Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

Κακοποίηση παιδιών

Το ξύλο, λένε, βγήκε από τον παράδεισο!
Ως γονείς όλοι…. μηδενός εξαιρεμένου, έχουμε δώσει ένα χαστούκι, μια στον ποπό…. στα παιδιά μας! Πότε για να επιβληθούμε  και πότε για να τα νουθετήσουμε!!! Ως όντα που ανήκουμε στην κατηγορία των θηλαστικών πρέπει να νιώσουμε την αντίδραση σε ότι κάνουμε. Δηλαδή, ότι για κάθε πράξη μας υπάρχει μία συνέπεια….

Τα παιδιά χρειάζονται όρια λένε οι παιδοψυχολόγοι! Και εμείς σαν γονείς έχουμε και αυτό το καθήκον! Να δείχνουμε ποια είναι τα όρια στα παιδιά μας! Και: «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος!»

Ποιο είναι το όριο, όμως, ανάμεσα στο εκπαιδευτικό (τροπον τινά) χαστούκι και στην συστηματική κακοποίηση παιδιών; Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή; Πότε, πως και από ποιον κρίνεται αν είναι κακοποίηση παιδιού ή όχι;

Πόσες περιπτώσεις έχουμε δει στη ζωή μας; Ή πόσες έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι; Μήπως και εμείς, σαν γονείς, κάποιες φορές χάσαμε τον έλεγχο; Ή έστω νιώσαμε ότι το παρακάναμε;  

Διαβάστε την ιστορία της Μαρίας……

Η Μαρία κάθεται στον καναπέ του σαλονιού της και βλέπει τηλεόραση. Ζει σε μια τετραώροφη οικοδομή, μένει στον τρίτο…. Κάποια στιγμή ακούει φωνές….. χαμηλώνει την ένταση της τηλεόρασης και αφουγκράζεται….. κλάματα παιδιού και μια γυναικεία φωνή να ωρύεται…. Πράγματα που πέφτουν με θόρυβο…. Περνάνε πέντε λεπτά… επτά…. Έπειτα σιωπή………. Η συνείδηση της Μαρίας κάνει θόρυβο τώρα…. « πάλι το χτυπάει….. πάλι κλαίει το μικρό…. Δεν το λυπάται;» Η Μαρία σκέφτεται: « τι να κάνω; Σχεδόν κάθε μέρα η ίδια ιστορία! Τι της κάνει το μικρό πια; Δυο χρονών είναι δεν είναι! Τι να κάνω; Δεν μπορώ να το ακούω…. Ραγίζει η καρδιά μου! Αν πάω και την πιάσω…. Θα μου πει: κάνε πρώτα παιδιά και μετά θα δεις! Λες να τα δέρνω και εγώ;  Η μάνα μου δεν με έδερνε έτσι όμως!!! Ε, κανένα χαστούκι, όταν έκανα βλακείες…. Αυτό όμως είναι έγκλημα!!!! Τι να κάνω Θεέ μου; Το ακούω να κλαίει και τρελαίνομαι!!!  Δεν υπάρχει κανείς να ενδιαφερθεί; Θα μου πεις δεν κάνω  τίποτα εγώ που το ακούω… θα κάνει κάποιος που δεν ξέρει; Τι να κάνω;»

Μήπως ήρθατε αντιμέτωπος με τα διλήμματα της Μαρίας; Μήπως και εσείς δεν ξέρατε τι να κάνετε; Υπάρχουν υπηρεσίες για την προστασία του παιδιού…. Αλλά, είμαι σίγουρη, πως  αναρωτιέστε…. αν τελικά του κάνετε μεγαλύτερο κακό από ότι του κάνει η ίδια του η μητέρα! Μήπως η μητέρα του δεν το αγαπά; Υπάρχει κανείς που θα το φροντίσει καλύτερα;

Από την άλλη όμως…. Αν πράγματι η μητέρα δεν είναι σε θέση να μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί…. Αν το κακοποιεί συστηματικά…. Κάποιος δεν πρέπει να αντιδράσει; Κάποιος δεν πρέπει να προστατέψει αυτό το μικρό πλασματάκι που το μόνο του αμάρτημα είναι ότι γεννήθηκε σε λάθος περιβάλλον; Και οι γονείς ανήκουν στην κατηγορία των θηλαστικών! Και αυτοί πρέπει να ξέρουν τα όριά τους! Και όταν τα ξεπερνούν να υποστούν τις συνέπειες! Κάποιος πρέπει να τους δείξει….. ότι τα παιδιά δεν είναι κτήματα!!! Και δεν μπορούν να ξεσπούν τα όποια βιώματά τους πάνω στα ευαίσθητα κορμάκια τους!!! Στις ακόμα πιο ευαίσθητες ψυχές τους!

Ως πότε θα κάνεις τα στραβά μάτια; Ως πότε θα προσποιείσαι ότι δεν ακούς; Μέχρι να το δεις κατάμαυρο; Μελανιασμένο από το ξύλο; Ή όταν θα ακούσεις ότι το πήγαν στο νοσοκομείο;

Μια μέρα σε ένα κέντρο υγείας….. η μητέρα φέρνει το παιδί της για εξέταση… άσχημα χτυπημένο στο κεφάλι…. Η δικαιολογία της…. Τραγική!!! Έπεσε το τηγάνι στο κεφάλι του παιδιού!!! Ο γιατρός, όμως, δεν ήταν αφελής….. ειδοποίησε την αστυνομία! Τη συνέχεια δεν την γνωρίζω!

Υπάρχουν τόσα δράματα που εκτυλίσσονται πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός σπιτιού…. Πατεράδες αλκοολικοί, μητέρες σε νευρική κρίση…. μόνα  θύματα τα παιδιά!!! Οι υπηρεσίες προστασίας των δικαιωμάτων του παιδιού δεν έχουν παντού αυτιά για να ακούσουν τις κραυγές τους…. Τα αυτιά τους είσαι εσύ!! Εσύ που ακούς…...... Εσύ που βλέπεις…..............
Ως πότε θα σιωπάς!!!;;;;;

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

Γονική μέριμνα μετά το διαζύγιο!

“ Η Σ... ζει μακρυά απο τη 16χρονη κόρη της..... μετά απο έντονη πλύση εγκεφάλου, ζει με τον πατέρα της.... μισεί τη μητέρα της”

“ Ο Χ.... απήγαγε τον γιο του.... η μητέρα τον ψάχνει απελπισμένη....”

“ Ο Β.... ζητά απο το δικαστήριο το αναφέρετο δικαίωμα του να βλέπει τα παιδιά του... η πρωην γυναίκα του, του έκανε ασφαλιστικά μέτρα....”

“ Η Μ... μεγαλώνει τα τρία της παιδιά μόνη.... ο πατέρας είναι άφαντος....”

“ Η γυναίκα του Κ πήρε τα παιδιά της και πήγε να μείνει στην άλλη άκρη της χώρας, στερώντας του το δικαίωμα να τα βλέπει.... στερώντας απο τα παιδιά της την παρουσία του πατέρα....”

Θα μπορούσα να απαριθμίσω χιλιάδες τέτοια περιστατικά.... είναι πλέον κομμάτι της συγχρονης ζοφερής πραγματικότητας! Το θέμα είναι... πως και γιατί ένα ζευγάρι, που παντρεύτηκε, κατά πάσα πιθανότητα απο έρωτα..... μετά το διαζύγιο να επιδίδεται σε έναν ανελέητο πόλεμο με μόνα θύματα τα παιδιά!!!;;

Κάποιοι λένε, ότι σταματάμε να είμαστε ζευγάρι.... δε παύουμε όμως να είμαστε γονείς! Ποσοι απο εμάς όμως έχουμε την επίγνωση της ευθύνης που παίρνουμε όταν γινόμαστε γονείς; Πόσοι απο εμάς βάζουμε πάνω και πριν απο όλα το συμφέρον του παιδιού; Γιατί κατά τη διάρκεια του γάμου τα παιδιά είναι και των δύο ενώ μετά γίνονται μόνο του ενός; ο οποίος έχει μόνος του την υποχρέωση της ανατροφής τους; γιατί τα παιδιά σου... γίνονται τα παιδιά αυτηνής; ποιας;

Χιλιάδες οι περιπτώσεις στα ελληνικά δικαστήρια.... χρόνιες οι μάχες..... για τις επιμέλειες.... για τις διατροφές.... για να αποδείξεις τί; τα αυτονόητα; Όσο είσαι παντρεμένος ξέρεις τι έξοδα έχουν τα παιδιά..... μετά τι; ως δια μαγείας δεν έχουν; Όσο είσαι παντρεμένος ξέρεις ότι τα παιδιά σου σε αγαπάνε και ζητούν την παρουσία σου.... μετά το διαζύγιο τα παιδιά δεν υπάρχουν πια ή σταματούν να αισθάνονται;

Κάποιοι πατεράδες, κυρίως, εξαφανίζονται εντελώς απο τη ζωή των παιδιών τους.... δεν δείχνουν διάθεση για επικοινωνία και σίγουρα δεν συνεισφέρουν στα έξοδα της ανατροφής τους.... κάποιοι άλλοι.... επιδίδονται σε ακραίες πράξεις για να εκδικηθούν την πρωην σύντροφό τους.... απαγάγουν τα παιδιά.... δεν τα γυρίζουν στην ώρα τους... δεν καταβάλουν τη νόμιμη διατροφή.... δηλητηριάζουν τη ψυχή των παιδιών....

Οι μαμάδες απο την άλλη.... στρέφουν τα παιδιά ενάντια στον πατέρα τους... δεν τα αφήνουν να τον δουν και άλλα τετοια όμορφα πράγματα!!!

Το νομοθετικό πλαίσιο της χώρας μας υπάρχει μόνο στα χαρτιά!!! Η δικαστική λειτουργία είναι για κλάματα.... κάνεις δύο χρόνια για να πάρεις διαζύγιο.... άλλα δύο χρόνια για να πάρεις την επιμέλεια..... άλλα δύο χρόνια για να δικαιωθείς διατροφή..... και αφού δικαιωθείς τη διατροφή των προυγούμενων δύο χρόνων.... επιδίδεσαι σε έναν άλλο αγώνα αυτον των κατασχέσεων για να παρεις τα χρήματα που δικαιώθηκες..... και μετά απο δύο χρόνια... πρεπει να ξανακάνεις δικαστήριο γιατί το ποσό της διατροφής ορίζεται κάθε δύο χρόνια.... λεφτά για πέταμα.... ψυχοφθόρες καταστάσεις... για να αποδείξεις τα αυτονόητα!!! ότι και οι δύο γονείς πρέπει να επωμίζονται το βάρος αλλα και την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών!!

Να μη μιλήσω για τον ψυχολογικό πόλεμο που θεριεύει εν μέσω αυτου του δικαστικού αγώνα....” η μάνα σου με στέλνει στα δικαστήρια... η μάνα σου θέλει να με κλεισει φυλακή.... ο πατέρας σου θέλει να σε παρει απο μένα.... ο πατέρας δεν έχει λεφτά για σας αλλά μόνο για τις γκόμενες”...........................................................................................
Και τα παιδιά γίνονται το μαξιλάρι που απορροφά όλες αυτές τις καταστάσεις!!! Έχει κανείς συναίσθηση του τί μπορεί να αισθάνονται; Τί τραύματα μπορεί να αφήνουμε στις ψυχές τους;

Δεν μπορούν οι δύο γονείς να συμφωνήσουν για το πόσα χρήματα θα συνεισφέρει ο καθείς για την ανατροφή των παιδιών τους; για το ποιες ώρες και μέρες θα βλέπει ο καθείς τα παιδιά του; Ζητάμε πολλά ε; Θα μου πείτε: αν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε όλα αυτά γιατί να φτάσουν στο διαζύγιο!!!

Απο την άλλη..... γιατί να μην υπάρχει ένα νομικό πλαίσιο, το οποίο θα καθορίζει άπαξ και δια παντός το ύψος της διατροφής.... τις ώρες επικοινωνίας.... και όλα τα συναφή; και αν δεν συμμορφώνεται ο γονιός, το κράτος να είναι υπεύθυνο για την τήρηση της απόφασης και όχι ο άλλος γονιός!!! Γιατί πρέπει ο ένας γονιός να τα επωμίζεται όλα; γιατί πρέπει να τρέχει κάθε τρείς και λίγο στα δικαστήρια;

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο.... κραυγή των πατεράδων λέγεται.... αδυνατούν λόγω κρίσης να πληρώσουν τις διατροφές!!! Ειλικρινά είναι κατανοητό.... αν έχεις χάσει τη δουλειά σου, πως μπορείς να πληρώσεις τη διατροφή των παιδιών σου; μόνο που έχω μια ένσταση.... αν η μάνα χάσει τη δουλειά της πως θα ταϊσει... ντύσει... μεγαλώσει τα παιδιά της; Η κρίση, κύριοι, δεν χτύπησε μόνο το αντρικό φύλο... χτύπησε και το γυναικείο.... πως μπορεί μια μάνα με τον πετσοκομμένο μισθό της ( αν υφίσταται ακόμη ) να ανταποκριθεί στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες των παιδιών; Βλέπετε.... οι μάνες δεν ζουν σε έναν άλλο ιδεατό κόσμο.... στον ίδιο κόσμο με το δικό σας ζουν!!! θα ήθελα να προσθέσω ..... τα παιδιά ζουν στον ίδιο κόσμο! Ζουν την κρίση.... καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους... αρκεί να έχεις διάθεση να τους εξηγήσεις.... ότι ... όσα τους πρόσφερες απλόχερα τόσον καιρό.... σου είναι αδύνατο να τα προσφέρεις πια!!!

Κλείνοντας... θα ήθελα να προσθέσω.... το διαζύγιο είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση... θέλει υπομονή και γερά νεύρα! Μα πάνω απο όλα θέλει υπευθυνότητα απέναντι στα παιδιά!! Πάνω και πριν από όλα πρέπει να έχουμε το συμφέρον των παιδιών και να τα απομακρύνουμε απο τις όποιες σκοπιμότητες... μικρότητες... απωθημένα....

Τα παιδιά είναι το μέλλον μας! Ας κρατήσουμε την ψυχή τους αγνή.... και ας τα αφήσουμε να ζήσουν την παιδική ηλικία τους!! μήν τα βιάζουμε να μεγαλώσουν!! Ας μην τραυματίζουμε την ψυχή τους.... κάποτε θα γυρίσουν μπουμερακ πανω μας!!! Τα παιδιά θέλουν να βλέπουν ευτυχισμένους και ήρεμους γονείς... είτε αυτοί ζουν μαζί... είτε χώρια!!! Απο εμάς εξαρτάται!!

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ρόλος του πατέρα στη ζωή του παιδιού



Η λέξη πατέρας, μπαμπάς γεμίζει το νου μας με διάφορα συναισθήματα! Κάποιο από αυτά σίγουρα είναι η αγάπη…. μετά ο σεβασμός!! τρίτο  ίσως η ασφάλεια!!

Επικρατεί η άποψη, κατά τη γνώμη μου λανθασμένα, ότι η φροντίδα των παιδιών ανήκει κατά κύριο λόγο στη μητέρα. Ότι τα παιδιά είναι περισσότερο δεμένα μαζί της, ότι την έχουν περισσότερο ανάγκη και ότι πρέπει να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί της!

Κατά την άποψη των παιδοψυχολόγων, την οποία και εγώ συμμερίζομαι, ο ρόλος του πατέρα στη ζωή του παιδιού του είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας! Ο πατέρας δημιουργεί στο παιδί του την αίσθηση της ασφάλειας, της σταθερότητας…. της σιγουριάς: Ότι και αύριο όλα το ίδιο θα είναι! Ένα συναίσθημα που έχουν απόλυτη ανάγκη τα παιδιά! Ο πατέρας είναι αυτός που συνήθως επιβάλλει με την παρουσία του την τάξη στο σπίτι! Είναι γνωστές σε όλους μας οι φράσεις: «θα έρθει ο μπαμπάς και θα δεις τι θα γίνει!!» ή « αν το πω στον μπαμπά σου….» ή « να πάρεις άδεια από τον μπαμπά»……………………

Ο πατέρας, έχει περάσει στην ψυχολογία μας ως ο αρχηγός της οικογένειας…. Το μεγάλο αφεντικό!! Σε αυτόν ανήκει η τελευταία λέξη…. αυτός θα αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι!!! Και όλα τα μέλη της οικογένειας θα σεβαστούν αυτήν την απόφαση!!

Στο μυαλό των κοριτσιών ο πατέρας ισοδυναμεί με κάτι το τεράστιο…. Με κάτι το άφθαρτο! Άλλα τον παρομοιάζουν με βράχο και άλλα με λιοντάρι! Η αδυναμία που έχουν τα κορίτσια στον πατέρα είναι γνωστή σε όλους μας…… με το νάζι τους σχεδόν πάντα καταφέρνουν να πάρουν ό,τι ζητήσουν από αυτόν! Κάτι που δεν περνάει στη σχέση τους με τη μητέρα λόγω τoυ ίδιου φύλου.

Στο μυαλό των αγοριών ο πατέρας είναι το πρότυπο! Τα περισσότερα αγόρια στην παιδική ηλικία θέλουν να μοιάσουν τον πατέρα τους, να ακολουθήσουν το επάγγελμά του και περηφανεύονται για κάθε επιτυχία του!! Για αυτά είναι το ίνδαλμά τους!! Κάτι σαν τον σουπερμαν!!!

Σύμφωνα πάντα με τη γνώμη των παιδοψυχολόγων, η καλή ή η κακή σχέση του παιδιού με τον πατέρα του έχει άμεσο αντίκτυπο και στην ψυχολογία του αλλά και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του! Επίσης, λένε, ότι είναι προτιμότερη μια κακή σχέση παρά μια ανύπαρκτη!!!

Όταν ο πατέρας λείπει από την φροντίδα των παιδιών… είτε γιατί δεν ζει μαζί τους, είτε γιατί λείπει λόγω εργασίας από το σπίτι, είτε γιατί λόγω χαρακτήρα δεν ασχολείται…. Αυτή η απουσία του, αφήνει ένα κενό στα παιδιά… ένα κενό που πρέπει να αναπληρωθεί από τη μητέρα! Όσο όμως και αν προσπαθεί η τελευταία…. Το κενό παραμένει!

Αυτή η απουσία…. Στέλνει ένα μήνυμα στο παιδί: δεν αξίζεις το χρόνο μου και την προσοχή μου! Σκεφτείτε πόσο τραυματικό μπορεί να είναι αυτό για ένα παιδί και τι συνέπειες μπορεί να έχει στην ψυχολογία του! Αν και τα παιδιά κάνουν τα πάντα προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή σου, όταν δεν το πετυχαίνουν μαζεύονται και μελαγχολούν! Κλείνονται στον εαυτό τους, γίνονται αντικοινωνικά και κάποια άλλα ίσως και επιθετικά!!!

Πίσω από κάθε κίνηση ενός παιδιού κρύβεται ένα μήνυμα!!! Τις περισσότερες φορές μας φωνάζουν: « μαμά, μπαμπά …. Κοιτάξτε με!!! Είμαι και εγώ εδώ!»

Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε όλοι ότι η παρουσία και των δύο γονιών είναι εντελώς απαραίτητη για την υγιή ανάπτυξη  του παιδιού! Όσο σημαντική είναι η παρουσία και η φροντίδα της μητέρας, είναι και αυτή του πατέρα! Ο πατέρας, αν θέλει το παιδί του να έχει μια υγιή ψυχολογία θα πρέπει να αφιερώσει χρόνο για αυτό, θα πρέπει να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του…. είτε παίζοντας μαζί του, είτε νουθετώντας το, είτε συζητώντας, είτε χαϊδεύοντάς το…… ανάλογα με την ηλικία του παιδιού!

Κάθε στιγμή που περνάμε με τα παιδιά μας είναι μοναδική! Τα χρόνια δε γυρίζουν πίσω! Και να μην ξεχνάμε ότι: τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές!!!!

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Η φιλία ανάμεσα στα δύο φύλα….



Η φιλία ανάμεσα στα  δύο φύλα είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα! Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα και κάποιοι άλλοι που αμφιβάλλουν ή που πιστεύουν εκ πείρας ότι μια τέτοια φιλία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει!

Η φιλία μπορεί να ξεκινήσει από τα μαθητικά χρόνια…. από το χώρο εργασίας… από κάποιο site κοινωνικής δικτύωσης ή ακόμα και από το οικογενειακό περιβάλλον! Το θέμα είναι ότι με τη λέξη φιλία δεν εννοούμε την παρέα, εννοούμε να μπορούν τα δύο άτομα να μοιράζονται τα πάντα! Να συζητούν τα προβλήματα που τους απασχολούν και να ανταλλάσουν απόψεις και συμβουλές!

Η φιλία μπορεί να κρατήσει για χρόνια….. τι γίνεται όμως όταν ο ένας από τους δύο πάψει να βλέπει τον άλλον φιλικά; Όταν κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο…. αρχίσει να βλέπει τον άλλον ερωτικά; Είμαι σίγουρη ότι  κάποιοι από εμάς ή έχουμε ζήσει κάτι ανάλογο ή έχουμε ακούσει να έχει συμβεί σε κάποιον γνωστό μας!

Τότε αρχίζουν τα δύσκολα! Αυτός που δεν μπορεί πλέον να δει φιλικά τον άλλον, καταπιέζει τα συναισθήματά του και το κλίμα αρχίζει να φορτίζεται … κάτι που γίνεται αντιληπτό και από το άλλο μέρος!! Ίσως σε κάποια συζήτηση να ανοίξουν και οι δύο τα χαρτιά τους….  Η  φιλία χαλάει... γιατί τις περισσότερες φορές ο ένας από τους δύο δεν συμμερίζεται τα συναισθήματα του άλλου!! Επομένως η επαφή και η παρέα δεν μπορεί να συνεχιστεί! Ακόμα και αν συνεχιστεί…. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν!!! Δεν θα μπορούν να μιλάνε πια για αυτά που νιώθουν, για αυτά που τους προβληματίζουν…. Η εμπιστοσύνη  χάθηκε!!!

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις στις οποίες αυτός που βλέπει τον άλλον ερωτικά, προκειμένου να μη χαλάσει την εικόνα του στο αγαπημένο του άτομο ή ακόμα και από το φόβο της απόρριψης δεν φανερώνει τα συναισθήματά του, αλλά σιγά  και σταδιακά απομακρύνεται από την παρέα προφασιζόμενος διάφορα! Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο!

Κάποιοι μιλάνε για φιλία μετά το τέλος μίας ερωτικής σχέσης…. Ή ακόμα και μετά το τέλος ενός γάμου!!! Ειδικά αυτοί που είναι γονείς πρέπει να διατηρήσουν μια καλή επαφή χάρη των παιδιών! Στο παρόν θέμα όμως δεν εννοούμε την απλά καλή επαφή…. Μιλάμε για φιλία!! Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να μην ταίριαξαν σαν ζευγάρι αλλά να ταιριάζουν σαν φίλοι….. η απορία μου είναι: πως μπορείς να δεις κάποιον φιλικά όταν κάποτε ήσουν ερωτευμένος μαζί του; Όταν ξέρεις κάθε μόριο του κορμιού του και το αντίστροφο; Πως μπορείς να του μιλήσεις για μια νέα ερωτική σχέση που έχεις τώρα στη ζωή σου; Μπορεί τελικά να σταθεί μια τέτοια φιλία και να παραμείνει φιλία και όχι κάτι άλλο;

Μπορεί ένας άντρας να μιλήσει για ερωτικά θέματα με τη γυναίκα – φίλη του; Μπορεί να γίνει και το αντίστροφο; Χωρίς να υπάρξει η παραμικρή παρεξήγηση ή έλξη; Μπορεί μια γυναίκα να μιλήσει για το σώμα της; Ένας άντρας; Χωρίς να κοκκινίσει …. Χωρίς να νιώσει άβολα;
Ως εκ τούτου…. Μια φιλία με την πραγματική έννοια της λέξης, δεν μπορεί να σταθεί ανάμεσα στα δύο φύλα!! Εκτός και αν κάποιοι έχουν παρερμηνεύσει τον όρο φιλία!!!

Φιλία είναι να λες τα πάντα χωρίς το φόβο της παρερμηνείας , χωρίς ντροπή!! Φιλία είναι να πονάς όταν  ο άλλος πονά!!! ( πως μπορεί να μπει ένας άντρας στη γυναικεία ψυχολογία, και το αντίστροφο, για να μπορέσει να συμπαρασταθεί στο φίλο του;) Φιλία είναι να μπορείς να χωθείς στην αγκαλιά του άλλου ( συνηθίζεται στις γυναίκες) και να κλαις με τις ώρες!!! Γίνεται αυτό με αντρική αγκαλιά; Έχει ένας άντρας υπομονή να αντέξει κάτι τέτοιο; Χωρίς να μπει ο διάολος στο μυαλό του;……………………………………………………………..

Μπορεί ένας άντρας να είναι φίλος με μια γυναίκα… μόνο όταν υπάρχει μια επιφανειακή σχέση!! Αν βρίσκονται για καφέ μια στο τόσο… ανταλλάσουν απόψεις για την επικαιρότητα ή για θέματα που αφορούν και τους δύο και…. Μέχρι εκεί!! Μια φιλία μέχρι τα βάθη της ψυχής είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να σταθεί!! Θα χαρώ πολύ αν με διαψεύσει κάποιος!!!



Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος!!!

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος...... έτσι λένε συνήθως οι άντρες! Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι... η γυναίκα είναι πάνω απο όλα άνθρωπος! Απλά στην πορεία της ζωής της μεταμορφώνεται, ωριμάζει.... αλλάζει προτεραιότητες!!! Ανάλογα με την ηλικία της ζητά τα ίδια μεν πράγματα,  απο τον άντρα, αλλά... σε διαφορετικό βαθμό! Με διαφορετική ένταση!!!

Όταν είναι στα είκοσι.... το μόνο που ζητά είναι να περνά καλα... στα τριάντα θέλει οικογένεια.... στα σαράντα θέλει αναγνώριση και σταθερό λιμάνι.... στα πενήντα.... εξήντα.... ζητά μόνο σεβασμό και αγάπη !!!( πράγματα που τα ζητά σε όλη τη φάση της ζωής της εκτός των άλλων)

Η γυναίκα σκέφτεται πολύ ( ναι... όσο και αν σας φαίνεται περίεργο)! Σκέφτεται και αναλύει την κάθε σας κίνηση... σε σημείο καμιά φορά που καταντά γραφική! Όμως μια γυναίκα που βρίσκεται σε σοβαρή σχέση ή ακόμα και σε γάμο... δύσκολα απατά!!! Μια γυναίκα με οικογένεια δύσκολα παίρνει την απόφαση να χωρίσει.... αλλά όταν το αποφασίζει ( τις περισσότερες φορές ) είναι για πάντα!!!

Ψυχολόγοι λένε ότι η γυναίκα απο τη φύση της είναι δύο χρόνια μπροστά σε ωριμότητα απο τον άντρα! Αυτό απο μόνο του δείχνει ότι η γυναίκα, μπορεί να κρίνεται απο τους άντρες ως αναποφάσιστη, αλλά στην πραγματικότητα οι αποφάσεις της αργούν να βγούν αλλά έχουν βαρύτητα και λόγο ύπαρξης!!

Η γυναίκα στο θέμα έρωτας ή καλύτερα στο θέμα σεξ είναι περισσότερο εγκεφαλική... αν δεν αισθάνεται κάτι δεν προχωρά.... αν δεν την καλύπτει σε πολλά θέματα δεν κάνει κίνηση.... ο άντρας εν αντιθέσει.... αρέσκεται στο περιτύλιγμα!!! Αυτή είναι μια απο τις πολλές διαφορές των δύο φύλων.... ο άντρας κοιτά το περιτύλιγμα... και η γυναίκα το δώρο!!!

Τι θέλει όμως μια γυναίκα απο έναν άντρα;
Η απάντηση είναι όχι πολλά!!! δε ζητά τον ουρανό με τα άστρα! Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο αυτό!!

Η γυναίκα ζητά από τον άντρα κατανόηση!
Κατανόηση.... για μια γυναίκα σημαίνει.... το να μη χρειάζεται να επαναλαμβάνει συνέχεια τα ίδια και τα ίδια! Για τη γυναίκα οι πολλές κουβέντες είναι περιττές στον αισθηματικό τομέα! Όταν λέει ΌΧΙ εννοεί ΟΧΙ και επουδενί ΙΣΩΣ! Ακόμη, κατανόηση, για αυτήν, σημαίνει αναγνώριση!!... αναγνώριση και εκτίμηση για όλα όσα προσφέρει!!! σε αυτήν την περίπτωση... δεν την καλύπτουν τα εγκώμια και τα λεκτικά “ ευχαριστώ”! Της φτάνει ένα χάδι στα μαλλιά... ένα φιλί.... ένα σφίξιμο στο χέρι.... μια ζεστή αγκαλιά!!!! Ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη!!!

Η γυναίκα ζητά σεβασμό!
Αν δεν υπάρχει σεβασμός η γυναίκα δεν μπορεί να ξεδιπλωθεί... δεν μπορεί να λειτουργήσει!!! Η συνεχής υποτίμηση την οδηγεί σε παραίτηση απο κάθε όνειρό της... απο κάθε θέλω της!!! Κάποιοι λένε πως πίσω απο κάθε δυνατό άντρα, κρύβεται μια ακόμα πιο δυνατή γυναίκα!!! Είναι σωστό! Όπως εσείς οι άντρες θέλετε μια συνεχή επιβράβευση και αναγνώριση των προσπαθειών σας, έτσι και οι γυναίκες θέλουν κάτι αντίστοιχο! Σκεφτείτε ότι στα επαγγελματικά σας, οι περισσότεροι, λειτουργείτε απερίσπαστοι!! Της γυναίκας η καριέρα διακόπτεται απο εγκυμοσύνες.... το μεγάλωμα των παιδιών επιβαρύνει περισσότερο εκείνην.... το νοικοκυριό το ίδιο!!! Αναγνωρίζοντας την προσφορά της στην οικογένεια ( με πράξεις, όχι με λόγια) είναι σαν να ποτίζετε ένα λουλούδι!!!

Η γυναίκα ζητά πίστη!!!
Δεν τη ζητά απο εγωισμό.... τη ζητά γιατί έτσι μόνο αισθάνεται ασφαλής!!! όταν αντιληφθεί κάτι .... χάνει τη γη κάτω απο τα πόδια της!!!! φανταστείτε μια βασιλισσα που χάνει το θρόνο της και καταντά παλλακίδα!!!

Η γυναίκα ζητά επικοινωνία!
Θέλει όταν έχει ανάγκη να μιλήσει.... να είστε έτοιμος για αυτό!!! Να είστε καλός ακροατής , αλλά και καλός συνομιλητής! Πάντα ζητά τη γνώμη σας! Όχι την επίκρισή σας!!! Θέλει όταν σας μιλάει να την ακούτε .... και όχι να σκέφτεστε διάφορα ( πως θα πληρωθεί το χαράτσι , η εφορία ....) γιατί αυτό γίνεται αντιληπτό και σύντομα θα χάσετε την επαφή μαζί της.

Η γυναίκα ζητά στήριξη!
Όταν μια γυναίκα δεν έχει καλή ψυχολογία... όταν κάτι της συμβαίνει... δεν θέλει να της στήνετε μια ανάκριση.... το μόνο που θέλει είναι ένα σφίξιμο στο χέρι... μια αγκαλιά... και ένα: είμαι εδώ για σένα!!! δεν είσαι μόνη σου!!!

Η γυναίκα ζητά την ηρεμία!!
Η γυναίκα μετά απο έναν καβγά ..... είτε φταίει εκείνη είτε όχι.... το μόνο που θέλει είναι να τελιώσει η κατάσταση!!! επιζητά εναγωνίως την ηρεμία μέσα στο σπίτι ή ακόμα και στη σχέση.... μια αγκαλιά σε αυτήν τη φάση, για αυτήν μπορει να σημαίνει πολλα!!! κυρίως όμως σημαίνει “ ανακωχή”! Αυτό είναι που θέλει! Να επιστρέψει στην πριν απο τον καβγά κατάσταση!!! αυτό για αυτήν σημαίνει ασφάλεια!!! Η ηρεμία για τη γυναίκα είναι το αντίστοιχο της ρίζας του λουλουδιού!!

Κάποιοι παρομοιάζουν τη γυναίκα με ένα λουλούδι.... όχι άδικα!!! Το λουλούδι για να ανθίσει και να μοσχοβολίσει ο κόσμος γύρω του θέλει στέρεο έδαφος ( πίστη), συνεχές σκάλισμα του χώματος ( επικοινωνία), απάνεμο μέρος ( ηρεμία ) και πότισμα ( αγάπη!!!)!

Έχετε στα χέρια σας ένα λουλούδι, λοιπόν, που το διαλέξατε ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα!!! Στο χέρι σας είναι... αν αυτό θα ανθίσει και θα γεμίσει τη ζωή σας με όμορφες μυρωδιές ( στιγμές ) ή θα μαραθεί!!! Από εσάς εξαρτάται!!!

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Καρκίνος και ψυχολογία…



Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που ταλαιπωρεί πολλούς συνανθρώπους μας  σε διάφορες ηλικίες. Tο θέμα αυτού του άρθρου δεν είναι η ίδια η ασθένεια  (αυτό θα ταίριαζε σε ιατρικό περιοδικό και όχι εδώ). Είναι  ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε εμείς να βοηθήσουμε τους ανθρώπους μας.

Κάποιοι από εμάς ίσως ήρθαν οι ίδιοι αντιμέτωποι με την επάρατη νόσο… κάποιοι άλλοι έζησαν από κοντά τον αγώνα  για ζωή κάποιου δικού τους ανθρώπου…..

Είναι μια περίοδος που τα ξεχνάς όλα…. Επιδίδεσαι σε  μία μάχη για να διατηρηθείς στη ζωή!!! Η ιατρική έχει κάνει θαύματα σήμερα και σε αυτήν την ασθένεια.… όμως, όπως και οι ίδιοι οι γιατροί υποστηρίζουν….. το κλειδί για τη νίκη ανήκει στον ίδιο τον άρρωστο! Η ψυχολογία, λένε, είναι ο γιατρός που κουράρει τον ασθενή, καλύτερα από τον καθένα!!

Η ψυχολογία του ασθενή, λοιπόν, πρέπει να είναι καλή έως άριστη! Πως μπορεί όμως να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, όταν ταλαιπωρείται από αβάσταχτους πόνους ή χημειοθεραπείες; Κάποιοι παρομοίωσαν τη θέληση για ζωή με μια φωτιά…. Με τις δυσκολίες όμως η φωτιά τείνει να σβήσει…. Ρόλος μας είναι να φροντίσουμε αυτή η φλόγα να παραμένει ζωντανή…. Σκοπός μας είναι να τροφοδοτούμε το πείσμα του για ζωή!!!

Σύμφωνα με την άποψη των γιατρών και των ψυχολόγων, την οποία συμμερίζομαι απόλυτα, ο ασθενής επιβάλλεται να ξέρει από τι ασθενεί! ( δεν μιλάμε για υπερήλικες που δεν μπορούν να κατανοήσουν πράγματα και καταστάσεις!) Πάρτε για παράδειγμα την καθημερινότητά σας… αν δεν ξέρετε το πρόβλημα πως θα βρείτε τη λύση…. Αν δεν ξέρετε τη διάστασή του, πως θα βρείτε τη δύναμη για να το αντιμετωπίσετε;

Ο ασθενής πρέπει να είναι ήρεμος και να αποστασιοποιηθεί από κάθε άλλο πρόβλημα της καθημερινότητας, έτσι ώστε να επικεντρωθεί στον αγώνα του…. Εμείς, λοιπόν, πρέπει να γίνουμε οι πατερίτσες του τρόπον τινά!!! Εμείς πρέπει να αναλάβουμε το έργο της ψυχολογικής υποστήριξης!!! Κάποιοι ψυχολόγοι θα πουν ότι αυτό είναι έργο που πρέπει να αναλάβουν οι ίδιοι!!! Ένα μέρος του…. ίσως. Το μεγαλύτερο μέρος, όμως, πρέπει να το αναλάβει η οικογένεια και οι στενοί φίλοι!!

Είναι απαράδεκτο να πηγαίνουμε στον ασθενή με πρησμένα τα μάτια από το κλάμα….. είναι δύσκολο, όμως όχι ανέφικτο!!! Θυμάμαι τον πατέρα μου…. Σε κάθε κρίση…. Με κοίταγε στα μάτια…. Μη δει κάποιο δάκρυ να κυλά!!! Εκ των υστέρων…. Όταν βγήκε νικητής από αυτόν τον αγώνα, μου είπε: αν λύγιζες εσύ…. Θα τα παρατούσα!!!!

Ο ασθενής δεν χρειάζεται τη συμπόνια μας, τον οίκτο μας!!! Χρειάζεται δύναμη και αισιόδοξες σκέψεις…. Χρειάζεται….. να βλέπει στα μάτια μας ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας!!! Αν υπάρχουν παιδιά στην οικογένεια…. Καλό είναι να έρχονται σε επαφή μαζί του….( εκτός από το πρώτο 48ωρο μετά από την χημειοθεραπεία  κατά το οποίο απαγορεύεται ο ασθενής να έρχεται σε επαφή με παιδιά).  Τα παιδιά με την αθωότητά τους μεταδίδουν αισιοδοξία…. Δείχνουν τον κύκλο της ζωής… μεταδίδουν την ελπίδα!!! Είναι από μόνα τους κινητήριος δύναμη….

Πρέπει να  του δείχνουμε ανελλιπώς   την αγάπη μας και το πόσο πολύτιμη μας είναι η παρουσία του!!! Οι άρρωστοι γίνονται σαν μικρά παιδιά…. Θέλουν χάδια…. Κανακέματα…..

Η ώρα που βραδιάζει…. Το σούρουπο…. Είναι η χειρότερη ώρα για τον άρρωστο… είτε πάσχει από καρκίνο είτε από οποιαδήποτε άλλη ασθένεια. Αν λοιπόν έχετε κατά νου να επισκεφθείτε κάποιον δικό σας…. Επιλέξτε το σούρουπο!!! Είναι ευλογία γι’ αυτόν να περάσει αυτή τη δύσκολη ώρα με καλή παρέα!!! Βέβαια, οι επισκέψεις μας εκτός οικογενειακού κύκλου, πρέπει να είναι ολιγόωρες και τα θέματα συζήτησης πρέπει να είναι εκτός ασθένειας!!!

Ένα χαμόγελό σου είναι το πιο δυνατό του φάρμακο….. μια ώρα κοντά του…. Είναι βάλσαμο στον πόνο του!!! Επειδή αρρώστησε, δε σημαίνει ότι πέθανε…. Ότι έπαψε να αισθάνεται!!! Ο αγώνας είναι δικός του…. μα και δικός σου!!! Η νίκη είναι δική του μα θα τη μοιραστεί μαζί σου!!! Μαζί μπορούμε!!! Μαζί θα τα καταφέρουμε!!!

Μπαμπά, είμαι πολύ περήφανη που τα κατάφερες!!! Πέντε χρόνια μετά…. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που σε έχω στη ζωή μου! Εσύ , υγιείς πια….. χαίρεσαι τα εγγόνια σου!!!