμε» με έναν ξένο παρά με έναν δικό μας άνθρωπο; Ποια είναι η ευχαρίστηση ενός like; Μπορεί άραγε να αντικαταστήσει μια αγκαλιά από φίλο ή φίλη, ένα χαμόγελό του; Ή ακόμα και το δάκρυ του; Μας κάνει πιο…. κοινωνικά αποδεκτούς; Ανεβάζει τη δημοτικότητά μας;

Να σας θυμίσω ότι κάποτε μαζευόμασταν τα βράδια με φίλους και συζητούσαμε… πίναμε… γλεντούσαμε… γελούσαμε…. μοιραζόμασταν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας… θέλαμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο!!! Γιατί το χάσαμε αυτό; Γιατί κλεινόμαστε μόνοι στα σπίτια μας και επικοινωνούμε μέσω μέιλ; Γιατί χάνουμε χρόνο από την πραγματική μας ζωή παίζοντας διαδικτυακά παιχνίδια; Που είναι οι φίλοι μας; Που είναι οι παρέες μας;

Τι περιμένουμε να μας δώσει η επικοινωνία μέσα από αυτό το άψυχο κουτί που έχουμε τώρα δα μπροστά μας; Πληκτρολογώ και σκέφτομαι…. Δεν θα ήταν καλύτερα να μπορούσα να το συζητήσω το θέμα με τους φίλους μου; Να μου πουν και αυτοί την άποψή τους; Σκέφτομαι: να το κανονίσω λοιπόν! Μια βραδιά με καλή μουσική, στο μπαλκόνι μου…. Μια βραδιά αφιερωμένη σε αυτό το θέμα συζήτησης!!!

Ξέρετε ότι οι ψυχολόγοι έπιασαν δουλειά όταν εμείς χάσαμε τους φίλους μας…. Όταν κλειστήκαμε στο καβούκι μας, όταν απομονωθήκαμε!!!

Η ζωή είναι εκεί έξω!! Η φύση, η ομορφιά και η δροσιά της θάλασσας μας περιμένουν να τη γευτούμε…. Και αυτό δεν γίνεται μέσα από τα like  στις φωτογραφίες κάποιων άλλων που τα γεύτηκαν και τώρα τα μοιράζονται μαζί μας!!!

Κάτι τελευταίο….
Μέσα σε ένα σπίτι…. Στο σαλόνι ο σύζυγος βλέπει τηλεόραση …. Η σύζυγος σερφάρει στο διαδίκτυο ή κάνει τσατ….. τα παιδιά στα δωμάτιά τους παίζουν διαδικτυακά παιχνίδια…..
Σκεφτείτε λίγο…. Είναι εικόνα οικογένειας αυτή; Σας αρέσει; Τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας, όταν καθόμαστε με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή αντί να πάμε μια βόλτα για καφέ; Γιατί απαιτούμε από αυτά να χρησιμοποιούν  λιγότερες ώρες το διαδίκτυο;

Απομονωνόμαστε κοινωνικά….. μην κάνουμε το ίδιο και στα παιδιά μας!!! Ας τα αφήσουμε αυτά τουλάχιστον να χαρούν τη ζωή …. Να τρέξουν στο πάρκο της γειτονιάς…. Να πέσουν…. Να χτυπήσουν…. Να αποκτήσουν ΦΙΛΟΥΣ!!! ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ!!!




Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

Σήμερα λέω να πιάσουμε ένα βαρύ και συνάμα λεπτό θέμα!

Διαζύγιο και παιδιά! 
Πόσοι από μας βρέθηκαν, βρίσκονται ή θα βρεθούν σε αυτή την κατάσταση; Η απάντηση είναι δυστυχώς πολλοί! Και αρχίζουν τα ερωτήματα…. Τι κάνουμε; Πως το λέμε στα παιδιά…. Πως προχωράμε παρακάτω; … τι αντίκτυπο έχει το διαζύγιο στα παιδιά;….. πως τα μεγαλώνουμε τώρα χωριστά;

Απόψεις  παιδοψυχολόγου:
     1.     Δεν κατηγορούμε ποτέ τον άλλον γονιό!!! Είμαστε χώρια σαν ζευγάρι αλλά εξακολουθούμε να είμαστε γονείς! Εξακολουθούμε να είμαστε οικογένεια!
      2.     Συνεννοούμαστε, χωρίς νεύρα και φασαρίες για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών!
      3.     Εντρυφούμε στα παιδιά σεβασμό και αγάπη για τον άλλο γονέα!
      4.    Φροντίζουμε από κοινού τα παιδιά είτε για τις υλικές είτε για τις ψυχολογικές ανάγκες τους!
      5.   Όταν  ο άλλος γονέας έχει ανειλημμένες υποχρεώσεις και δεν μπορεί να μείνει με τα παιδιά δείχνουμε κατανόηση και αναπληρώνουμε εμείς!
     6.  Όταν ο ένας γονιός λέει ΟΧΙ σε κάτι το υποστηρίζει και ο άλλος! Τα παιδιά για να είναι ήρεμα και ευτυχισμένα πρέπει να έχουν ΟΡΙΑ!!!
      7.   Δεν δωροδοκούμε τα παιδιά για να τα πάρουμε με το μέρος μας!
     8.  Δεν κρεμόμαστε πάνω από τα παιδιά! Πρέπει να συνεχίσουμε τις ζωές μας φυσιολογικά, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα!!!! ( η συμβουλή απευθύνεται κυρίως στις μητέρες)
     9.  Πρέπει να είμαστε δυνατοί και να μη λυγίζουμε μπροστά στα παιδιά! Όχι κλάματα και υστερίες!!! ( η συμβουλή απευθύνεται κυρίως στις μητέρες)
    10.  Δεν συστήνουμε στα παιδιά τους νέους συντρόφους μας αν δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για αυτούς τους ανθρώπους!!!
Αυτές και πάρα πολλές άλλες είναι οι απόψεις και οι συμβουλές των παιδοψυχολόγων!!!

Εγώ , θα μιλήσω σαν μάνα ……

(1)Εντάξει, δεν θα κατηγορήσω τον πατέρα των παιδιών μου!!! Άλλωστε η ψυχική υγεία των παιδιών είναι πάνω από όλα!!! Τι γίνεται όμως όταν ο άλλος ρίχνει δηλητήριο στην ψυχή των παιδιών μου; Πώς να το πολεμήσω αυτό; Πώς να αποδείξω ότι είμαι δεν είμαι ελέφαντας και απλά είμαι μια μάνα που αγαπά και φροντίζει τα παιδιά της;  Δεν είμαι τέλεια! Κάνω λάθη…. Άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος!!!
(2)Αν μπορούσα, κύριε παιδοψυχολόγε, να συνεννοηθώ χωρίς νεύρα και φασαρίες με τον πατέρα των παιδιών μου γιατί να φτάσω άραγε στο διαζύγιο;
(3)Ναι! Έχεις δίκιο! Σεβασμός και αγάπη για τον πατέρα!!!! Τι γίνεται όμως όταν ο πατέρας ή μητέρα στρέφει τα παιδιά εναντίον σου; Όταν το πιτσιρίκι σου μπαίνει στην εφηβεία και σε στήνει στα τρία μέτρα και σε πυροβολεί; ΑΝΕΛΕΗΤΑ!!! Εντάξει! Δεν θα ρίξω το επίπεδο!!!
Και σου λένε με σοφό ύφος: « τα παιδιά είναι σαν τα σκυλιά και μαθαίνουν να δαγκώνουν στα μπράτσα των γονιών τους!!!» Και απαντάς εσύ: "και μέχρι πόσο θα αντέξω να με δαγκώνει το ίδιο μου το παιδί;;;"
(4) Έχουν τα παιδιά υλικές ανάγκες; Χρειάζονται χρήματα για να μεγαλώσουν;!!!Να μη μιλήσω για τις ανελέητες δικαστικές μάχες για τις διατροφές….. μέχρι χθες ήταν παιδιά και των δύο!!! Τώρα είναι μόνο της μάνας και αυτή έχει υποχρέωση να σφίξει το ζωνάρι μέχρι τελικής πτώσεως και να τα μεγαλώσει!!! Να μη μιλήσω για την υποστήριξη της πολιτείας στις μονογονεϊκές οικογένειες και το δικαστικό σύστημα της χώρας μας γιατί θα βαλαντώσουμε στο κλάμα!!!
Ψυχολογικές ανάγκες; Τι είναι αυτό;
Πως αντιμετωπίζεις τα ξεσπάσματα τους; Πως απαντάς στα ΓΙΑΤΙ  τους; Πώς να απαντήσεις στο « ΓΙΑ ΟΛΑ ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ»!!!
(5) Σιγά μην έχει η μάνα υποχρεώσεις!!! Να μάθει να μην τριγυρνάει από εδώ και από εκεί!!! Η θέση της είναι δίπλα στα παιδιά!!! ( μόνο στις υποχρεώσεις, αλλά δικαιώματα πουθενά!!!)
Και έρχονται οι γιορτές….. εκεί όλοι έχουν δικαιώματα…. Αλλά ο πατέρας τα περισσότερα γιατί του λείπουν τα παιδιά!!! Ε, λοιπόν, τα παιδιά δεν είναι μπιμπελό και δεν μεγαλώνουν μόνο με χρήμα και ξεσκόνισμα!!!! Όταν η μάνα τα πλένει, τα ταΐζει, τα σιδερώνει, τα ψωνίζει, τα διαβάζει…. Δεν έχει λοιπόν δικαίωμα να περάσει μαζί τους τα Χριστούγεννα!!! Είναι υποχρεωμένη να μάθει να κάνει μόνη της, γιορτές!!! Και εκεί αρχίζει η κατάρρευση… αρχίζεις και αναρωτιέσαι… τι έκανα; Είμαι στα τριάντα, στα  σαράντα…. Έκανα ένα, δύο … τρία παιδιά και πάλι είμαι ΜΟΝΗ ΜΟΥ!!!! Τι ΈΚΑΝΑ;
Και εδώ έρχεται και σου λέει ο μίστερ σοφός!!! Πρέπει να είσαι δυνατή!!! Να μην κρέμεσαι από τα παιδιά!! Να είσαι βράχος!!!! «Πως γίνεται;» απαντάς εσύ! Όταν τις υπόλοιπες μέρες δεν έχεις προσωπική ζωή γιατί έχεις υποχρεώσεις!!! Γιατί δεν επιτρέπεται να βάλεις άλλον στη ζωή σου!! Και άντε και τον έβαλες!!! Ποιος θα δεχθεί μια σχέση του σαββατοκύριακου στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν όχι μία στις δεκαπέντε όταν ο άλλος γονιός παίρνει τα παιδιά;

(6) Ναι! Τα παιδιά χρειάζονται όρια!!! Συμφωνούμε απόλυτα!!! Εγώ κάνω οικονομία ( άμα θέλω ας κάνω και αλλιώς), στερώ τα παιδιά μου από διάφορα…. Και πάνε σ/κ στον άλλον γονιό και γυρνάνε με τρεις σακούλες πράγματα!!! Αυτό πως το αντιμετωπίζεις; Πως απαντάς στο παιδί σου όταν σου λέει: « είσαι κακιά και τσιγκούνα! Δεν μου κάνεις κανένα χατίρι! Ο μπαμπάς μου τα παίρνει όλα!!!»  και απαντάς εσύ: « μα παιδί μου δεν φτάνουν τα χρήματα» και σου λέει πολύ απλά: « Θα πάω τότε να μείνω με τον μπαμπά!!!» Αυτό λοιπόν πως ακριβώς το αντιμετωπίζεις; Με ψυχραιμία, σου λένε!!! Και πως την κρατάς την ψυχραιμία σου με χάπια;

(8) Αυτό βέβαια είναι για γέλια!!! Συνεχίζεις τη ζωή σου!!! Δεν κρέμεσαι από τα παιδιά!!! Θα ήθελα πολύ να δω πως το πετυχαίνει κανείς αυτό!!!
Από τη μία, αν κάνεις σχέση και περνάς καλά, θα σου χρεώσουν τα παιδιά ότι τα παραμελείς και ζεις τον ερωτά σου….
Από την άλλη, αν δεν κάνεις τίποτα και ασχολείσαι μόνο με αυτά ή σε κατάθλιψη θα πέσεις ή θα κρεμαστείς πάνω τους!! Και τότε θα ακούσεις το γνωστό: « με πνίγεις!». Και κερατάς και δαρμένος!!!

Νομίζω ότι και στο 9 και στο 10 απάντησα ήδη!!!

Όλα καλά στη θεωρία! Στην πράξη όμως τι γίνεται; 

Δεν γεννηθήκαμε γονείς, γίναμε!!! 
Είμαι σίγουρη ότι ΟΛΟΙ θέλουμε το καλό τους αλλα πως το κάνουμε πραξη τελικά;

Τρίτη 7 Αυγούστου 2012

Τα όνειρά μας!!!


«Αξίζει φίλε μου να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει!»

Ένας στίχος που έρχεται στο μυαλό μου κάθε φορά που καταρρέω! Κάθε φορά που νιώθω τον εαυτό μου να αιωρείται… να μην πατάει στη γη…. Και κάθε φορά που τραγουδώ το…. Κατά - καταρρέω και άλλο πλέον δεν μπορώ!!!.... Έρχεται ο πιο πάνω στίχος και με επαναφέρει στην πραγματικότητα και με αναπροσανατολίζει στο στόχο μου…. Στα όνειρα μου!!!

Κάθε ένας από μας έχει ένα ή πολλά όνειρα… έναν ή πολλούς στόχους! Πόσα όνειρα τελικά θα καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε εξαρτάται από εμάς και από τη δύναμη ή τη θέληση που έχουμε για να τα καταφέρουμε! Εκεί ακριβώς μπαίνει και ο στίχος! Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει…. Για κάθε επιτυχία υπάρχει και ένα τίμημα!! Άλλοτε βαρύ και άλλοτε υποφερτό!!!

Όνειρο: «οικογένεια - παιδιά». Ποιο το τίμημα; …….
Όνειρο: «σπουδές»!!!!  Ποιο το τίμημα; ………..
Όνειρο: «απόλυτη ελευθερία»!!!!  ;;;;;
Όνειρο: «καριέρα»!!!!  …….
Όνειρο: «οικονομική ανεξαρτησία»!!!!  …….
Όνειρο: «κοινωνική καταξίωση»!!!!  …….


Κάποιος είπε: « αν πάψεις να ονειρεύεσαι, τότε να ξέρεις ότι έχεις πεθάνει και απλά δεν το έχεις καταλάβει!» πόσο σοφή είναι η κουβέντα του….

Αν σταματήσω να ονειρεύομαι…. Αν σταματήσω να θέτω στόχους…. Αν σταματήσω να ξεπερνώ τον εαυτό μου…. Τότε τι είναι αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένο; Τι είναι αυτό που θα με κρατάει σε εγρήγορση; Τι θα είναι αυτό που θα με κρατάει στη ζωή;

Το όνειρο γίνεται στόχος….. ο στόχος γίνεται στρατηγική για την κατάκτησή του και η στρατηγική γίνεται κινητήριος δύναμη για την επιτυχία….
Κάπου εκεί … αφού έχει αρχίσει ο αγώνας και έχεις ξεκινήσει με πολύ όρεξη και ζέση…. Έρχεται το πρώτο στραβοπάτημα…. Πονάς λίγο αλλά προχωράς…. Μετά από λίγο… κατά διαβολική σύμπτωση…. Τρως μια στο κεφάλι και βρίσκεσαι αναίσθητος στο πάτωμα…. Κάνεις λίγο καιρό να συνέλθεις…. Ρωτάς ποιος είμαι, που βρίσκομαι και αμυδρά θυμάσαι το στόχο….. έχεις απογοητευθεί… δεν θα τα καταφέρω λες…. Και έτσι όπως είσαι ακόμα στο πάτωμα …. Ξαναονειρεύεσαι ….. και προσανατολίζεσαι πάλι στο στόχο…. Δίνεις  ένα σάλτο και σηκώνεσαι…. Βογκάς αλλά σηκώνεσαι…. Συνεχίζεις…. Όσο προχωράς καλά, γεμίζεις δύναμη και κουράγιο…. Όχι για πολύ όμως …. Στην επόμενη στροφή έρχεται κάτι…. Σε πετάει κάτω και σε στέλνει στην αφετηρία της διαδρομής….. ή και λίγο πριν από αυτήν! Τρομερή απογοήτευση….. δεν μπορείς να σηκωθείς…. Δεν μπορείς να κάνεις βήμα…. Αυτό όμως είναι το σημείο που θα κρίνει την επιτυχία του εγχειρήματος!!!  Ή θα πεισμώσεις και θα τα καταφέρεις ή θα τα παρατήσεις…. Αν τα παρατήσεις δεν θα μάθεις ποτέ πως θα ήταν αν πετύχαινες!!! Αν πεισμώσεις και φτάσεις στο τέλος…. Θα γυρίσεις πίσω και θα δεις….. τι τίμημα πλήρωσες για να φτάσεις εκεί που έφτασες αλλά και το μεγαλείο της κατάκτησης ενός ακόμα στόχου!!! Ενός ακόμα ονείρου!! Τα πάντα κόποις κτώνται!! Και τότε έχουν μεγαλύτερη αξία…. Όσο περισσότερα είναι τα εμπόδια της διαδρομής τόσο μεγαλειώδες είναι  το τέρμα!!
Συνέχισε…. Μην εγκαταλείπεις τα όνειρα σου γιατί θα σε εγκαταλείψουν και αυτά!!!

Μην τα παρατάς ΠΟΤΕ!


Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

ΑΓΧΟΣ! Τί θα κάνουμε με αυτό;

ΑΓΧΟΣ! Τί θα κάνουμε με αυτό; Άγχος, άγχος, άγχος!!! τρέξιμο.... τρέχουμε να προλάβουμε! και αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνά! έχουμε καταλειφθεί απο αμόκ! σκέψεις... η δόση της τραπεζας, το νοικι, το ρεύμα, το φροντιστήριο των παιδιών! να παρει η οργή ειναι και οι διακοπες! μολυβι και χαρτί! 200 ευρώ εδω, 300 εκει.... δεν φτανουν!και ξανα νεος προϋπολογισμός! ψαλίδι εδω, ψαλίδι εκει... δεν μου χρειάζεται πια η κρεμα νυχτός... και σε σένα αγαπη μου δε χρειάζεται η λοσιον μετα το ξύρισμα!!! έχεις δέρμα μωρού και εγω θέλω έναν άντρα δίπλα μου!!! ( δικαιολογίες)  ψαλίδι και στο μαλακτικό... ας ειναι διαολε και λίγο σκληρά τα ρουχα μας ... άλλωστε ώς γνωστόν... τα μεταξωτά βρακια είναι για μεταξους κ.....
Και σηκώνεσαι, Δευτέρα πρωί, ξανά στο μυστρι και στο πιλοφόρι.... δεν έχεις διάθεση... στο δρόμο βλέπεις ό,τι τρελα μπορεις να φανταστεις... οι άνθρωποι τρεχουν, τρεχουν... διακινδυνεύοντας τη δική τους ζωή μα και τη δική σου!!! μια ανελεητη κουρσα ταχύτητας... ποιος ο νικητής και ποιος ο χαμένος!!! Φτάνεις στη δουλεια και δεν έχεις διάθεση να κάνεις τίποτα! κάθεσαι σαν χανος και την κοιτας! και αναρωτιεσαι.....
Τι νόημα έχει να δουλευω; τι και αν κοπιασω περισσότερο; ό,τι και να κάνω δε φτάνουν!!! κανεις δεν είναι ικανοποιημένος!! ουτε η γυναικα- άντρας, ουτε τα παιδιά!! έχω και τη μαμα να μου γκρινιαζει: με ξέχασες παιδί μου!!! 
Και μοιαζεις με χύτρα ταχύτητος!! μέσα σου βράζεις! πιεση εδω, πιεση εκει!!! που θα μας βγάλει άραγε;!!! Να μη μιλήσω για τα μουτρα που έχεις όταν γυρνάς στο σπιτι! να μη μιλησω για την γκρινια του αλλου!!! μα γιατί νομίζουν ότι εσύ περνάς καλα; γιατί νομίζουν ότι μόνο οι άλλοι πιέζονται; και εκει αρχίζει ο πολεμος!!! 
" Εσύ φταις για όλα"
" Είσαι άχρηστος, ουτε ένα ταξίδι στο Παρίσι δεν ήσουν άξιος να μου προσφέρεις"
" και εγω που χαραμισα τα καλυτερα χρονια της ζωής μου μαζί σου"
Οικονομική κρίση; παρακμή; ή κάτι ακόμα πιο βαθύ; μήπως έχουν κρίση οι ανθρωπινες σχεσεις; μήπως φταιει το άγχος; μήπως τελικά έχουμε φορτωθει περισσότερα απο όσα μπορει να αντεξει η κακομοίρα η πλατουλα μας;
Οικονομική κρίση.... κάποιους θα ενώσει και κάποιους θα διαλυσει....
Αγχος! Αϋπνίες... σπασμένα νευρα.... κάποια πρησμένα μάτια απο το κλάμα.... πιεση και παλι πιεση!
Ζηλεύω τους παλιους.... ήταν φτωχοι όλοι τους!!! όλα τα παιδιά ήταν ξυπολιτα! κανένα δε φορουσε Nike ή adidas!  και όλα ήταν πεινασμένα και χαμογελαστα!!! 
¨ΑΓΧΟΣ!!! κυριευτήκαμε απο αυτο, και άρχισαν τα προβληματα υγειας! κάτι πονοι στο στομάχι, κάτι ταχυκαρδίες... κάτι ημικρανίες!!! τι θα κάνουμε; μήνας μπαινει, μήνας βγαινει και εμεις καταντήσαμε θεατές της ίδιας μας της ζωής!!! πολλοι απο μας έχουμε χάσει την αισθηση του χρόνου, να 'ναι καλα οι λογαριασμοι που μας θυμίζουν ποσο του μήνα έχουμε!!! και λοιπον ποιο το νόημα; 
Αν ρωτήσεις έναν ετοιμοθανατο θα σου πει ότι θα ήθελε πεντε λεπτά ακόμα ζωής!!! ή να ξαναρχίσει απο την αρχή και το λέει... εκ των υστερων... θα τα έκανε όλα διαφορετικά.!!! 
Εμεις τι κάνουμε; αφηνουμε τη ζωή να φεύγει σαν νερό μέσα απο τα δάχτυλά μας... θα φτασουμε στα ογδοντα ( αν τα καταφερουμε ποτε) και τι θα μας μεινει; ΑΓΧΟΣ!!! μια ζωή στο τρεξιμο γιατί; για να μην λειψει τιποτα στα παιδια μας... σε μας.... μην μας περασει η γειτονισα για φτωχους!!! όλα για το θεαθειναι!!! 
Ας ξυπνησουμε!!! η ζωή είναι μικρή μα και όμορφη.... ας αφεθουμε στο ρεύμα της και ας μας παει όπου θελει αυτή!!! Αρκεί να φτασουμε στο τελος της ζωής μας και να πουμε:
Ναι έζησα μια ομορφη ζωή! έκανα πολλα όνειρα, άλλα τα υλοποιησα και άλλα τα άφησα στην άκρη γιατι δεν μπορεσα.... δεν πειραζει... αγαπησα, αγαπηθηκα, ερωτευτηκα.... ταξίδεψα.... σπουδασα.... ο καθεις με τα ονειρα του!!!
Ναι ρε ζωή δεν θα μου ξεφύγεις!!! θα σε αρπαξω απο τα μαλλια και θα σε κάνω δική μου ειτε το θες είτε οχι!!! Εγω θα ζήσω!!!!

Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

Ο φοβος στην ανθρωπινη επικοινωνία

"Ένα ζευγάρι περπατά αγκαλιασμένο κάτω απο μια ομπρελα.... η βροχή πεφτει..... και οι βροντες αναδεικνύουν την υπεροχή του ουρανου! δυο χερια κρατουν σφιχτα την ιδια ομπρελα... κανεις δεν μιλά... αφήνουν μόνο τις σταγόνες να παραγουν τη δική τους ιδιομορφη μουσική και οι δυο τους αγκαλιασμένοι περπατούν στο ρυθμό της σαν δυο επαγγελματίες χορευτες!!! Εκείνος την κρατά απο τους ώμους.... εκείνη νιωθει σαν μικρό παιδί .... προστατευμένη και συνάμα τόσο δυνατή!! έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο!! αρκεί εκείνος να της κρατά το χέρι!!! "
Πόση δύναμη άραγε έχει ένα αγγιγμα; τι μηνύματα στέλνει το σφίξιμο των χεριών; τι μπορει να σε κάνει να νιώσεις ένα σφιξιμο στο χέρι; το μπλεξιμο των δαχτύλων; 
"Εκείνος.... της πιανει απαλα το χέρι..... το χαϊδευει.... είμαι εδω της λέει!! κοιτα με! είμαι εδω!!! 
Εκείνη ... πιανει το χέρι του και το σφίγγει... και εγω είμαι εδω και σε ακουω ... σε νιώθω!!! 
Εκείνος μπλεκει τα δάχτυλά του στα δικά της... τα σφιγγει.... σαγαπω της λέει.... ό,τι και αν συμβεί θα το περάσουμε μαζί!!! άλλο ένα σφίξιμο.... σευχαριστώ που ομορφαίνεις τη ζωή μου!!! 
Τα χέρια έπιασαν την κουβέντα.... δίνουν και παιρνουν τα μηνύματα.... ο κόσμος πλημμυρίζει συναισθήματα κι όμως δεν ακούγεται τίποτα!!!!"
Σας μοιαζει το παραπανω με αποσπασμα απο κάποιο άρλεκιν; ποσοι απο μας έχουμε ζήσει μια παρομοια κατάσταση; ειναι κάτι ουτοπικο ή μπορει να γίνει πραγματικότητα; ποσο δύσκολο είναι άραγε να σωπάσουμε και να προσπαθήσουμε να ακουσουμε την καρδιά του άλλου; το σώμα του; 
Τα λεκτικά μηνύματα που στέλνουμε στους άλλους ακόμα και στον άνθρωπό μας, πολλες φορές παραμορφώνονται... λογοκρίνονται απο τη λογική μας.... άλλα θελουμε να πουμε και τελικά άλλα λέμε! μπαινει ο εγωισμός στη μέση.... κάποιες φορες για να μη δείξουμε ότι πονάμε... κάποιες άλλες θελουμε να δείξουμε ποσο δυνατοι είμαστε!!! άλλες παλι.... θελουμε να πονέσουμε τον άλλον γιατί μας πονεσε και αυτος λίγο πριν! και έτσι χάνεται η ουσια... χάνεται η αλήθεια.... όποια και αν είναι αυτή!
 και συνεχίζουμε με το παραλίγον άρλεκιν....
" Εκείνη σκέφτεται:
βαρεθηκα να διεκδικώ.... βαρεθηκα να ζητάω τα αυτονόητα.... δεν έχω αξία εγω; γιατί δεν με αγκαλιάζει παντα όπως τώρα; γιατί όταν πονάω δεν το καταλαβαίνει; γιατί όταν τον έχω αναγκη δεν το  καταλαβαίνει; βαρεθηκα να το παιζω τιγρης!!! κουραστηκα! δεν ειμαι τίγρης, αλλα άνθρωπος και ναι είμαι γυναικα και ειμαι κάποιες φορές αδύναμη! ναι, γαμώτο! ναι σε έχω αναγκη!! μην περιμένεις να στο πω... είμαι εγωίστρια και το ξέρεις! δε μου φτανει που πληρωνεις το νοικι, δε μου φτανουν τα δωρα σου, δε θελω τα λεφτα σου!!! σε θελω δίπλα μου συνοδοιπορο στη ζωή μου!!! στη χαρα και στη λυπη! ενωμένοι σε μία γροθια! ναι θελω να τρως τις γκρίνιες μου και εγω τις αναποδιές σου!!! δεν θελω να ειμαι πια μόνη ακόμα και όταν ειμαστε μαζί...θελω να με νιωθεις! θελω να με κοιτας στα μάτια και να καταλαβαινεις τί έχω μέσα μου!  με ακους; πες μου..... μ' ακους;
Εκείνος σκέφτεται:
παλι κάτι έχει! παλι κάτι τη βασανίζει.... δεν μου ανοιγεται και απο μένα τι περιμένει; πως διαολο να καταλάβω τι νιωθει, τί θελει, τί έχει αναγκη; να , τώρα μου σφίγγει το χέρι... το χερι της τρεμει.... αυτο δείχνει αδυναμία... να παρει η οργή!!! γυναικες!!! μίλα γαμωτο μίλα!!!! τί άλλο να κάνω; όσο μπορω τη βοηθάω... είναι και οι καιροι δύσκολοι.... πρεπει να πληρωσω το ρεύμα αύριο να μην το ξεχασω.... γμτ το σώμα της τρεμει.... να δεις που θα βαλει τα κλαματα!! αλλα όχι... παλι θα ισχυριστεί ότι κάτι μπηκε στο μάτι της!!! σιγα μην παραδεχτει ότι με έχει αναγκη!! εντάξει και εγω δε θελω καμια γυναικουλα δίπλα μου... να μου κλαψουρίζει συνέχεια... αλλα και αυτο πια κατανταει αηδία!!! ανοιξε κορίτσι μου την πορτα της καρδιάς σου.... μη στηνεις  φραχτες.... μην κλειδωνεσαι στο κάστρο σου πριγκιπέσα μου... ανοιξε μου να μπω!!!¨
Αλήθεια πιστεύετε ότι αυτοι οι δυο θα μπορεσουν ποτε να συνεννοηθουν; γιατί άραγε η επικοινωνία στις ανθρώπινες σχέσεις έγινε τόσο δύσκολη; η τεχνολογία  της επικοινωνίας προχωρά με καλπαζοντα ρυθμό αλλα οι άνθρωποι δεν επικοινωνουν πια!!! όχι ουσιαστικά τουλάχιστον! τί φταιει;
Ο φόβος!!!! ο φόβος της απορριψης...; ο φοβος μην ακουσω το ¨στα έλεγα εγω; ¨ , ο φοβος του μήπως ο άλλος δεν καταλάβει τι θέλω να του πω;  ο φόβος μη πω κάτι λάθος.... μην παρεξηγηθω.... ο φοβος του να δειξω ότι ειμαι αδύναμος  και με ποδοπατήσει ο άλλος;
Δεν ξερω τι σκέφτεστε εσεις.... εγω παντως φοβαμαι!!!



Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012

PAY IT FORWARD! ( ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΤΟ!)

Παίρνοντας αφορμή απο την ταινία Pay it forward ( χωρίς αντάλλαγμα! έτσι την μετέφρασαν) την οποία  πρόσφατα είδα,θέλω να σας περάσω το μήνυμα που προώθησε η ταινία! Στην υπόθεση μια γιαγια είχε ένα σκοπό στη ζωή της, ένα προτζεκτ, το οποίο έλεγε: κάνω τρείς χάρες σε τρεις διαφορετικούς ανθρώπους.... πράγματα που δεν χρειάζονται χρήματα... δεν είναι υλικά αγαθά... είναι απλά πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν μόνοι τους, είναι καταστάσεις τις οποίες δεν μπορούν να χειριστούν! κάνοντας αυτές τις χάρες παιρνεις ώς αντάλλαγμα την υποσχεση απο τους τρεις αυτους ανθρώπους ότι θα κάνουν το ίδιο σε άλλους τρεις.... κατευθείαν οι καλές πράξεις απο τρείς γίνονται 12 ( 3 ο πρωτος και εννια απο τους τρεις πρώτους που ευεργέτησε ο πρώτος). Το προτζεκτ στην ταινία ονομαζόταν " Προώθησέ το "!
 Έτσι όπως κοινοποιούμε και προωθούμε διάφορες γελοιογραφίες, φωτογραφίες, εικόνες, links, άρθρα..... ας κοινοποιήσουμε αυτο το μικρό μα τεράστιο προτζεκτ!!! Αν το ένα δέκατο αυτών που διαβάσουν το άρθρο, αποφασίσουν να το κάνουν πράξη.... σκεφτείτε ποσο μεγάλο θα γίνει..... διαβάζω καθημερινά αριθμούς κοινοποιήσεων μικρούς μα και τεράστιους!!! Ας το προωθήσουμε και ας το κάνουμε πράξη.... άλλωστε είναι γνωστό ότι, ό,τι δεν μπορεί να κάνει κάποιος μόνος του, μπορουν να το κάνουν δυο μαζί.... πόσο μάλλον ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! Ας προωθήσουμε την ιδέα ελπίζοντας ότι θα βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι ( ακόμα και το χαλικάκι είναι αρκετό ) στο να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο!! στο να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο γύρω μας! 
Αγαπητέ μου αναγνώστη, ξέρω τι σκέφτεσαι .... γιατί απλά και εγω τα ίδια σκέφτομαι.... Τί είναι τώρα όλα αυτά; εγω δεν έχω λεφτά, με κυνηγάνε για το νοικι , για τη δόση, έχω να πληρώσω και το ρεύμα.... στη δουλειά τα πράγματα είναι δύσκολα...βαρεθηκα, δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα... 
Τα ξέρω όλα αυτά.... και εγω τα ίδια νιώθω , δεν είμαι αλτρουίστρια!!! μια κοινή εγωίστρια είμαι!!! και να σας πω την αλήθεια το κάνω για ΜΕΝΑ!!! για να νιώσω ΕΓΩ καλά!!! Ειλικρινά δεν νομίζω ότι τα κίνητρα ενδιαφέρουν την επιτυχία του συγκεκριμένου σχεδίου..... Κάντε το για τον οποιοδήποτε λόγο !!! απλά ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ!!!