Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013

Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού



«Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν δύσκολες» αυτό πια το ακούς παντού!
« Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλει!» αυτό το λέει η κολλητή/τος σου!
« χάσαμε την επικοινωνία μας, δε μιλάμε πια» αυτό και αν δεν ακούγεται μέσα στα ζευγάρια!
Κάθομαι σε μια καφετέρια και χαζεύω τους θαμώνες….
Κάποια ζευγάρια κάθονται και δεν μιλούν… ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του… μην ξεχνάμε, είναι και δύσκολοι οι καιροί.
Στην άκρη ένα νεαρό ζευγάρι κάθεται αγκαλιασμένο…. Το κοιτώ… εκείνος ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της και εκείνη γελά! Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω μια άλλη γυναίκα να έχει καρφώσει το βλέμμα της πάνω στο ζευγάρι και να το κοιτά με ζήλια…. Η ίδια, συνοδεύεται…. Αλλά ο άλλος είναι στον κόσμο του! Απλά το βλέμμα του περιπλανιέται στο χώρο. Και αναρωτιέσαι… τι βγήκαν έξω αυτοί οι άνθρωποι; Τι βγήκαν να κάνουν; Από την ώρα που ήρθα, δεν αντάλλαξαν κουβέντα! Και μη μου πείτε το γελοίο: « μοιράζονται τις σιωπές τους»!!!!

Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού!
Το κυνήγι του χαμένου παράδεισου…. Τότε που όλοι ήμασταν σαν το νεαρό ζευγάρι στη γωνιά… τότε που εκείνος σου κράταγε συνεχώς το χέρι… που σου μίλαγε αδιάκοπα… για τα όνειρά του, τα σχέδια για το επόμενο ταξίδι… το κοινό σας μέλλον… να μην πιάσω τα ερωτόλογα… ή εκείνο το βλέμμα…. Που όταν σε κοίταγε, εσύ έλιωνες!! Χανόσουν! Να μην πιάσω τα όμορφα λόγια… για το καινούργιο σου φόρεμα… το καινούργιο κούρεμα ή χρώμα μαλλιών…. Τώρα πια… ότι και να κάνεις… απλά περνά απαρατήρητο!!! Χάσαμε το θησαυρό! Χάσαμε τη μαγεία!!!

Δε σε κρατά πια από το χέρι, δε σου χαϊδεύει τα μαλλιά! Κάποιες στιγμές γίνεται απότομος, απόμακρος! Και εσύ αρχίζεις να τρώγεσαι με τον εαυτό σου! Στο σεξουαλικό τομέα… άστα! Μια επαφή… μια στις τόσες… χαλαρή, ανιαρή… χωρίς πάθος, χωρίς προκαταρκτικά, χωρίς παιχνίδι… μια επαφή που σε αφήνει με ένα τεράστιο κενό… και με ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ!

Αναρωτιέσαι, που πήγε εκείνη η λαχτάρα, εκείνη η μαγεία… το πάθος!!! Η χημεία, που συνηθίζεται στις μέρες μας να λέγεται η έλξη! Γίνεται στην αρχή να υπάρχει η χημεία και μετά να χαθεί; Εξασθενούν οι χημικές ενώσεις; Και δεν γίνεται η έκρηξη; Τι στο διάολο φταίει;

Και βλέπεις έναν άντρα να σκέφτεται: « βαρέθηκα!!! Τα ίδια και τα ίδια! Βαρέθηκα την γκρίνια της! Είναι μονίμως ανικανοποίητη! Δεν μου φτάνουν τα προβλήματα, έχω και αυτήν! Έχω εγώ τώρα όρεξη να την χαϊδεύω; Ενώ δεν ξέρω πως θα πληρώσω τη ΔΕΗ; Δε μου κάνει αίσθηση πια το κορμί της! Την αγαπάω… ναι! Σαφέστατα! Αλλά και τον αστακό κάθε μέρα, κάποτε τον βαριέσαι!»

Και βλέπεις τη γυναίκα: « μήπως έχει άλλη; Μήπως του παραέχω εμπιστοσύνη; Γιατί δεν με αγγίζει πια; Μήπως δεν είμαι όμορφη; Τον βλέπω που χαλβαδιάζει τις άλλες γυναίκες! Τι έχω και δεν με θέλει πια; Είμαι σίγουρη! Έχει βρει γκόμενα!»

Όχι βρε ηλίθια! Τουλάχιστον όχι πάντα!!!!
Απλά αδερφοποιηθήκατε! Απλά χάσατε τη μαγεία! Είτε πιάνει το δικό σου πόδι, είτε το δικό του… είναι ένα και το αυτό! (έκφραση που συχνά λέγεται από τους άντρες!) και το χειρότερο από όλα; Σε θεωρεί δεδομένη!!! Γιατί και αύριο θα είσαι εκεί! Επομένως δεν υπάρχει πλέον λόγος να σε κυνηγήσει!!

Πολλές φορές βλέπω γυναίκες να προσπαθούν να σώσουν το γάμο ή τη σχέση τους κάνοντας ό,τι πιο παλαβό μπορείς να φανταστείς! Από τα πιο απλά… αλλαγή στην εμφάνιση… αγοράζουν σέξι εσώρουχα…. Προσπαθώντας να βρουν μια σπίθα μέσα στη στάχτη… ε, και αν πετύχει μια φορά.. η επόμενη θα είναι ακόμα πιο δύσκολη! Μέχρι που θα ακούσεις το πετυχημένο… « γίνεσαι γελοία!» και τότε τι κάνεις; Εδώ φτάνουμε στα πιο τραβηγμένα σενάρια…. Στο σενάριο του τράγου! Έχω κάνει ατελείωτες συζητήσεις επί του θέματος! Σκηνικά στημένα! Και καλά περίεργα τηλεφωνήματα τα μεσάνυχτα… και ας είναι από την κολλητή σου.. μέχρι και ανώνυμα τηλεφωνήματα του στυλ « πρόσεχε τη γυναίκα σου»

Το σενάριο του τράγου:
Ξέρετε σε κάθε κοπάδι υπάρχουν οι κατσίκες (βλέπε γυναίκες) και οι τράγοι (βλέπε άντρες) αλλά είναι όλο το χρόνο μαζί! Έτσι είναι λίγο δύσκολο να ξυπνήσει η λίμπιντο και να ξεκινήσει η διαδικασία της αναπαραγωγής! Οι τσομπάνηδες, λοιπόν, εφαρμόζουν μια τακτική που έχει πάντοτε, θετικά αποτελέσματα! Όταν θέλουν να ξεκινήσει η περίοδος αναπαραγωγής, ανταλλάσουν με άλλους τσομπάνηδες κάποιους τράγους! Όταν λοιπόν μπαίνει ο νέος τράγος - γόης στο κοπάδι… οι κατσίκες τρελαίνονται… αλλά και οι τράγοι δεν πάνε πίσω! Αρχίζει τότε η μάχη… γιατί… « δεν μπορείς ρε φίλε να κανονίσεις τις δικές μου τις κατσίκες!». Μήπως, λέω μήπως, κάτι ανάλογο γίνεται και με τους ανθρώπους; Μήπως…. Μόνο όταν χάσουμε κάτι, ή νομίζουμε ότι το χάνουμε… μόνο τότε καταλαβαίνουμε την αξία του και αρχίζουμε να το κυνηγάμε; Δεν είναι απαράδεκτο;

Δεν είναι απαράδεκτο να εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάσεις; Γιατί πρέπει μονίμως κάποιος να αγαπάει περισσότερο και να κυνηγάει τον άλλον; Γιατί πρέπει πάντα  ο ένας από τους δύο να κάνει συνεχώς προσπάθειες; Γιατί δεν γίνεται η προσπάθεια και από τα δύο μέρη; Δεν θα κρίνω αν αυτός που προσπαθεί είναι ο άντρας ή η γυναίκα, μα συνήθως είναι η δεύτερη! Βλέπεις… ο άντρας έχει και έναν εγωισμό! Δε γίνεται να παρακαλά!!!

Όμως, φτάνει μια ώρα που κουράζεσαι να προσπαθείς…. Κουράζεσαι να κυνηγάς το χαμένο πια θησαυρό! Θέλεις και εσύ, να κάνει κάτι ο άλλος για σένα! Να σε κυνηγήσει μια φορά και εκείνος… να σε κάνει να νιώσεις σημαντική/κος…. Να νιώσεις ότι αξίζεις! Να ανέβει η ψυχολογία σου! Να κάνει, ρε διάολε μια υπέρβαση του εαυτού του!!! Να κάνει κάτι! Απλά να πάψει να σε θεωρεί δεδομένη/νο!!!

Σίγουρα, για να κυνηγάς το θησαυρό… έχει ακόμα μεγάλη αξία για σένα! Αλλά αν τον θεωρήσεις χαμένο, τι κάνεις; Τι κάνεις, αν χαθεί το κίνητρο για κυνήγι; Αν χαθεί το ενδιαφέρον; Απλά… επέρχεται η φθορά… ύστερα το τρίτο πρόσωπο… και ο θησαυρός ακούει σε άλλο όνομα! Μέχρι να χαθεί και αυτός! Είναι άραγε όλα θέμα χρόνου; Δηλαδή, η φθορά σε μια σχέση έρχεται με το χρόνο ή φταίει κάτι άλλο; Μήπως η κάθε σχέση έχει διάφορα στάδια και το κάθε στάδιο μπορεί να έχει τη γλύκα και το ενδιαφέρον του;

Θεωρώ ότι δεν φτάνει μόνο να αγαπάς! Μια σχέση είναι σαν ένα λουλούδι, θέλει συνεχώς τη φροντίδα σου… το πότισμα, το σκάλισμα… να απομακρύνεις τα ζιζάνια… το λουλούδι για να ανθίσει λένε… ότι πρέπει να του μιλάς!!! Αν αγαπάς αυτό που έχεις… αν ακόμα έχει την αξία του ο θησαυρός, από σένα εξαρτάται να μη γίνει ένας χαμένος θησαυρός!!!



Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

Παρασκευή βράδυ



Από την αρχή της εβδομάδας την περιμένεις! Από την αρχή της εβδομάδας μέτραγα τις μέρες για  να έρθει επιτέλους η ώρα να ξεκουραστώ! Από το πρωί μέτραγα τις ώρες που θα γυρίσω σπίτι! Όμως όταν γύρισα, μόνο ξεκούραση δεν με περίμενε!

Έπεσα να ξαπλώσω και με έφαγε το άγχος μετρώντας όλα αυτά τα πράγματα που έπρεπε να  γίνουν μέχρι να έρθει η ώρα να ξανακοιμηθώ! Και όταν φορτώνεις πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη έρχεται η ώρα που ή τα καρπούζια θα πέσουν ή εσύ!!! εγώ…. Μετά από μια τόση δα βλακεία…. Μετά από την άρνηση του γιου μου να συνεργαστεί… να κάνει κάτι επιτέλους μόνος του… κατέρρευσα! Πνίγηκα από το άγχος! Φτάνει πια!

Με πήραν τα κλάματα σαν μικρό παιδί και άρχισα να αναρωτιέμαι μεγαλοφώνως! Πως τα έκανα έτσι σκατά στη ζωή μου! γιατί όλα πρέπει να τα κάνω μόνη μου; γιατί όλοι να περιμένουν κάτι από μένα; Γιατί δεν έχω μάθει στη ζωή μου να λέω όχι; Γιατί πρέπει να με εκμεταλλεύονται; Γιατί προς συμφέρον των άλλων… για την ψυχική ισορροπία τους…. έθαψα τον εαυτό μου; πως τα κατάφερα και έμεινα μόνη; Μα φυσικά…. Όταν το πρόγραμμα είναι τόσο φορτωμένο δεν υπάρχει χρόνος για φίλους… για παρέες!!! Δεν υπάρχει χρόνος για έναν ριμαδοκαφέ!!! Για έναν άνθρωπο… να πεις πέντε βλακείες …. Να ξεχαστείς!! Ωρέ η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις!! Ναι…. Μα κάπου έχασα το  φύλλο που έγραφε τα δικαιώματά μου!

Κουράστηκα! Να παλεύω με τα κύματα… να με πνίγει το άγχος! Να με πνίγουν τα πρέπει!!! Βαρέθηκα! Κάποτε, κάποια στιγμή όλοι πρέπει να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες! Πνίγομαι! Θέλω να μιλήσω μα δεν ξέρω σε ποιον! Όποιος με ακούσει έτσι…. Θα τρομάξει! Να, πάλι τους άλλους  σκέφτομαι!!!  Κλαίω… και κλαίω σιωπηλά… μη και με ακούσει κανείς… μη και με παρεξηγήσουν!!!

Τα χέρια μου τρέμουν… προσπαθώ γράφοντας, να εκτονωθώ! Για να μην αρχίσω να ουρλιάζω… για να μην έρθουν και με μαζέψουν!!! Ρε λες να είναι λύση τελικά!!! Να το παίξω τρελή ή να τρελαθώ κανονικά;  Τι να κάνω για να με αφήσουν επιτέλους ήσυχη!!!

Ξέρω… σας έχω μάθει σε άλλο στυλ γραφής…. Παρουσιάζοντας έναν δυνατό τύπο ανθρώπου… έναν τύπο που δε λυγίζει ποτέ!! Μα σας γελάσανε! Δεν είμαι δυνατή! Ένα ανθρωπάκι του κερατά είμαι! που απόψε, έτσι για να εκτονωθώ εγώ, θα σας χαλάσω την ψυχολογία!!!

Ζηλεύω τους ήρεμους ανθρώπους! Πως διάολο τα καταφέρνουν; Χάπια παίρνουν; Εγώ γιατί δεν μπορώ να ηρεμίσω; Γιατί δεν θέλω; Μήπως τα θέλει και μένα ο από τέτοιος μου; ή θέλω να αγιάσω και δεν με αφήνουν; Δεν ξέρω τι από τα δύο συμβαίνει και έτσι όπως είμαι τώρα…. Ο εγκέφαλός μου δεν είναι σε θέση να κάνει φιλοσοφικές αναζητήσεις!!!

Ε, εντάξει! Μετά από τρία τσιγάρα και μία γραμμένη σελίδα έχω αρχίσει να ηρεμώ! Και ξαναρχίζει ο εγκέφαλος…. Να διεκδικεί το αναφαίρετο δικαίωμά του! Να σκέφτεται…. Τι πρέπει να κάνει για να μην κάψει φλάντζες, τελικά!!

Αυτό που πρέπει…. ( άλλο ένα πρέπει) είναι να μάθουμε όλοι ( τα λέω στη νύφη να τα ακούσει η πεθερά… αλλά η τελευταία κουφάθηκε από τα τόσα που ακούει) να μάθουμε… λέω…. Να λέμε ένα μεγάλο ΟΧΙ!!! Και ένα μεγάλο ΦΤΑΝΕΙ ως εδώ!!!

Δεν είμαι από σίδερο… μα ούτε και από μπετό! Κάποιες φορές θα λυγίζω… κάποιες άλλες θα πέφτω! Είναι δικαίωμά μου ακόμα και η αδυναμία!!! Ωρέ δεν είμαι βράχος…. Δεν είμαι το λιοντάρι που φαίνομαι! Κάποτε… κάποτε… έχω την ανάγκη να γίνω γάτα…. Γατούλα… να τριφτώ στα πόδια κάποιου…. Να αρχίσω να γουργουρίζω από ευχαρίστηση… όταν κάποιος επιτέλους θα με πάρει αγκαλιά και θα αρχίζει να με χαϊδεύει!!! Να ρε γαμώτο!!! Έχω και εγώ ανάγκες! Τι νομίζατε δηλαδή; Ποιος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει ανάγκες; Που είναι αυτάρκης; Που δεν λυγίζει; Που δεν έχει ανάγκη από αγάπη, συμπόνια, κατανόηση…. Σεβασμό!!

Παρασκευή βράδυ… κοιτάξτε να κάνετε κάτι πιο σοβαρό από το να κάθεστε να διαβάζετε τις βλακείες που γράφω! Βγείτε έξω…. Πάρτε καθαρό αέρα! Κάντε μια βόλτα…. Συναντήστε αγαπημένα πρόσωπα!!! Όσα και αν κάνετε για τους αγαπημένους σας… αυτοί πάντα θα θέλουν κάτι παραπάνω! Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου! Είναι πάντα ανικανοποίητος!! Τελικά αξίζει να τους κάνουμε πάντα το χατίρι; Θάβοντας τα δικά μας θέλω;

Όχι! Τελικά δεν αξίζει!

Τι δεν θα έδινα για μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα…. Σε μια ερημική τοποθεσία… με μόνο φως αυτό του φεγγαριού, να λούζει τα νερά της θάλασσας… να ακούω το κύμα να παφλάζει… να με βεβαιώνει ότι… ό,τι και να γίνει η ζωή συνεχίζεται! Θα ήθελα… να περπατήσω στην αμμουδιά… ξυπόλητη... να γεμίσουν τα πόδια μου άμμο… να νιώσω τη γη κάτω από τα πόδια μου… να με ξαναστυλώσει!!! Ο ήχος της θάλασσας να γαληνέψει την ψυχή μου…. να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ…. Μια ζωή…. Όπως τη θέλω εγώ!!!


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Περπάτα πάνω στα σύννεφα



Κάθε μέρα βγαίνει ο ήλιος…. Ότι και να συμβεί… όπου και όπως και αν σε βρει… ο ήλιος βγαίνει κάθε μέρα! Ακόμα και αν δεν τον βλέπεις εσύ…. εκείνος βγαίνει… για να κάνει μια νέα αρχή… να χαρίσει μια νέα μέρα…. Μια ακόμη ελπίδα…. Με το γεμάτο ζεστασιά φως του, μας θυμίζει ότι η ζωή συνεχίζεται!

Ο ήλιος δίνει στον κόσμο ζεστασιά και φως!!! Είναι ότι πιο σημαντικό έχει αυτή τη στιγμή ο πλανήτης μας…. Ο κόσμος μας…. Όταν βρέχει συνέχεια, κατσουφιάζεις…. Χάνεις το κέφι σου… ανοίγεις τα παραθυρόφυλλά σου και κοιτάς με αγωνία… να δεις αν θα τον αντικρίσεις σήμερα…. Και περιμένεις… να δεις τη λάμψη του, την ομορφιά του… να σηκώσεις το βλέμμα σου ψηλά και να γευτείς την αγκαλιά του…. Αυτήν την τόσο ζεστή αγκαλιά!

Ο ήλιος είναι εκεί…. για να σου δίνει ασφάλεια! αυτή η σταθερότητά του… να ανατέλλει κάθε μέρα, σου δίνει την αίσθηση της ελπίδας, της ασφάλειας, της βεβαιότητας ότι και αύριο θα είσαι εκεί… θα ανοίξεις τα μάτια σου και θα ξεκινήσεις μια ακόμη μέρα… γεμάτος δύναμη και αισιοδοξία!

Παιδοψυχολόγοι κάνουν ένα τεστ στα παιδιά… ξέρετε… τα παιδιά συνηθίζουν να ζωγραφίζουν τον ήλιο. Κάθε παιδική ζωγραφιά έχει έναν ήλιο! Για αυτά συμβολίζει ακριβώς ότι και για σένα! Τη σταθερότητα, την ασφάλεια, την αισιοδοξία, την ελπίδα… την ψυχική σου διάθεση!!! Επιπλέον, τα παιδιά έχουν την τάση να απεικονίζουν χαρακτηριστικά προσώπου στον ήλιο…. Τον κάνουν θυμωμένο, γελαστό, κατσούφη…. Κάποιες φορές τον παριστάνουν με μεγάλες ακτίνες… κάποιες άλλες με γκρι χρώμα… όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει ένα παιδί να ζωγραφίζει τον ήλιο με γκρι χρώμα!!

Το ίδιο αισθάνεσαι και εσύ… όταν φωλιάζει η απελπισία στην ψυχή σου! Όταν τα τεράστια ¨γιατί¨ σε κυνηγούν…. Όταν το φίδι της θλίψης σε περικυκλώνει.. όταν η μοναξιά θεριεύει και σε πνίγει! Μα το μόνο που χρειάζεσαι είναι ο ήλιος… και είναι τόσο απλό!

Σε λίγες ώρες ξημερώνει… κάνε τον κόπο να μείνεις ξύπνιος… πήγαινε σε ένα μέρος όπου θα μπορείς να απολαύσεις την ανατολή του! Να τον δεις να ξεμυτίζει στην άκρη της θάλασσας…. Να γεμίζει τον ουρανό με τα πιο όμορφα χρώματα… χρώματα που κανένας ζωγράφος δεν μπόρεσε να αποτυπώσει στον καμβά του… μα μόνο ο άνθρωπος μπόρεσε να αποτυπώσει στη μνήμη του.

Να τον δεις να βγαίνει πίσω από ένα βουνό… την έχω δει αυτήν την ανατολή τόσες φορές!!! Η φύση είναι τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια… θαρρείς πως κρατά την αναπνοή της περιμένοντας…. Τα πουλιά κουρνιάζουν… τίποτα δεν ακούς… μονάχα τον ήχο της καρδιάς σου… και βλέπεις… πάνω από το λόφο… να ανοίγει το χρώμα του ουρανού…. Κλείνεις τα μάτια… τα ξανανοίγεις για να διαπιστώσεις ότι δεν ονειρεύεσαι… η απόλυτη ομορφιά… η ηρεμία της φύσης ποτίζει την ψυχή σου! Η απόλυτη ευτυχία!

Όσο περνούν τα λεπτά… καινούργια χρώματα εμφανίζονται μπροστά σου… παύεις να σκέφτεσαι… ρουφάς τη στιγμή! Τόσο, για να τη θυμάσαι μια ζωή! Ανεβαίνει ακόμα πιο πολύ…. Έχει αρχίσει να φαίνεται ο μισός…. Η φύση αρχίζει πάλι το τραγούδι της… η ζωή ξαναρχίζει! Μια καινούργια μέρα ξεκίνησε! Η μελωδία της σε ηρεμεί… τα μάτια σου κλείνουν, λες και πήρες κάτι υπνωτικό…. Η ζεστασιά του αρχίζει να σε αγγίζει, και εσύ παραδίνεσαι στο χάδι του!

Πάρε μια μεγάλη, βαθιά ανάσα… έτσι που το πρωινό αεράκι να μπει σε κάθε μόριο του κορμιού σου…. Και πίστεψέ το…. Στις πιο μοναχικές σου στιγμές… ποτέ δεν είσαι πραγματικά μόνος!!!! Πάντα υπάρχει και θα υπάρχει ένας ήλιος για σένα!

Αρκεί να μπορείς να τον δεις.. θα μου πει κάποιος!

Ε, τότε…. Περπάτα στα σύννεφα! Εκεί, καμιά μπόρα δεν θα σου πάρει τον ήλιο.. κανένας και τίποτα δεν θα μπορεί να σου κρύψει τη θέα του… τη ζεστασιά του!

Περπάτα πάνω στα σύννεφα.. μέχρι να χορτάσεις φως… να χορτάσεις ζεστασιά!.... μέχρι να γεμίσεις δύναμη!!! Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα!!! Ψηλά! Μην κοιτάς χαμηλά… μην κοιτάς τα περασμένα!!

Στον ήλιο μου… που γέμισε τη ζωή μου ΦΩΣ!!!

Σε σένα, που ακόμη τον ψάχνεις….. σήκω και περπάτα… πάνω στα σύννεφα… για να δεις το δικό σου ΗΛΙΟ!!!

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου!



Πέρα από τη νύχτα που με σκεπάζει
μαύρη όπως η κόλαση από τον έναν πόλο στον άλλο,
Ευχαριστώ τους θεούς όποιοι και αν είναι,
για την αδάμαστη ψυχή μου.
Στην καταστροφική εξέλιξη των πραγμάτων
δεν έχω μορφάσει, ούτε κλάψει δυνατά.
Κάτω από τα χτυπήματα της μοίρας
το κεφάλι μου είναι ματωμένο, μα αλύγιστο!
Πέρα από το μέρος της οργής και των δακρύων,
παραμορφωμένο από τον τρόμο της σκιάς,
Κι όμως η απειλή του χρόνου,
με βρίσκει και θα με βρίσκει ανεπηρέαστο!
Δε μετρά πόσο στενή είναι η πύλη,
πόσο φορτωμένος με τιμωρίες είμαι,
Εγώ είμαι ο κύριος της μοίρας μου!
Εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου!

Από την ταινία INVICTUS, μια ταινία που εξυμνεί  τον Νέλσον Μαντέλα και το έργο του!

Ένα ποίημα που ισχυρίζεται ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Μαντέλα ότι του έδινε δύναμη τις δύσκολες μέρες της φυλακής. Δεν θα κρίνω τον Μαντέλα και το έργο του, είμαι πολύ μικρή για αυτό… είμαι όμως εντυπωσιασμένη από έναν άνθρωπο, ο οποίος παρόλο που έμεινε στη φυλακή για 27 ολόκληρα χρόνια, όταν βγήκε…. Ήταν έτοιμος να συγχωρήσει αυτούς που τον φυλάκισαν!

Η συγχώρεση ελευθερώνει την ψυχή από το φόβο!!!, φέρεται να είπε.

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια αυτού του ποιήματος…. Είναι λόγια που ίσως εκφράζουν πολλούς από εμάς! Πόσοι από εμάς δεν ένιωσαν τη νύχτα μαύρη σαν την κόλαση… πόσοι από εμάς δεν ένιωσαν το κεφάλι τους ματωμένο….. μα αλύγιστο; Πόση δύναμη πρέπει να έχει η ψυχή για να μένει ανεπηρέαστη από την απειλή του χρόνου;

Κάθε σπίτι ένας καημός, κάθε άνθρωπος ένας σταυρός! Πόσο βαρύ  είναι το φορτίο που κουβαλάς στην πλάτη της ψυχής σου; Πόσες φορές ένιωσες τα πόδια σου να λυγίζουν από το βάρος; Πόσες φορές σκόνταψες; Έπεσες;

Όλοι λίγο πολύ, έχουμε πληγές να μετρήσουμε, να γλύψουμε…. Να απαλύνουμε τον πόνο που μας προκαλούν! Μήπως τελικά η συγχώρεση είναι ο μόνος δρόμος; Ή μήπως η λήθη; Η τελευταία, λένε, είναι η χειρότερη εκδίκηση! Μα πως μπορείς να συγχωρέσεις όλους αυτούς που σου φόρτωσαν αυτόν το βαρύ σταυρό στους ώμους; Πώς μπορείς να συγχωρέσεις τις τρικλοποδιές, τα ραπίσματα, τα σπρωξίματα στην άκρη του γκρεμού; Πως μπορείς να συγχωρήσεις κάποιον που σε σκότωσε…. Ή που τουλάχιστον προσπάθησε να το κάνει;

Εγώ δεν μπόρεσα να συγχωρήσω ακόμα! Δεν έχω αυτό το μεγαλείο ψυχής που είχε τότε ο Μαντέλα!
Ούτε μπόρεσα να μη μορφάσω…. Ούτε να μην κλάψω δυνατά! Κάποιες φορές ακόμα κλαίω…. Όχι γιατί πονάω πια, μα γιατί άντεξα τόσο! Μα κατάφερα να παραμείνω όρθια! Να ξανασταθώ στα πόδια μου…. να κρατήσω το κεφάλι αλύγιστο!
Ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές…. Όταν τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά… σήκωνα το κεφάλι και ονειρευόμουν… μια όαση… ένα πανέμορφο τοπίο γεμάτο πράσινο, νερό και γαλήνη!! Αυτή ήταν η δική μου Ιθάκη…. Ο δικός μου προορισμός! Έτσι κάθε φορά σηκωνόμουν…. πιο δυνατή, πιο σκληρή… πιο αποφασισμένη να φτάσω στο στόχο μου!  Να γίνω επιτέλους ο αφέντης της ψυχής μου! ναι! Να είμαι ο αφέντης της μοίρας μου….

Πάντα ήμουν ένα ανήσυχο πνεύμα…. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου! Ευχαριστώ λοιπόν και εγώ το Θεό… που καμιά μοίρα, κανένα χτύπημά της δεν μπόρεσε να με κοιμίσει…. Καμιά Λαιστρυγόνα δεν μπόρεσε να με κρατήσει για πολύ μακριά από τα όνειρά μου! να ξεγελάσει αυτήν την ανάγκη για ελευθερία ζωής, έκφρασης, σκέψης… πράξης! Για αυτήν την αδάμαστη, τελικά, ψυχή που μπορεί να μη βγήκε αλώβητη, μα κατάφερε να πετάξει σαν την πεταλούδα που βγαίνει από το κουκούλι της!

Σήκω! Τρέξε…. Αν μπορείς! Αν όχι περπάτα… στην ανάγκη μπουσούλα…. Σούρσου!!! Μα μη σταματάς ποτέ! Όσο στενή και αν είναι η πύλη…. Όσο ανηφορικός και αν σου φαίνεται ο δρόμος… όσο φορτωμένος με τιμωρίες και αν είσαι…. Κράτα το κεφάλι αλύγιστο! Γιατί ο προορισμός είναι όμορφος…. Γιατί σου αξίζει να φτάσεις στο τέρμα και να γευτείς τη δική σου Ιθάκη!!!