Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013

Ανύπαντρη μητέρα – μονογονεϊκή οικογένεια



Η ανύπαντρη μητέρα και η μονογονεϊκή οικογένεια είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες. Απλά η οικογένεια με έναν γονέα μπορεί να προϋποθέτει έναν πατέρα και την έλλειψη της μητέρας, πράγμα πιο σπάνιο από το αντίστροφο.

Είμαι και εγώ μια γυναίκα που κρατά μια μονογονεϊκή οικογένεια…. Δεν ήταν ούτε στις προθέσεις μου, ούτε στα όνειρά μου! απλά μου έτυχε, όπως έτυχε σε χιλιάδες άλλους! Ο λόγος που γράφω σήμερα, δεν είναι για να κλαφτώ, μα ούτε και για να απολογηθώ! Έχω μαζέψει πολλά…. Από διάφορους… και ίσως μέσα από αυτό το κείμενο να προσπαθήσω να τους εξιλεώσω; Να τους συγχωρήσω; Να τους την πω; Να τους διαολοστείλω; Ή ίσως να θέλω να τους πω το πολύ απλό: « για κοιταχτείτε στον καθρέφτη…. Για κάντε αυτά που κάνουμε εμείς…. Και μετά ελάτε να μου πείτε την άποψή σας…. Να δω τα κότσια σας…. Που όλοι εσείς  εκεί… μέσα από τη σιγουριά σας… έχετε άποψη για όλα! Και μας κουνάτε το δάχτυλο επιδεικτικά!! ……»

Ίσως να μην έχω γίνει αντιληπτή ακόμα…. Θα γίνω όμως!
Μια γυναίκα μόνη, ένας άντρας μόνος ( δεν θέλω να αδικήσω κανέναν! Ίσως για αυτούς τους άντρες να αξίζει ένα ακόμα μεγαλύτερο παράσημο! Αυτό του ήρωα! Άντρες που έχουν τα κότσια να αναλάβουν μια οικογένεια μόνοι…. Να παίξουν και τους δυο ρόλους!!! Ειλικρινά… υποκλίνομαι!!!!) για κάποιο λόγο…. Κανείς δεν θα τον ψάξει… βρίσκεσαι μόνος/μόνη με ένα, δυο, τρία παιδιά! Και καλείσαι να τα κάνεις όλα μόνος σου!

Δεν θα πιάσω το πρακτικό μέρος…. Πλύσιμο, σιδέρωμα, μαγείρεμα…. Διαβάσματα… όχι! Αυτά θα τα αφήσω στην απέξω! Θα πιάσω όλα αυτά τα ψυχολογικά ξεσπάσματα των παιδιών, τα δριμύ «κατηγορώ», τα… « είμαι το πιο δυστυχισμένο παιδί στον κόσμο»… κουβέντες που ακούς και σου σκίζεται η καρδιά στα δύο…. Και προσπαθείς να κάνεις το ακατόρθωτο… να καλύψεις το κενό που άφησε ο άλλος…. Η μητέρα… ο πατέρας… γιατί τα παιδιά θέλουν και τους δυο! Και μπαίνεις σε ένα γαϊτανάκι που δεν έχει τελειωμό! Οι τύψεις συχνά σε πνίγουν! Και ας ξέρεις ότι δεν ήταν δική σου επιλογή… και σκίζεσαι σε χιλιάδες κομμάτια για να τους έχεις όλους ικανοποιημένους! Πράγμα επίσης αδύνατο!!!

Η δε ψυχολογία σου σαν το ασανσέρ…. Ανεβοκατεβαίνει με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού! Ανεβαίνει με ένα φιλί…. Με μια αγκαλιά… με ένα « είσαι η καλύτερη μαμά/ μπαμπάς του κόσμου» και κατεβαίνει στο υπόγειο με ένα…. « πότε ενδιαφέρθηκες εσύ για μένα;» κουβέντες που όταν ζεις και μεγαλώνεις παιδιά σε μια «αρτημελή» οικογένεια, δεν τους δίνεις και ιδιαίτερη προσοχή! Σε μια μονογονεϊκή φαμίλια όμως… η κάθε λέξη έχει τεράστια βαρύτητα!! Όχι μόνο στη σημασία της, αλλά και στην ψυχολογία σου!

Να μιλήσω και για την προσωπική μας ζωή; Για πείτε μου όλοι εσείς που μοιράζεστε ίδιες ή παρόμοιες εμπειρίες μαζί μου… ποια είναι η προσωπική σας ζωή; Ο καφές με φίλους….. μα που πήγαν όλοι οι φίλοι μου; είχα ποτέ;…. να  πιάσω το θέμα σχέση; Ναι… ερωτική σχέση…. Μα που πήγαν όλοι οι άντρες; Γυναίκες;…. μόλις ακούν ότι μεγαλώνεις μόνος/ μόνη παιδιά… γίνονται λαγός!!!!  Η γυναίκα σκέφτεται… « με θέλει να του μεγαλώσω τα παιδιά… δε σφάξανε!»…. ο άντρας σκέφτεται… « ναι, σιγά μη γίνω ο πατέρας των παιδιών της! Εκείνος που τα έκανε… ας τα μεγαλώσει… αν θέλω παιδιά, κάνω δικά μου! γιατί να φεσωθώ κάποιου άλλου;» μήπως αναγνωρίζετε κουβέντες που κάποτε είπατε, σκεφτήκατε; Η ακόμα χειρότερα… κουβέντες που σας πέταξαν στη μούρη;

Θέλει γερά κότσια για να μπορέσεις να ισορροπήσεις ανάμεσα στην ερωτική σου ζωή και στην οικογένεια που σε περιμένει από πίσω! Δεν είναι απλά τα πράγματα…. Είναι δυο κόσμοι διαφορετικοί… δεν ανταμώνονται… και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να είναι απαγορευτικό να ανταμωθούν! Άσε που με τα τόσα σκατά που έχεις φάει… είσαι επιφυλακτικός μέχρι βλακείας…. Μπαίνεις λίγο με το ποδαράκι… ελέγχεις τη θερμοκρασία… αν είναι ζεστά… σιγά – σιγά αφήνεσαι… αυτό όμως έχει τεράστια απόσταση από το ενδεχόμενο να ανταμώσεις τους δύο κόσμους σου….. όσο και να το θέλεις…. Όσο και να σε έχει κερδίσει ο άλλος… θα πρέπει να το θέλει και εκείνος/ εκείνη! Πράγμα δύσκολο! Ακόμα και να έχεις πετύχει το τζακ ποτ και να το θέλει… μπαίνει το θέμα της εμπιστοσύνης, που μέχρι  να το κερδίσει ο άλλος…. Έχει απλά κουραστεί! Μετά…. Υπάρχει το μεγάλο – μέγιστο κεφάλαιο… πως θα το δεχτούν τα παιδιά! Κλείνω  το θέμα προσωπική ζωή… με το συναίσθημα της μόνιμης έλλειψης που έχεις!  Είσαι με το ταίρι σου, σου λείπουν τα παιδιά!, είσαι με τα παιδιά… σου λείπει το ταίρι!! Και όταν πιάνεις τον εαυτό σου να χαίρεται με ένα από τα δυο κομμάτια ( κυρίως το ερωτικό, γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που κάνεις για τον εαυτό σου) σε πνίγουν οι τύψεις, γιατί νιώθεις ότι παραμελείς τα παιδιά σου! Άσχετα αν και εσύ, σαν άνθρωπος, κάπου, κάπως πρέπει να γεμίσεις τις μπαταρίες σου!!! Όλα αυτά, όμως, είναι κατακριτέα από κάποιους!.... σε αυτούς τους κάποιους θέλω να μιλήσω σήμερα!

Σηκώνεσαι το πρωί, τρέχεις για να ετοιμάσεις τα παιδιά για το σχολείο, τρέχεις πανικόβλητος για τη δουλειά…. Σε μόνιμη βάση αργείς! Γιατί πάντα μα πάντα κάτι τυχαίνει!!! Μετά τη δουλειά, γυρνάς στο σπίτι κουρέλι, αλλά πρέπει να έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Για να δείχνεις στα παιδιά σου ότι όλα πάνε καλά! Και ας μην πάνε! Βρίσκεις το κουράγιο να μαγειρέψεις και όλα τα σχετικά και ταυτόχρονα να είσαι όλη αυτιά για να ακούς τις απίστευτες ιστορίες που έχουν να σου πουν… και είναι ατελείωτα τα ευλογημένα!!! Και αφού καταφέρνεις να τελειώσεις με τα μαθήματά τους… αυτά έχουν όρεξη για παιχνίδι, παραμύθια, ταινίες και όλα τα συναφή! Μια φορά να τους πεις ότι είσαι κουρασμένη/νος έχεις κατέβει από το βάθρο της βασίλισσας! Είσαι μια άχρηστη, ανίκανη, αδιάφορη μάνα! Και για να μη σε πιάσει πάλι κατάθλιψη… κάνεις τη καρδιά σου πέτρα και ενδίδεις! Μέχρι που ή θα τα κακομάθεις ή θα καταρρεύσεις! Και στα δυο ΦΤΑΙΣ!!! ΕΣΥ! Για αυτό αλλά και για κάθε κακό που γίνεται στον κόσμο!

Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω… αφού καταφέρεις να τα βάλεις για ύπνο… και δεν ακούς όλα εκείνα τα « μαμά…» έχεις να σκεφτείς πως θα πληρώσεις το νοίκι, το δάνειο, τα σχολικά… τα ρούχα και παρόλη την κούραση… δεν κλείνεις μάτι! Γιατί δε σου βγαίνει ο μήνας… χάλασαν πάλι τα παπούτσια του μικρού! Τι θα κάνω; Κραυγή απελπισίας….. ακούει κανείς; Μα όχι! Όλοι είναι απλά έτοιμοι μόνο για να σε κατηγορήσουν! Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες!!!

Το λοιπόν, ανήκω και εγώ σε αυτήν την κατηγορία! Σε αυτήν των άχρηστων, ηλίθιων, ανίκανων, αδιάφορων μαμάδων! Κάνω παραπάνω από όσα μπορεί να καταφέρει ο μέσος άνθρωπος και δεν υπερβάλλω! Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν!!! Παρά μόνο στα δυο μου παιδιά!

Ζητώ συγνώμη που πρέπει να δουλεύω για να μπορείτε να είστε χορτάτα, ντυμένα, και κυρίως να μην ξεχωρίζετε από τα  άλλα παιδιά! Συγνώμη που λείπω δέκα ώρες την ημέρα από το σπίτι! Θα ήθελα να μπορούσα να περνώ περισσότερη ώρα μαζί σας! Θα ήθελα να απασχολούμαι μόνο μαζί σας! Να σας πηγαίνω στο πάρκο, στο σινεμά, σε όλα τα λούνα πάρκ του κόσμου! Συγνώμη που δεν μου φτάνουν τα λεφτά, συγνώμη που γυρνώ σαν ζόμπι στο σπίτι… που μου μιλάτε και δεν ακούω… γιατί σκέφτομαι ταυτόχρονα! Συγνώμη που δεν είμαι σαν τη μαμά του τάδε… που όλη τη μέρα τρέχει από πίσω του, στις δραστηριότητες, στα φροντιστήρια, στο μπάσκετ! ΣΥΓΝΏΜΗ που δεν είμαι σχεδόν σε καμιά σχολική γιορτή! Ξέρω πως είναι να κοιτάς από τη σκηνή την είσοδο…. Και να μην έρχεται η μαμά!

Ευχαριστώ το γιο μου που ανέχεται μια μισή μάνα…. Και δεν ξεχνά να τονώνει το ηθικό μου λέγοντας: « είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου»!!! Ευχαριστώ την κόρη μου, που με θεωρεί μια αδιάφορη μάνα!!! Ίσως και να έχει δίκιο!

Για όλους εσάς, όμως, που μου κουνάτε το δάχτυλο και μου κάνετε μάθημα διαπαιδαγώγισης παιδιών, ένα έχω να σας πω: « κοπιάστε, κάντε μια φορά ότι κάνω εγώ και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι… που κολυμπάνε μονίμως σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα… ενάντια στα κύματα… πότε πατώνουν και πότε βγαίνουν στην επιφάνεια για να πάρουν μια ανάσα…. Και όταν καταφέρετε να τη βγάλετε καθαρή, χωρίς να φουντάρετε από το μπαλκόνι, χωρίς τη χρήση αλκοόλ ή αντικαταθλιπτικών χαπιών, τότε αν έχετε ακόμα τα κότσια…  αν έχετε ακόμα κάτι να πείτε…. Τότε θα σας ακούσω! Ο σοφός λαός λέει: « έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες» για κοιταχτείτε στον καθρέφτη και σκεφτείτε… τι προσφέρατε εσείς, στα δικά σας παιδιά!

Την αγάπη μου, την αμέριστη συμπαράστασή μου… σε όσους ακόμα πολεμάνε… με άσφαιρα πολλές φορές… να καταφέρουν το ακατόρθωτο! Να γίνουν τέλειοι γονείς! Παιδιά…. Δεν σπουδάσαμε, δεν διαβάσαμε για να γίνουμε γονείς! Τα λάθη είναι ανθρώπινα…. Το μοναδικό μας όπλο… στον άνισο αυτόν αγώνα, είναι η απεριόριστη και αδιαμφισβήτητη αγάπη μας για τα παιδιά μας! Το μεγαλύτερο κίνητρο για να βγεις νικητής και ας μην ακούσεις κανένα « μπράβο» κανένα « ευχαριστώ» ! φτάνει που θα έχεις τη συνείδησή σου καθαρή, ότι έπραξες ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό... και ας μην είναι αρκετό!

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

Τρίτη ηλικία



Τρίτη ηλικία… δεν είναι κάτι έξω από αυτόν τον κόσμο… είναι η μάνα μου…. ο πατέρας σου… η γιαγιά του Νίκου…. Ο παππούς της Σοφίας! Είναι όλοι αυτοί που έδωσαν τα πάντα, που στερήθηκαν τα πάντα για να γίνουμε αυτό που περηφανευόμαστε ότι είμαστε σήμερα! Και…; Τι κάνουμε εμείς για αυτούς; Τους αφήνουμε στο περιθώριο… τους αφήνουμε να ζουν το δράμα της μοναξιάς τους!

Αφορμή για το σημερινό άρθρο ήταν μια κουβέντα…. Μιας καθώς πρέπει κυρίας… γύρω στα εβδομήντα, που με συντάραξε! Δεν μπορώ να την ξεχάσω… γυρίζει συνέχεια μέσα στο μυαλό μου!

-      Αχ Γιώργο…. Γιατί έφυγες; Γιατί; Τώρα που μεγάλωσαν τα σκατόπαιδα….. τώρα που τελείωσαν οι υποχρεώσεις! Δες τι όμορφο είναι το σπιτικό μας…. Πόσο όμορφα θα περνούσαμε τα δυο μας εδώ…. Αχ Γιώργο…. Γιατί έφυγες; Και με άφησες μόνη…..

Γράφω τα λόγια της και τα χέρια μου τρέμουν… την άκουγα να μιλάει και ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου… τα μάτια μου ξαφνικά ξεχείλισαν και δεν ήξερα τι να τα κάνω!!! Δεν ήξερα που να κρύψω τα δάκρυα που έριχνα για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ! Κάποιοι θα με πουν υπερευαίσθητη…. Κάποιοι άλλοι θα πουν: έτσι είναι η ζωή!
Μα εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να συμβιβαστώ με αυτό που λέγεται «πρέπει»! Ποτέ δεν μπόρεσα να σκληρύνω! Δυστυχώς για μένα, αλλά και για όσους με υποφέρουν!!

Αναπόφευκτα έβαλα τον εαυτό μου στη θέση της… άρχισα να φαντάζομαι τον εαυτό μου μετά από τριάντα και πλέον χρόνια…. Το ποταμάκι στα μάγουλά μου είχε πάρει το δρόμο του…. Τι θα κάνω εγώ μετά από τόσα χρόνια; Αν έχω ακόμα σώας τα φρένας… θα ήθελα να είμαι μια αξιοπρεπής κυρία σαν την εν λόγω κυρία… ανεξάρτητη! Χωρίς να κλαψουρίζω συνέχεια για την ανημπόρια μου στα παιδιά μου και στους γύρω μου…. θα ήθελα να μη βαρύνω τα παιδιά μου… να στέκομαι απόμακρα στη ζωή τους…. να τα καμαρώνω… αν και όποτε χρειάζονται τη βοήθειά μου, να την προσφέρω απλόχερα! Μα…. Θα ήθελα…. Να με θυμούνται που και που…. Να μου τηλεφωνούν…. Να μου φέρνουν τα εγγόνια μου…. να θυμούνται ότι κάπου εκεί… είναι η μάνα τους που τους ανέστησε!!! Βέβαια…. Θα ήθελα και έναν γεράκο… με άσπρα μαλλιά… να μου γκρινιάζει για τα χάπια του… να με κρατά από το χέρι και να με λέει:                « γιαγιούλα μου»…

Δεν ξέρω γιατί…. Αλλά η κουβέντα της κυρίας με συντάραξε! Ίσως με βρήκε σε περίεργη στιγμή… με περίεργη ψυχολογία! Αυτό που με πείραξε ίσως να είναι το εξής: γιατί πρέπει δυο άνθρωποι που αγαπιούνται να χωρίζουν; Ας πούμε ότι καταφέρνουν κάποιοι, με χίλια δυο βάσανα να κρατήσουν έναν γάμο μέχρι τα βαθιά γεράματα…. Γιατί αυτούς που δεν κατάφεραν να τους χωρίσουν ο κόσμος… τα τρίτα πρόσωπα…. Οι καταστάσεις… η ανέχεια, ο τζόγος, το αλκοόλ, η κακοποίηση… ή ακόμα και η αχαριστία…. Γιατί τελικά πρέπει να τους χωρίσει ο θάνατος;

Δεν ξέρω τίποτα από τη ζωή του εν λόγω ζευγαριού… δεν ξέρω αν υπήρχε αγάπη, αν υπήρχε κατανόηση… εκείνο το «γιατί»… ακόμα χτυπάει σαν καμπάνα στα αυτιά μου! με γέμισε και μένα με ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ!!! Ξέρω, ξέρω…. « γιατί, έτσι είναι η ζωή!»

Και αφού θα προσπεράσω το « γιατί»…. Θα το προσπεράσω γιατί ποτέ δεν μπόρεσα να το ξεπεράσω… θα ασχοληθώ με το τι κάνουμε εμείς για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπάμε!!!

Ακούω καθημερινά ανθρώπους στην ηλικία μου να λένε:
-      Αχ! Πρέπει να πάω στη μάνα μου!!! και βαριέμαιιιιιιιιιιιι
-      Πωπω ατελείωτη είναι αυτή η μάνα σου… θα το σκεφτώ πολύ για να ξανάρθω μαζί για να την επισκεφτώ! Αν την αγαπάς τόσο… να πηγαίνεις μόνος/η σου!!!
-      Με έπρηξε η μάνα μου…. γιατί δεν καθαρίζεις εκείνο, γιατί φέρεσαι έτσι στο παιδί… γιατί δεν κάνεις παιδί… γιατί δεν παντρεύεσαι… γιατί δεν κάνεις οικονομία!!! ( και άλλα τέτοια όμορφα λογάκια)
-      Δεν τον αντέχω άλλο τον πατέρα μου! άχρηστο με ανεβάζει, άχρηστο με κατεβάζει! Εγώ δεν κάνω τίποτα σωστό! Μόνο αυτός τα έκανε όλα σωστά!!! Η γενιά του και η γενιά του!!!
Πόσοι από εμάς δεν αναγνωρίζουμε λόγια που είπαμε κάποια στιγμή; Για τη μάνα μας, για τον πατέρα μας; Πόσοι από εμάς δεν κλείσαμε με ορμή την πόρτα από το πατρικό μας λέγοντας: « νισάφι πια».

Και όμως… αυτοί οι άνθρωποι… που για αυτούς είμαστε ο κόσμος όλος… που ζουν πια μόνο μέσα από τη ζωή μας!!! Που χαίρονται πια… μόνο με τη χαρά μας, τις επιτυχίες μας… που στενοχωριούνται πιο πολύ από εμάς για τα προβλήματά μας…. Γιατί ο σοφός λαός λέει: του παιδιού σου ο πόνος, είναι δυο φορές πόνος και η χαρά, διπλή!!!

Μήπως… θα πρέπει να πάμε (τώρα που μας παράτησε ο γκόμενος… τώρα που η κολλητή έχει άλλες δουλειές… τώρα που και εμείς γίναμε γονείς και ξέρουμε καλά τι μας πρόσφεραν αυτοί οι άνθρωποι) να χτυπήσουμε την πόρτα τους; να τους πάρουμε μια βόλτα για καφέ ή παγωτό; Να τους πάμε μια βόλτα στη θάλασσα, τώρα δα που είναι καλοκαίρι… να πάμε μια Κυριακή να τους κάνουμε το τραπέζι σε ένα όμορφο ρεστοράν; Σκεφτείτε…. Τι χαρά θα τους δώσουμε! Ας σταματήσουμε να βλέπουμε την επίσκεψή μας στους γονείς – παππούδες μας, σαν αγγαρεία ή υποχρέωση! Αν ανοίξουμε τα αυτιά μας… έχουν πολλά να μας διδάξουν από την πολύτιμη πείρα τους! αν ανοίξουμε την καρδιά μας… μπορούμε να αποκομίσουμε αγάπη!!! Αν σταματήσουμε να το παίζουμε μεγάλοι… μπορούμε να χωθούμε και πάλι στην αγκαλιά τους…. να τους ζητήσουμε να μας χαϊδέψουν…. Να μας κανακέψουν! Το χάδι της μάνας, πάντα έχει την ιδιαίτερη αξία του! Αν παρατήσουμε κατά μέρος τους εγωισμούς μας… αν…. αν….

Κλείστε τα μάτια, και σκεφτείτε λίγο… πως θα είμαστε εμείς σε λίγα χρόνια… πως θα θέλαμε να είμαστε… η ζωή και τα χρόνια κυλάνε σαν νερό…. Εκεί που είμαστε, ήταν αυτοί…. Εκεί που είναι… θα πάμε εμείς!!! Είμαι σίγουρη ότι δεν θα θέλατε, δεν θα θέλαμε να ζήσουμε την εγκατάλειψη…  

Αν προσπαθούσαμε να μην κάνουμε στους άλλους αυτό που δεν θα θέλαμε να μας κάνουν…. Θα ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι!!!

Θυμηθείτε κάτι τελευταίο…. Η τρίτη ηλικία… είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, αλλά δεν παύουν να είναι άνθρωποι… και… κάποια μέρα… θα κλείσουν τα μάτια τους για πάντα! τότε… ας είμαστε από τους ανθρώπους που θα έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους…. και όχι από αυτούς που ήθελαν να πουν ή να κάνουν πράγματα και δεν «πρόλαβαν».

 

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

Alter ego



Σήμερα είμαι σπίτι… εγώ και ο εαυτός μου! η καλύτερή μου συντροφιά! Αυτός που ποτέ δεν θα με προδώσει! Αυτός που με βοηθά πάντα στις δύσκολες στιγμές μου, που με καταλαβαίνει πάντοτε…. γιατί ξέρει τα πάντα από πρώτο χέρι! Αυτός που θα με παρηγορήσει… που θα μου δώσει λύσεις στα προβλήματά μου… αυτός που θα με σταματήσει όταν σκέφτομαι τρελά πράγματα! Ο άλλος μου εαυτός!

Δεν ξέρω ποιος από τους δύο γράφει τώρα…. Η Σαλώμη ή η μικρή Σαλωμίτσα! Έτσι τον έχω ονομάσει τον άλλο μου εαυτό!

Το λοιπόν η μικρή Σαλωμίτσα…. Είναι ευαίσθητη, παραπονιάρα…. Την πιάνουν τα κλάματα με το παραμικρό… παίρνει πάνω της κάθε πρόβλημα του κόσμου… την πιάνει κατάθλιψη με ό,τι μπορείς να φανταστείς και γενικά έχει μια απερίγραπτη έφεση προς τον ρομαντισμό! ( τώρα μιλά η Σαλώμη… είναι πασιφανές!!)

Η Σαλώμη, από την άλλη, είναι μια εγωίστρια, πεισματάρα, κάποιες φορές γαϊδούρα… που τα θέλει όλα δικά της ( είμαι σίγουρη πως καταλάβατε ποιος πληκτρολογεί τώρα… τα λέει από τη ζήλια της!)…. Είναι όμως αντράκι, πανάθεμά την!! Αν δεν την είχα…. Δεν ξέρω ποιο φρενοκομείο θα με φιλοξενούσε τώρα!!

Διαβάζω τις σκέψεις σας…. Είμαι σίγουρη πως κάποιοι από εσάς, μόλις σκέφτηκαν: « δεν απέχεις και πολύ… άκου μικρή και μεγάλη Σαλώμη… άκου, alter ego!!!  Τι ανοησίες είναι αυτές;»

Μη μου πείτε όμως… ότι δεν είπατε ποτέ… « δεν ήμουν ο εαυτός μου…. ξεπέρασα τον εαυτό μου!» ή άλλα παρόμοια! Όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε την καλή μας πλευρά ( θεωρητικά πάντα) και την κακή! Εγώ δεν μπορώ να βαφτίσω καμία μου πλευρά ως καλή ή κακή! Θεωρώ ότι και τα δυο χρειάζονται, όμως πως βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στις δυο πλευρές σου; Ποια υπερισχύει συνήθως; Μάλλον είναι ανάλογα την περίπτωση…. ή ανάλογα με το τι σου βγάζει ο καθένας! Κάποιοι, που με γνωρίζουν… μπορούν να με αποκαλέσουν σκύλα! Ή απόμακρη! Κάποιοι άλλοι… μπορεί να μου βάλουν και φωτοστέφανο! Θεωρώ ότι…. Ό,τι μου δίνει ο καθείς, αυτό παίρνει! Κοινώς, ό,τι σπέρνεις…. εκείνο θερίζεις… λέει ο νόμος της φύσης!

Τι λένε όμως οι επιστήμονες για το alter ego; Παράδειγμα, ο Sigmund Freud χώρισε τον ψυχισμό του ανθρώπου σε τρία μέρη. Το id, το οποίο κινείται με μόνο γνώμονα την ευχαρίστηση! Είναι το ένστικτο του ανθρώπου, το ζωώδες ένστικτό ή  χαρακτηριστικό. Δεν υπάγεται σε κανέναν περιορισμό και δεν αισθάνεται ποιο είναι το όριο!
Έπειτα είναι το superego! Το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα του id, ουσιαστικά αποτελεί τη συνείδηση του ανθρώπου. Περιέχει λοιπόν όλα τα πρέπει και τα μη… όλα αυτά που λέμε αρχές! Όλα τα βιώματα και λειτουργεί σαν κατασταλτικός παράγοντας του id.

Τέλος, κατά τον Freud, υπάρχει το ego το οποίο λειτουργεί σαν διαιτητής ανάμεσα στο id και στο superego. Αυτό το τρίτο μου σημείο… δεν το έχω βρει ακόμα… δεν το έχω ταυτοποιήσει! Εγώ αναγνωρίζω δύο μέρη …. εμένα… και τον εαυτό μου!

Κάποιοι, ίσως περισσότερο πρακτικοί… θα πουν ότι έχουμε δύο μέρη… αυτό που ορίζεται από την καρδιά, δηλαδή το συναισθηματικό μας κόσμο και τη λογική! Αυτό το τέρας που μας ακολουθεί παντού και μας το χαλάει πάντα στο καλύτερο! Όμως… αν δεν είχαμε και τη λογική… σκεφτείτε πόσα λάθη θα μπορούσαμε να κάνουμε! Από την άλλη…. Μήπως είναι λίγα αυτά που μετανιώνουμε…. Πράξεις που ήταν αποτέλεσμα, καθαρά της λογικής;

Θα μου πείτε… τι σε έπιασε σήμερα και ασχολείσαι τόσο επισταμένα με την ψυχολογία! Χμ! Η ψυχολογία, ήταν το όνειρό μου! πάντα με τράβαγε σαν μαγνήτης! Ήθελα να σπουδάσω κιόλας! Μα ήξερα καλά τον εαυτό μου! σκράπας όπως ήμουν και παρέμεινα στην αποστήθιση και τα θεωρητικά μαθήματα…. Κατέληξα λογίστρια… η φωνή της λογικής! Ή αν θέλετε της Σαλώμης!

Λατρεύω τον εαυτό μου! τον προστατεύω σαν τα μάτια μου, που λένε! Όσο ηλίθιο και αν ακούγεται αυτό… επιβάλλεται να γίνει αρχή όλων μας! Δεν μιλώ για εγωισμό… μα και η τάση αυτοκαταστροφής που έχουν κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν είναι και ό,τι καλύτερο! Πιστεύω ακράδαντα, πως αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν γίνεται να αγαπήσεις κανέναν άλλον!

Το σημερινό άρθρο είναι ένας διάλογος ανάμεσα στους δυο εαυτούς μου…
Η μικρή Σαλωμίτσα παραπονιέται:
-      Πόσα πράγματα δεν με άφησες να κάνω; Πόσες φορές δεν βούλωσες το στόμα μου την ώρα που ήθελα να τσιρίξω! Να ουρλιάξω τις μεγάλες αλήθειες που κρύβω μέσα μου; γιατί με κάνεις να φοβάμαι; Γιατί με γεμίζεις με αναστολές; Με γεμίζεις με ανασφάλειες; Πότε θα απαλλαγώ οριστικά από τα πρέπει σου; Πότε θα διεκδικήσω τα θέλω μου; πότε επιτέλους θα μπορέσω να πω να πάνε να απαυτωθούν όλοι αυτοί που με πληγώνουν; Γιατί τους κρατάς ακόμα στη ζωή μου; γιατί με κάνεις να βουρκώνω τώρα δα…. Για όλα όσα έχασα…. Για τα όνειρά μου… για αυτά που θέλω και δεν με αφήνει ο ηλίθιος εγωισμός σου να πω; Γιατί τώρα δα με πνίγει η μοναξιά… δε μου φτάνεις Σαλώμη…. Δε μου φτάνει η παρέα σου!!! Γιατί απλά δεν μπορείς να με αγγίξεις! Δεν μπορείς να μου προσφέρεις αυτό που λέγεται συντροφιά!

Τα πρώτα δάκρυα κυλούν και πέφτουν πάνω στο πληκτρολόγιο…. Η μικρή αποσύρεται… σπαράζει… δεν έχει άλλο κουράγιο! Κάτι την τσακίζει, μα φαίνεται ότι πάλι έχει αναστολές… για να δούμε τι έχει να μας πει η Σαλώμη τώρα:
-      Τελείωσες γλυκιά μου; με τον καλό λόγο στο στόμα σου είσαι! Ωραία λοιπόν, για όλα φταίω εγώ! Γιατί εγώ αποφασίζω! Η ριμάδα η λογική σου! Γιατί για όλα όσα έκανες εσύ, πάντα μου φώναζες: που ήσουν τότε; Γιατί κοιμόσουν; Γιατί δεν μου έδινες ένα χαστούκι να με συνεφέρεις; Γιατί δεν βούλωνες το στόμα μου, όταν είχα ξεφύγει; Γιατί; Γιατί…. Γιατί… πάντα πρέπει να απαντάω σε ένα γιατί! Γύρνα πίσω σου και δες! Από τι έφυγες και που είσαι τώρα! Σταμάτα να κλαψουρίζεις ρε! Ξύπνα! Είσαι εδώ ρε! Γερή, δυνατή, όμορφη! Ναι ρε κουκλάρα! Και σε όποιον αρέσεις! Σήκω πάνω καλέ! Τι σε έπιασε; Τι σου λείπει; Η συντροφιά; Χα! Να γελάσω δυνατά; Ποια συντροφιά; Για πες!..... Δε μιλάς ε; ποια συντροφιά; Λέγε! Αυτή που περνά καλύτερα όταν είναι μόνη της; Ε;…. ξέρεις εσύ! για πες……
-      Σνιφ….. άσε με!
-      Όχι δε σε αφήνω! Ξέρεις τι ώρα έχει πάει; Με αυτά και με αυτά…. Αναρωτιέμαι τι ώρα θα σηκωθούμε πάλι αύριο! Λέγε!
-      Όχι!
-      Αγάπη μου! όποιος θέλει να είναι μαζί σου… είναι γιατί γουστάρει αυτό που είσαι! Όποιος δεν θέλει… ας μείνει παρέα με τη μοναξιά του! Ή ας πάρει τα κουβαδάκια του και να πάει σε άλλη παραλία! Ε;
-      Σνιφ…. Στο διάολο!
-      Έλα…. Τι θέλεις; Μια βόλτα με το αυτοκίνητο ας πούμε; Έλα… που θες να σε ταξιδέψω… ξέρω κάτι μέρη… ε;
-      Πάλι στο τσάμπα θα τη βγάλεις;
-      Εεεε…. οι καιροί είναι δύσκολοι…. Τα καλύτερα ταξίδια γίνονται με το νου! Κλείσε τα μάτια… έλα να σε πάρω αγκαλίτσα… μικρή μου Σαλωμίτσα…. Αστέρι μου…. έλα! Χαμογέλα μου! είσαι τόσο όμορφη όταν χαμογελάς!!!
-      Αν δεν είχα και σένα τι θα έκανα;
-      Γέλα μου και ας είναι ψέμα… έλα γέλα μου….

Και όμως… να που τώρα χαμογελώ και πάλι! Δεν ξέρω αν είμαι στα πρόθυρα κάποιας νευρικής κρίσης…. Δεν ξέρω αν είμαι ήδη τρελή! Αν διαβάζει κανείς ψυχίατρος αυτό το άρθρο ( μεγάλη ιδέα έχω για τον εαυτό μου) ας μας πει τη γνώμη του! Η αλήθεια είναι πως κάπως έτσι έχω περάσει τις χειρότερες στιγμές μου! και λέω πως την έχω βγάλει μέχρι σήμερα καθαρή! Χαίρομαι που ακόμα έχω τα κότσια να γράφω αλήθειες που άλλοι δεν θα τολμούσαν ούτε καν να πουν! Ναι, κάποιες στιγμές είμαι αδύναμη! Έχω ανάγκες και εγώ! Αλλά όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να σου τις καλύψει… καλό δεν είναι που είμαι αυτάρκης; Δεν ξέρω πως ακούγεται… αλλά έχω κανακέψει, έχω χαϊδέψει, έχω παρηγορήσει πολλές φορές τον εαυτό μου! όσο τρελό και αν ακούγεται!

Κάποιοι… που θα με διαβάσουν και με ξέρουν… θα πουν: μα, τι λέει; Φαινομενικά είναι τόσο δυνατή και σκληρή! Μοιάζει με λιοντάρι! Δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά!

Κάποιος, κάποτε μου είπε: « καλό το λιοντάρι που μοστράρεις σε όλους… μα… με τη γατούλα τι γίνεται;»
Η απάντησή μου ήταν: « αν αφήσω όλους να δουν τη γατούλα… χάθηκα! Θα με κατασπαράξουν τα σκυλιά που είναι γύρω μου! η γατούλα είναι μόνο για τους εκλεκτούς… για αυτούς που πραγματικά αξίζουν για να τη δουν!»

Αυτή είναι η αλήθεια μου! φορώ μάσκα στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και στους περισσότερους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι! Ίσως είναι λάθος! Μα εμένα με έχει προφυλάξει από πολλά δεινά! Μάλλον μιλά και πάλι η Σαλώμη…. Η οποία θα σου πει:

« τα καλά και τα όμορφά σου… να τα δώσεις εκεί που αξίζουν!!! Μη σπαταλιέσαι εδώ και εκεί! Σταμάτα να μυξοκλαις για καθετί κακό σου συμβαίνει! Αν δεν αλλάξεις ψυχολογία τίποτα καλό δεν θα έρθει! Άλλωστε κάθε πράγμα έχει πολλές όψεις… είναι σαν ένα μισό ποτήρι…. Κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο και κάποιοι μισογεμάτο! Εγώ επιλέγω να το βλέπω ξέχειλο! Γεμάτο από ζωή… αισιοδοξία… και αγάπη για τους ανθρώπους! Αγάπη όμως πρώτα και πάνω από όλα για τον εαυτό σου! Μάθε να αγαπάς ΕΣΕΝΑ!»