Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

Παρασκευή βράδυ



Από την αρχή της εβδομάδας την περιμένεις! Από την αρχή της εβδομάδας μέτραγα τις μέρες για  να έρθει επιτέλους η ώρα να ξεκουραστώ! Από το πρωί μέτραγα τις ώρες που θα γυρίσω σπίτι! Όμως όταν γύρισα, μόνο ξεκούραση δεν με περίμενε!

Έπεσα να ξαπλώσω και με έφαγε το άγχος μετρώντας όλα αυτά τα πράγματα που έπρεπε να  γίνουν μέχρι να έρθει η ώρα να ξανακοιμηθώ! Και όταν φορτώνεις πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη έρχεται η ώρα που ή τα καρπούζια θα πέσουν ή εσύ!!! εγώ…. Μετά από μια τόση δα βλακεία…. Μετά από την άρνηση του γιου μου να συνεργαστεί… να κάνει κάτι επιτέλους μόνος του… κατέρρευσα! Πνίγηκα από το άγχος! Φτάνει πια!

Με πήραν τα κλάματα σαν μικρό παιδί και άρχισα να αναρωτιέμαι μεγαλοφώνως! Πως τα έκανα έτσι σκατά στη ζωή μου! γιατί όλα πρέπει να τα κάνω μόνη μου; γιατί όλοι να περιμένουν κάτι από μένα; Γιατί δεν έχω μάθει στη ζωή μου να λέω όχι; Γιατί πρέπει να με εκμεταλλεύονται; Γιατί προς συμφέρον των άλλων… για την ψυχική ισορροπία τους…. έθαψα τον εαυτό μου; πως τα κατάφερα και έμεινα μόνη; Μα φυσικά…. Όταν το πρόγραμμα είναι τόσο φορτωμένο δεν υπάρχει χρόνος για φίλους… για παρέες!!! Δεν υπάρχει χρόνος για έναν ριμαδοκαφέ!!! Για έναν άνθρωπο… να πεις πέντε βλακείες …. Να ξεχαστείς!! Ωρέ η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις!! Ναι…. Μα κάπου έχασα το  φύλλο που έγραφε τα δικαιώματά μου!

Κουράστηκα! Να παλεύω με τα κύματα… να με πνίγει το άγχος! Να με πνίγουν τα πρέπει!!! Βαρέθηκα! Κάποτε, κάποια στιγμή όλοι πρέπει να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες! Πνίγομαι! Θέλω να μιλήσω μα δεν ξέρω σε ποιον! Όποιος με ακούσει έτσι…. Θα τρομάξει! Να, πάλι τους άλλους  σκέφτομαι!!!  Κλαίω… και κλαίω σιωπηλά… μη και με ακούσει κανείς… μη και με παρεξηγήσουν!!!

Τα χέρια μου τρέμουν… προσπαθώ γράφοντας, να εκτονωθώ! Για να μην αρχίσω να ουρλιάζω… για να μην έρθουν και με μαζέψουν!!! Ρε λες να είναι λύση τελικά!!! Να το παίξω τρελή ή να τρελαθώ κανονικά;  Τι να κάνω για να με αφήσουν επιτέλους ήσυχη!!!

Ξέρω… σας έχω μάθει σε άλλο στυλ γραφής…. Παρουσιάζοντας έναν δυνατό τύπο ανθρώπου… έναν τύπο που δε λυγίζει ποτέ!! Μα σας γελάσανε! Δεν είμαι δυνατή! Ένα ανθρωπάκι του κερατά είμαι! που απόψε, έτσι για να εκτονωθώ εγώ, θα σας χαλάσω την ψυχολογία!!!

Ζηλεύω τους ήρεμους ανθρώπους! Πως διάολο τα καταφέρνουν; Χάπια παίρνουν; Εγώ γιατί δεν μπορώ να ηρεμίσω; Γιατί δεν θέλω; Μήπως τα θέλει και μένα ο από τέτοιος μου; ή θέλω να αγιάσω και δεν με αφήνουν; Δεν ξέρω τι από τα δύο συμβαίνει και έτσι όπως είμαι τώρα…. Ο εγκέφαλός μου δεν είναι σε θέση να κάνει φιλοσοφικές αναζητήσεις!!!

Ε, εντάξει! Μετά από τρία τσιγάρα και μία γραμμένη σελίδα έχω αρχίσει να ηρεμώ! Και ξαναρχίζει ο εγκέφαλος…. Να διεκδικεί το αναφαίρετο δικαίωμά του! Να σκέφτεται…. Τι πρέπει να κάνει για να μην κάψει φλάντζες, τελικά!!

Αυτό που πρέπει…. ( άλλο ένα πρέπει) είναι να μάθουμε όλοι ( τα λέω στη νύφη να τα ακούσει η πεθερά… αλλά η τελευταία κουφάθηκε από τα τόσα που ακούει) να μάθουμε… λέω…. Να λέμε ένα μεγάλο ΟΧΙ!!! Και ένα μεγάλο ΦΤΑΝΕΙ ως εδώ!!!

Δεν είμαι από σίδερο… μα ούτε και από μπετό! Κάποιες φορές θα λυγίζω… κάποιες άλλες θα πέφτω! Είναι δικαίωμά μου ακόμα και η αδυναμία!!! Ωρέ δεν είμαι βράχος…. Δεν είμαι το λιοντάρι που φαίνομαι! Κάποτε… κάποτε… έχω την ανάγκη να γίνω γάτα…. Γατούλα… να τριφτώ στα πόδια κάποιου…. Να αρχίσω να γουργουρίζω από ευχαρίστηση… όταν κάποιος επιτέλους θα με πάρει αγκαλιά και θα αρχίζει να με χαϊδεύει!!! Να ρε γαμώτο!!! Έχω και εγώ ανάγκες! Τι νομίζατε δηλαδή; Ποιος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει ανάγκες; Που είναι αυτάρκης; Που δεν λυγίζει; Που δεν έχει ανάγκη από αγάπη, συμπόνια, κατανόηση…. Σεβασμό!!

Παρασκευή βράδυ… κοιτάξτε να κάνετε κάτι πιο σοβαρό από το να κάθεστε να διαβάζετε τις βλακείες που γράφω! Βγείτε έξω…. Πάρτε καθαρό αέρα! Κάντε μια βόλτα…. Συναντήστε αγαπημένα πρόσωπα!!! Όσα και αν κάνετε για τους αγαπημένους σας… αυτοί πάντα θα θέλουν κάτι παραπάνω! Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου! Είναι πάντα ανικανοποίητος!! Τελικά αξίζει να τους κάνουμε πάντα το χατίρι; Θάβοντας τα δικά μας θέλω;

Όχι! Τελικά δεν αξίζει!

Τι δεν θα έδινα για μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα…. Σε μια ερημική τοποθεσία… με μόνο φως αυτό του φεγγαριού, να λούζει τα νερά της θάλασσας… να ακούω το κύμα να παφλάζει… να με βεβαιώνει ότι… ό,τι και να γίνει η ζωή συνεχίζεται! Θα ήθελα… να περπατήσω στην αμμουδιά… ξυπόλητη... να γεμίσουν τα πόδια μου άμμο… να νιώσω τη γη κάτω από τα πόδια μου… να με ξαναστυλώσει!!! Ο ήχος της θάλασσας να γαληνέψει την ψυχή μου…. να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ…. Μια ζωή…. Όπως τη θέλω εγώ!!!


Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Περπάτα πάνω στα σύννεφα



Κάθε μέρα βγαίνει ο ήλιος…. Ότι και να συμβεί… όπου και όπως και αν σε βρει… ο ήλιος βγαίνει κάθε μέρα! Ακόμα και αν δεν τον βλέπεις εσύ…. εκείνος βγαίνει… για να κάνει μια νέα αρχή… να χαρίσει μια νέα μέρα…. Μια ακόμη ελπίδα…. Με το γεμάτο ζεστασιά φως του, μας θυμίζει ότι η ζωή συνεχίζεται!

Ο ήλιος δίνει στον κόσμο ζεστασιά και φως!!! Είναι ότι πιο σημαντικό έχει αυτή τη στιγμή ο πλανήτης μας…. Ο κόσμος μας…. Όταν βρέχει συνέχεια, κατσουφιάζεις…. Χάνεις το κέφι σου… ανοίγεις τα παραθυρόφυλλά σου και κοιτάς με αγωνία… να δεις αν θα τον αντικρίσεις σήμερα…. Και περιμένεις… να δεις τη λάμψη του, την ομορφιά του… να σηκώσεις το βλέμμα σου ψηλά και να γευτείς την αγκαλιά του…. Αυτήν την τόσο ζεστή αγκαλιά!

Ο ήλιος είναι εκεί…. για να σου δίνει ασφάλεια! αυτή η σταθερότητά του… να ανατέλλει κάθε μέρα, σου δίνει την αίσθηση της ελπίδας, της ασφάλειας, της βεβαιότητας ότι και αύριο θα είσαι εκεί… θα ανοίξεις τα μάτια σου και θα ξεκινήσεις μια ακόμη μέρα… γεμάτος δύναμη και αισιοδοξία!

Παιδοψυχολόγοι κάνουν ένα τεστ στα παιδιά… ξέρετε… τα παιδιά συνηθίζουν να ζωγραφίζουν τον ήλιο. Κάθε παιδική ζωγραφιά έχει έναν ήλιο! Για αυτά συμβολίζει ακριβώς ότι και για σένα! Τη σταθερότητα, την ασφάλεια, την αισιοδοξία, την ελπίδα… την ψυχική σου διάθεση!!! Επιπλέον, τα παιδιά έχουν την τάση να απεικονίζουν χαρακτηριστικά προσώπου στον ήλιο…. Τον κάνουν θυμωμένο, γελαστό, κατσούφη…. Κάποιες φορές τον παριστάνουν με μεγάλες ακτίνες… κάποιες άλλες με γκρι χρώμα… όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει ένα παιδί να ζωγραφίζει τον ήλιο με γκρι χρώμα!!

Το ίδιο αισθάνεσαι και εσύ… όταν φωλιάζει η απελπισία στην ψυχή σου! Όταν τα τεράστια ¨γιατί¨ σε κυνηγούν…. Όταν το φίδι της θλίψης σε περικυκλώνει.. όταν η μοναξιά θεριεύει και σε πνίγει! Μα το μόνο που χρειάζεσαι είναι ο ήλιος… και είναι τόσο απλό!

Σε λίγες ώρες ξημερώνει… κάνε τον κόπο να μείνεις ξύπνιος… πήγαινε σε ένα μέρος όπου θα μπορείς να απολαύσεις την ανατολή του! Να τον δεις να ξεμυτίζει στην άκρη της θάλασσας…. Να γεμίζει τον ουρανό με τα πιο όμορφα χρώματα… χρώματα που κανένας ζωγράφος δεν μπόρεσε να αποτυπώσει στον καμβά του… μα μόνο ο άνθρωπος μπόρεσε να αποτυπώσει στη μνήμη του.

Να τον δεις να βγαίνει πίσω από ένα βουνό… την έχω δει αυτήν την ανατολή τόσες φορές!!! Η φύση είναι τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια… θαρρείς πως κρατά την αναπνοή της περιμένοντας…. Τα πουλιά κουρνιάζουν… τίποτα δεν ακούς… μονάχα τον ήχο της καρδιάς σου… και βλέπεις… πάνω από το λόφο… να ανοίγει το χρώμα του ουρανού…. Κλείνεις τα μάτια… τα ξανανοίγεις για να διαπιστώσεις ότι δεν ονειρεύεσαι… η απόλυτη ομορφιά… η ηρεμία της φύσης ποτίζει την ψυχή σου! Η απόλυτη ευτυχία!

Όσο περνούν τα λεπτά… καινούργια χρώματα εμφανίζονται μπροστά σου… παύεις να σκέφτεσαι… ρουφάς τη στιγμή! Τόσο, για να τη θυμάσαι μια ζωή! Ανεβαίνει ακόμα πιο πολύ…. Έχει αρχίσει να φαίνεται ο μισός…. Η φύση αρχίζει πάλι το τραγούδι της… η ζωή ξαναρχίζει! Μια καινούργια μέρα ξεκίνησε! Η μελωδία της σε ηρεμεί… τα μάτια σου κλείνουν, λες και πήρες κάτι υπνωτικό…. Η ζεστασιά του αρχίζει να σε αγγίζει, και εσύ παραδίνεσαι στο χάδι του!

Πάρε μια μεγάλη, βαθιά ανάσα… έτσι που το πρωινό αεράκι να μπει σε κάθε μόριο του κορμιού σου…. Και πίστεψέ το…. Στις πιο μοναχικές σου στιγμές… ποτέ δεν είσαι πραγματικά μόνος!!!! Πάντα υπάρχει και θα υπάρχει ένας ήλιος για σένα!

Αρκεί να μπορείς να τον δεις.. θα μου πει κάποιος!

Ε, τότε…. Περπάτα στα σύννεφα! Εκεί, καμιά μπόρα δεν θα σου πάρει τον ήλιο.. κανένας και τίποτα δεν θα μπορεί να σου κρύψει τη θέα του… τη ζεστασιά του!

Περπάτα πάνω στα σύννεφα.. μέχρι να χορτάσεις φως… να χορτάσεις ζεστασιά!.... μέχρι να γεμίσεις δύναμη!!! Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα!!! Ψηλά! Μην κοιτάς χαμηλά… μην κοιτάς τα περασμένα!!

Στον ήλιο μου… που γέμισε τη ζωή μου ΦΩΣ!!!

Σε σένα, που ακόμη τον ψάχνεις….. σήκω και περπάτα… πάνω στα σύννεφα… για να δεις το δικό σου ΗΛΙΟ!!!

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου!



Πέρα από τη νύχτα που με σκεπάζει
μαύρη όπως η κόλαση από τον έναν πόλο στον άλλο,
Ευχαριστώ τους θεούς όποιοι και αν είναι,
για την αδάμαστη ψυχή μου.
Στην καταστροφική εξέλιξη των πραγμάτων
δεν έχω μορφάσει, ούτε κλάψει δυνατά.
Κάτω από τα χτυπήματα της μοίρας
το κεφάλι μου είναι ματωμένο, μα αλύγιστο!
Πέρα από το μέρος της οργής και των δακρύων,
παραμορφωμένο από τον τρόμο της σκιάς,
Κι όμως η απειλή του χρόνου,
με βρίσκει και θα με βρίσκει ανεπηρέαστο!
Δε μετρά πόσο στενή είναι η πύλη,
πόσο φορτωμένος με τιμωρίες είμαι,
Εγώ είμαι ο κύριος της μοίρας μου!
Εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου!

Από την ταινία INVICTUS, μια ταινία που εξυμνεί  τον Νέλσον Μαντέλα και το έργο του!

Ένα ποίημα που ισχυρίζεται ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Μαντέλα ότι του έδινε δύναμη τις δύσκολες μέρες της φυλακής. Δεν θα κρίνω τον Μαντέλα και το έργο του, είμαι πολύ μικρή για αυτό… είμαι όμως εντυπωσιασμένη από έναν άνθρωπο, ο οποίος παρόλο που έμεινε στη φυλακή για 27 ολόκληρα χρόνια, όταν βγήκε…. Ήταν έτοιμος να συγχωρήσει αυτούς που τον φυλάκισαν!

Η συγχώρεση ελευθερώνει την ψυχή από το φόβο!!!, φέρεται να είπε.

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια αυτού του ποιήματος…. Είναι λόγια που ίσως εκφράζουν πολλούς από εμάς! Πόσοι από εμάς δεν ένιωσαν τη νύχτα μαύρη σαν την κόλαση… πόσοι από εμάς δεν ένιωσαν το κεφάλι τους ματωμένο….. μα αλύγιστο; Πόση δύναμη πρέπει να έχει η ψυχή για να μένει ανεπηρέαστη από την απειλή του χρόνου;

Κάθε σπίτι ένας καημός, κάθε άνθρωπος ένας σταυρός! Πόσο βαρύ  είναι το φορτίο που κουβαλάς στην πλάτη της ψυχής σου; Πόσες φορές ένιωσες τα πόδια σου να λυγίζουν από το βάρος; Πόσες φορές σκόνταψες; Έπεσες;

Όλοι λίγο πολύ, έχουμε πληγές να μετρήσουμε, να γλύψουμε…. Να απαλύνουμε τον πόνο που μας προκαλούν! Μήπως τελικά η συγχώρεση είναι ο μόνος δρόμος; Ή μήπως η λήθη; Η τελευταία, λένε, είναι η χειρότερη εκδίκηση! Μα πως μπορείς να συγχωρέσεις όλους αυτούς που σου φόρτωσαν αυτόν το βαρύ σταυρό στους ώμους; Πώς μπορείς να συγχωρέσεις τις τρικλοποδιές, τα ραπίσματα, τα σπρωξίματα στην άκρη του γκρεμού; Πως μπορείς να συγχωρήσεις κάποιον που σε σκότωσε…. Ή που τουλάχιστον προσπάθησε να το κάνει;

Εγώ δεν μπόρεσα να συγχωρήσω ακόμα! Δεν έχω αυτό το μεγαλείο ψυχής που είχε τότε ο Μαντέλα!
Ούτε μπόρεσα να μη μορφάσω…. Ούτε να μην κλάψω δυνατά! Κάποιες φορές ακόμα κλαίω…. Όχι γιατί πονάω πια, μα γιατί άντεξα τόσο! Μα κατάφερα να παραμείνω όρθια! Να ξανασταθώ στα πόδια μου…. να κρατήσω το κεφάλι αλύγιστο!
Ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές…. Όταν τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά… σήκωνα το κεφάλι και ονειρευόμουν… μια όαση… ένα πανέμορφο τοπίο γεμάτο πράσινο, νερό και γαλήνη!! Αυτή ήταν η δική μου Ιθάκη…. Ο δικός μου προορισμός! Έτσι κάθε φορά σηκωνόμουν…. πιο δυνατή, πιο σκληρή… πιο αποφασισμένη να φτάσω στο στόχο μου!  Να γίνω επιτέλους ο αφέντης της ψυχής μου! ναι! Να είμαι ο αφέντης της μοίρας μου….

Πάντα ήμουν ένα ανήσυχο πνεύμα…. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου! Ευχαριστώ λοιπόν και εγώ το Θεό… που καμιά μοίρα, κανένα χτύπημά της δεν μπόρεσε να με κοιμίσει…. Καμιά Λαιστρυγόνα δεν μπόρεσε να με κρατήσει για πολύ μακριά από τα όνειρά μου! να ξεγελάσει αυτήν την ανάγκη για ελευθερία ζωής, έκφρασης, σκέψης… πράξης! Για αυτήν την αδάμαστη, τελικά, ψυχή που μπορεί να μη βγήκε αλώβητη, μα κατάφερε να πετάξει σαν την πεταλούδα που βγαίνει από το κουκούλι της!

Σήκω! Τρέξε…. Αν μπορείς! Αν όχι περπάτα… στην ανάγκη μπουσούλα…. Σούρσου!!! Μα μη σταματάς ποτέ! Όσο στενή και αν είναι η πύλη…. Όσο ανηφορικός και αν σου φαίνεται ο δρόμος… όσο φορτωμένος με τιμωρίες και αν είσαι…. Κράτα το κεφάλι αλύγιστο! Γιατί ο προορισμός είναι όμορφος…. Γιατί σου αξίζει να φτάσεις στο τέρμα και να γευτείς τη δική σου Ιθάκη!!!

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Η πίστη και εμείς



Τι είναι η πίστη;
Κάποιοι θα πουν η πίστη στο Θεό, κάποιοι άλλοι η πίστη στον άνθρωπο και στις δυνατότητές του! Και τα δύο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι πίστη! Και αυτή είναι που γεμίζει το είναι σου με δύναμη! Σε κάνει άτρωτο και σε γεμίζει ελπίδες!

Πολλοί συνδυάζουν την πίστη με τη θρησκοληψία, δεν είναι όμως πάντα έτσι! Έχω συναντήσει ανθρώπους στη ζωή μου, οι οποίοι είναι βαθιά ( υποτίθεται) θρησκευόμενοι, δηλαδή κοινωνούν συχνά… πηγαίνουν στις εκκλησίες… προσεύχονται… κρατούν νηστείες και όλα τα συναφή! Αλλά είναι τόσο μεγάλα καθάρματα που πραγματικά εκπλήσσεσαι όταν πέφτει η μάσκα και αποκαλύπτεται μπροστά σου η πραγματική φύση τους!

Από την άλλη έχω συναντήσει ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με καμιά θρησκεία τουλάχιστον όχι πανηγυρικά…. Και είναι άγγελοι επί της γης! Κατά την άποψή μου, για να είναι κανείς καλός άνθρωπος δεν είναι απαραίτητο να είναι θρησκόληπτος ή να πιστεύει σε κάποια θρησκεία! Επιπλέον, θεωρώ ότι κάθε θρησκεία και κάθε πίστη έχει τη δική της μοναδική αξία! Έτσι δεν με εμποδίζει να θεωρήσω καλό άνθρωπο κάποιον μουσουλμάνο ή κάποιον βουδιστή ή ακόμα και κάποιον άθεο!

Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι θρησκείες ή η πίστη στο Θεό είναι για τους αδύναμους ανθρώπους! Εγώ θα έλεγα ότι το κόλλημα με τη θρησκεία ίσως είναι ένα καλό βέλο ή μια καλή μάσκα για κάποιους! Η πίστη στην ύπαρξη και ισχύ του Θεού, πιστεύω ότι απλά μας κάνει καλύτερους ανθρώπους! Προσωπικά δεν με απασχολεί αυτό που λένε: τι ψυχή θα παραδώσεις! Ούτε με απασχολεί, για τώρα τουλάχιστον (στα ογδόντα μου δεν ξέρω), αν υπάρχει παράδεισος ή κόλαση! Ούτε κατά που θα καταταχθώ! Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το τώρα! Τώρα η πίστη στην ύπαρξη του Θεού με κάνει να νιώθω δυνατή και με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος! Όχι για να αποκομίσω κάποιου είδους παράσημο σε αυτήν ή την άλλη ζωή αν υπάρχει! Αλλά για να νιώθω εγώ καλά με την πάρτι μου και με τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν!

Ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν την απόλυτη πίστη στο Θεό και δεν αγωνιούν για το αύριο! Που έχουν αποθέσει όλα τους τα προβλήματα σε Αυτόν και έχουν μια απίστευτη… μια αξιοζήλευτη ηρεμία στη ζωή τους! Μια ηρεμία που καθρεφτίζεται στο πρόσωπό τους! Πραγματικά τους ζηλεύω! Βλέπεις το πρόσωπό τους με ήρεμα χαρακτηριστικά, τις κινήσεις τους με απίστευτη χαλαρότητα… και αναρωτιέσαι αν παίρνουν χάπια! Έτσι απλά… γιατί εσύ…. εγώ… δεν μπορούμε να φτάσουμε στο επίπεδό τους! Φυσικά δεν αναφέρομαι στους τεμπέληδες και στους τύπους ¨δε βαριέσαι¨ και ¨έχει ο Θεός¨! Αναφέρομαι σε απόλυτα φυσιολογικούς ανθρώπους…. Οι οποίοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο… έχουν πετάξει την έννοια άγχος από τη ζωή τους!
Σίγουρα, αγαπητέ αναγνώστη, αναρωτιέσαι που το πάω και που θέλω τελικά να καταλήξω! Έπιασα ένα λεπτό θέμα σήμερα! Ένα θέμα που λέγεται πίστη! Που, πως και πόσο πιστεύει ο σημερινός άνθρωπος; Μήπως κυρίως στον εαυτό του; Μα και εμείς είμαστε μικροί θεοί! Άλλωστε ο Πανάγαθος μας έπλασε καθ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση! Μα μήπως κάποιες στιγμές λυγίζουμε και θέλουμε κάτι…. Κάποια βοήθεια…. Ένα στήριγμα από κάπου;

Μήπως δεν έχουμε αναρωτηθεί πως ¨φυτρώνουν¨ άνθρωποι γύρω μας όταν τους έχουμε πραγματικά ανάγκη; Μήπως δεν έχουμε αναρωτηθεί το…. ¨μα γιατί σε μένα όλα Θεέ μου¨….. μήπως δεν έχουμε αναρωτηθεί…. Πως ένα πρόβλημα που μας βασάνιζε καιρό, λύθηκε χωρίς να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι; Κάποιοι ίσως το ρίξουν στη μοίρα… κάποιοι άλλοι θα πουν η τύχη! Μα ποιος είναι αυτός που κινεί τα νήματα της μοίρας…. Και ποιος προκαλεί τη δική μας τύχη;

Κάποτε είχα μια συζήτηση με μια κυρία, η οποία μου είπε το εξής:
-      Μη βασανίζεις άλλο το μυαλό σου! Δώσε το πρόβλημά σου στο Θεό και αυτός θα σου το λύσει! Όμως όχι το μισό πρόβλημα!
-      Τι ακριβώς εννοείς; τη ρώτησα.
-      Αν μου δώσεις μια τσάντα… έτσι για δώρο! Δεν θα μου τη δώσεις ολόκληρη;
-      Μα φυσικά, της απαντώ.
-      Ναι, αλλά θα υποσχεθείς ότι δεν θα κρατάς το λουρί της τσάντας!

Πραγματικά αδυνατούσα να την καταλάβω! Έπειτα μου είπε:
-      Όταν δίνεις το πρόβλημά σου στο Θεό… σταματάς και να το σκέφτεσαι! Και θα δεις ότι σε λίγο καιρό…. Θα λυθεί από μόνο του!
Εντυπωσιάστηκα με τη σιγουριά της! Μα η λογική μου αδυνατούσε να συμφωνήσει μαζί της! Όμως το ήρεμο πρόσωπό της, το καθαρό βλέμμα της, πραγματικά με προβλημάτιζε! Η αλήθεια είναι ότι τη ζήλευα για αυτό.

Εν πάση περιπτώσει, κάποια στιγμή στη ζωή μου αντιμετώπισα ένα πρόβλημα που μου ήταν αδύνατο να το λύσω! Έφαγα αρκετές ώρες σκέψης… έχασα αρκετές βραδιές ύπνου… μα μάταια! Κάποια στιγμή, μη έχοντας άλλες δυνάμεις, εγκατέλειψα τις προσπάθειες! Σε μια στιγμή απελπισίας αναφώνησα:
¨Θεέ μου! πάρε το πρόβλημα και κάντο ότι θες! Κουράστηκα πια! Νισάφι!¨
Πέρασε ο καιρός… ήρθαν άλλα προβλήματα και το μέγα πρόβλημα αναγκαστικά πέρασε πίσω! Έκανα μέρες να το σκεφτώ, όχι γιατί δεν ήθελα, απλά με προβλημάτιζαν άλλα πράγματα! Κάποια στιγμή…. Το πρόβλημα λύθηκε μόνο του! Χωρίς να κάνω το παραμικρό! Όταν ανακάλυψα ότι η λύση ήρθε σαν από μηχανής θεός… όπως στις αρχαίες τραγωδίες… πραγματικά δεν είχα λόγια μα ούτε και λογική εξήγηση! Η λογική μου ήταν ένα μάτσο σκουπιδάκια!!! Ένα τίποτα! Έβλεπα πασιχαρής το νερό να τρέχει στο αυλάκι! Ώσπου σαν κεραμίδα μου ήρθαν στο νου τα λόγια της κυρίας!!! Και αναφώνησα: Θεέ μου και τα πλάνα σου!!!

Έκανα καιρό να το εμπεδώσω…. Έκτοτε συνηθίζω να το κάνω για τα πολύ σοβαρά προβλήματά μου! έχω φιλοσοφήσει αρκετά το θέμα! Με το δικό μου μυαλό και με τις δικές μου εμπειρίες! Και έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα:
Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, συμβαίνουν για κάποιο λόγο! Είτε για να δοκιμάσουν τις αντοχές μας, την πίστη μας αν θέλετε, είτε για να μας κάνουν δυνατότερους ανθρώπους…. Είτε για να εκτιμήσουμε καλύτερα αυτά που έχουμε!

Σήμερα ευχαριστώ το Θεό για όλες τις φάπες που μου έδωσε! Γιατί νομίζω ότι μου έδωσαν ατσάλινα νεύρα…. Γαϊδουρινή υπομονή….. Δυνατά πόδια… καρδιά γεμάτη αγάπη…. Με έκαναν να κοιτώ τους ανθρώπους γύρω μου και να τους νοιάζομαι!!! Είμαι ένας άνθρωπος που πέρασε πολλά! Μα σήμερα…. Μετά από όλα αυτά έμαθα να εκτιμώ τη στιγμή…. Να ζω για το τώρα…. Έμαθα τι θα πει ευτυχία και ποια είναι η γεύση της! Ξέρεις…. Όταν τα έχεις όλα είναι αδύνατο να νιώσεις την ευτυχία! Γιατί η ευτυχία για να έρθει θέλει κόπο! Και όταν έχεις πιάσει πάτο…. Όταν έχεις βρεθεί στο μαύρο βυθό της θάλασσας…. Και καταφέρεις να ξαναβγείς στην επιφάνεια ….. είναι απίστευτη ευτυχία το να αναπνέεις ξανά τον καθαρό αέρα!!! Είναι απόλυτη  η ευτυχία να ξανααντικρίζεις τον ήλιο… το φως!!!

Ευχαριστώ το Θεό μα και τους ανθρώπους που γεμίζουν φως τη ζωή μου! που με κάνουν να γελώ!! Που μου χαρίζουν την πολυπόθητη ηρεμία! Τίποτα πια δε θυμίζει το μαύρο βυθό! Έχω ανέβει στο καράβι της ζωής και αρμενίζω στα γαλάζια νερά!

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του είναι ανικανοποίητος! Μα κάθε μας επιτυχία μας χαρίζει ευτυχία μόνο όταν κουραστούμε για δαύτην! Τέλος, ο Θεός κανέναν δεν αφήνει! Εμείς είμαστε λιγόψυχοι και τα θέλουμε ΌΛΑ και ΤΩΡΑ!! Ας μάθουμε να εκτιμούμε το τώρα και όσα έχουμε σήμερα! Αύριο είναι μια καινούργια μέρα…. Ο Θεός για μένα και η ζωή  για κάποιους άλλους, μας χαρίζουν όσα μας χρωστάνε! Και όσοι κοπιάζουν αμείβονται!!


Η καινούργια μέρα έρχεται…. Άραγε ποιο είναι το πλάνο σου για μένα; Ποιο είναι το πρότζεκτ και ποιοι οι όροι για την επιτυχή έκβασή του; Ότι και να έρθει… καλοδεχούμενο! Άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια…. Μα και στις όμορφες λιακάδες πια!!!