Σάββατο 29 Μαρτίου 2014

Αν…



Αν η ζωή μου ήταν αλλιώς…
Αν είχα διαλέξει τις σπουδές αντί το γάμο…
Αν είχα φύγει στο εξωτερικό….
Αν δεν είχα γνωρίσει τα λάθος άτομα….
Αν δεν είχα κάνει παιδιά….
Αν δεν είχα διαλέξει τη συγκεκριμένη δουλειά….
Αν ήμουν πιο νέα….
Αν είχα δικαίωμα για μια δεύτερη ευκαιρία….
Αν…. αν…. αν….
Αν άνοιγα το στόμα μου τότε…. Αν έκλεινα το στόμα μου τότε…. Κάποιες φορές…  καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς… λένε!

Πόσες φορές δεν κάνατε και εσείς αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό σας; Τα πάθη μας… τα λάθη μας… είναι τα κακομαθημένα παιδιά μας!!! Μας κυνηγούν παντού και ρωτάνε συνέχεια «γιατί»!

Αν είχα κάνει άλλες επιλογές στη ζωή μου…. θα ήμουν αλλιώς! Πως όμως; Σήμερα ξέρω ποια είμαι! Στο «αν» δεν υπάρχει κατεύθυνση! Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν πως είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, και ναι… ίσως, αν βρισκόμουν, κάτω από τις ίδιες συνθήκες…. Να έκανα τα ίδια λάθη! Βέβαια… οι συνθήκες…. Έρχονται από μόνες τους; ή συμβάλλουμε και εμείς στη διαμόρφωσή τους; είμαστε θύματα μιας καλοστημένης σκευωρίας του σύμπαντος και της μοίρας; Ή μήπως…. Είμαστε εμείς οι θύτες! Ίσως κάποιες φορές… του ίδιου μας του εαυτού!

Αν είχα κάνει άλλες επιλογές τότε… στο μακρινό παρελθόν… τόσο μακρινό… που νομίζω πια ότι ανήκει σε μια άλλη ζωή… νοιώθω… ότι δεν ήμουν εγώ εκεί… κάποια άλλη ζούσε τότε…. Ή τα είδα όλα σε κάποια κινηματογραφική ταινία! Μπορεί να ήταν και κάποιος εφιάλτης… μια φορά… ξέρω πως αν δε ζούσα αυτή τη ζωή… δεν θα ήμουν εγώ!

Τι θέλω να πω;
Πως οι καταστάσεις, τα γεγονότα, τα λάθη, οι επιλογές… είναι αυτά που διαμορφώνουν το χαρακτήρα ενός ανθρώπου! Σε κάποιους… τα πράγματα έρχονται πιο εύκολα στη ζωή… ίσως γιατί δεν έχουν υψηλές απαιτήσεις! Ίσως γιατί δεν έμαθαν πώς να διεκδικούν τα όνειρά τους! ίσως… γιατί έπαψαν να ενδιαφέρονται… τους κατάπιε η καθημερινότητα και ξέχασαν ποιοι είναι και τι ήθελαν κάποτε στη ζωή…

Τα μεγαλύτερα όνειρα της ζωής μου… τα έκανα… σκυμμένη σε ένα χωράφι, μαζεύοντας φύλλα καπνού! Δούλευα από εννιά ετών! Μας ξύπναγε η μητέρα μου στις τρεις… τέσσερις… τα ξημερώματα! Κουτουλούσαμε από τη νύστα… ανεβαίναμε στο τρακτέρ και πηγαίναμε να μπούμε στη σειρά μαζί με τα άλλα τρακτέρ του χωριού… στο μεροκάματο.....

Σε τι με βοήθησε αυτό;
Κυρίως στο να μάθω να ονειρεύομαι! Οι ώρες μοιάζουν ατέλειωτες μέσα στην πράσινη θάλασσα… ο ήλιος καίει… γιατί το καπνό μαζεύεται μέσα καλοκαιριού… ο ιδρώτας τρέχει… τα ρούχα κολλούν επάνω σου και το μόνο που μπορείς να κάνεις για να μη σαλτάρεις… είναι να δουλεύεις εντελώς μηχανικά και… να ονειρεύεσαι! Εκεί ονειρεύτηκα πως ήθελα τη ζωή μου! έχω εκπληρώσει τα εννιά στα δέκα από τα τότε όνειρά μου! έμεινε ένα ακόμα! Μα…. Που θα πάει… θα έρθει και αυτό! Μου το χρωστάει η ζωή… το σύμπαν… ο Θεός… η μοίρα… το χρωστάω και εγώ στον ίδιο μου τον εαυτό! (όταν θα το εκπληρώσω… θα το μάθετε!)

Το δεύτερο θετικό που μου πρόσφερε η δουλειά στο χωράφι… είναι αυτό που λένε: «δεν τη φοβάμαι τη δουλειά! Εγώ παίρνω την πέτρα και τη στύβω!»  αυτό… μου δίνει αυτοπεποίθηση το χώρο της δουλειάς μου, γιατί ξέρω πως αν ποτέ τη χάσω…. Δεν θα πεθάνω.. ούτε θα τελειώσει ο κόσμος!!!

Δεν σπούδασα όταν έπρεπε… τότε στα 18 μου… μα… σπουδάζω τώρα και έχει διπλή αξία για μένα!

Έκανα μικρή παιδιά! Δεν χάρηκα αυτό που λένε νιάτα, ξεγνοιασιά… μπαράκια, ξενύχτια, φίλους, ακόμα και αυτό που λένε… «ξενοκοιμάμαι»!!
Αυτό… με έκανε πιο ώριμη… με διαφορετικό τρόπο σκέψης… δύσκολα συνεννοούμαι με ανθρώπους της ηλικίας μου! αντίθετα… οι φιλίες μου, οι γνωριμίες μου… πάντα στρέφονταν σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.

Έκανα λάθος επιλογή συζύγου… ούτε η πρώτη είμαι, ούτε δα και η τελευταία! Μα ακόμα και αυτή η πολύκροτη και μακρόχρονη συμβίωση με έναν άνθρωπο που το μόνο κοινό που είχα ήταν τα παιδιά μου… μου έμαθε πολλά!

Έμαθα πως μια σχέση για να επιβιώσει… θέλει συνεχή προσπάθεια! Είναι σαν τα λουλούδια… το αγαπημένο μου χόμπι! Άλλο ένα όνειρο που βγήκε από το μικρό σπίτι στο λιβάδι! Ένα τέτοιο σπίτι θα ήθελα να αποκτήσω κάποτε! Ένα μικρό σπίτι με έναν τεράστιο κήπο… γεμάτο λουλούδια! Κλείνει η παρένθεση!
Η σχέση, λοιπόν, είναι σαν ένα λουλούδι… θέλει το σκάλισμά του, το κλάδεμα, το πότισμα… πολύ αγάπη και πολλά μα πάρα πολλά λόγια! Ένα λουλούδι λένε… για να ανθίσει… πρέπει να του μιλάς! Έτσι… μέσα από την περιπέτειά μου… έμαθα να μιλάω… να μην τα μαζεύω μέσα μου… να διεκδικώ τα «θέλω» μου και…. Έμαθα να εκτιμώ αυτό που έχω! Κάτι που είναι το μεγαλύτερο λάθος των ανθρώπων! Μαθαίνουν να εκτιμούν κάτι… κάποιον… μόλις τον χάσουν! Άλλο ένα…. Μάθημα ζωής!

Μέσα από τα παιδιά μου…. έμαθα τι θα πει υπευθυνότητα.. πώς να προσπαθείς μα και να καταφέρνεις με τρόπο… να μπεις στην ψυχή κάποιου και να καταλάβεις τι θέλει! Έμαθα τι σημαίνει η λέξη υπομονή μα… και επιμονή!

Όλες οι σφαλιάρες που έφαγα…. Μου δώσανε… τι περίεργο! Πείσμα! Επιμονή στο στόχο… και αρκετό εγωισμό! Ναι! Έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου και να τον βάλω σε πρώτη προτεραιότητα! Αυτό… ήταν ένα μάθημα που μου άφησαν τα επαναλαμβανόμενα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισα! Αυτά με δίδαξαν πως κανείς δεν είναι πάνω από εμένα… και πως για να είναι καλά οι γύρω μου… θα πρέπει να είμαι πρώτα καλά εγώ! Εγωισμός; Όχι! Η πικρή, αν θέλετε, αλήθεια!!!

Η δουλειά μου… το άγχος και η πίεση στον τομέα που εργάζομαι… μου έμαθαν αυτό που λένε… ψυχραιμία…. Ελιγμός… διπλωματία… αυτό που λένε: «βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό μου, πριν μιλήσω»…. Διαχείριση κρίσεων… επίλυση προβλημάτων… το μυαλό σε διαρκή υπερδιέγερση! Εκεί μέσα… έκανα το μεγαλύτερο σχολείο… τις καλύτερες σπουδές!

Έφτασα εδώ που έφτασα… είμαι αυτή που είμαι… γιατί έζησα τη ζωή που έζησα! Αν δεν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα… δεν θα ήμουν εγώ… και ίσως να μην ήμουνα εδώ… να μοιράζομαι αυτή τη στιγμή… τις σκέψεις μου μαζί σας!

Γυρνώντας πίσω το άλμπουμ τη ζωής μου… είμαι περήφανη για μένα! Δεν ντρέπομαι για τίποτα… δεν έβλαψα κανέναν! Τουλάχιστον όχι ηθελημένα! Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι προκαλούν οι πράξεις σου στους άλλους!
Αγαπώ τον εαυτό μου… γιατί κατάφερε μέσα από πολλές περιπέτειες να συνεχίσει το δρόμο για την Ιθάκη! Γιατί οι στενοχώριες δεν με κράτησαν πίσω! Γιατί δεν με κοίμισαν οι Λαιστρυγόνες! Μπορεί να λύγιζα, να έπεφτα… μα πάντα σηκωνόμουν! με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα! Με μεγαλύτερο ζήλο!

Είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου! μου έδωσε πολλά μαθήματα… μου έμαθε πώς να πατώ γερά στα πόδια μου, χωρίς να ψάχνω δεκανίκια! Μου έμαθε πώς να ξεχωρίζω τους ανθρώπους… ποιους να εμπιστεύομαι και ποιους όχι! Μου έμαθε πως: « τα πάντα κόποις κτώνται»…. Τίποτε δε σου χαρίζεται σε αυτή τη ζωή! Για όλα πρέπει να παλέψεις! Και εγώ έμαθα μέσα στα λιοντάρια… να παλεύω! Μου έμαθαν… άθελά τους… την τέχνη τους! πάντα στα ίσια όμως… ποτέ πισώπλατα!

Η ζωή έπλασε το χαρακτήρα μου… έγινα αυτό που είμαι! Και …. Στην τελική… σε όποιον αρέσω… για τους άλλους… υπάρχουν άνθρωποι για όλα τα γούστα!

Τέλος… η ζωή μου έμαθε να αγαπώ! Μα και να το δείχνω! μου έδειξε πως… αν κάτι το θέλεις πάρα πολύ… αν κάτι το αγαπάς πολύ….. δεν χωρούν συμβιβασμοί, εγωισμοί… φόβοι… ανασφάλειες… έμαθα να αγαπώ άνευ όρων! Γιατί…. Ο βρεγμένος… δεν τη φοβάται τη βροχή!

Αν…. καταφέρεις να δεις και συ… τι σου πρόσφερε η ζωή μέχρι σήμερα… είμαι σίγουρη πως δεν θα θελήσεις να αλλάξεις τίποτα! Όλα… μα όλα! Είχαν και έχουν κάποιο νόημα για σένα!

Μάθε να εκτιμάς αυτό που έχεις… μάθε να ζεις το σήμερα… σαν να είναι η τελευταία μέρα του κόσμου!  

Ελπίδα για ένα καλύτερο σήμερα…. Γιατί απλά… δεν ξέρω αν θα υπάρξει το αύριο… και γιατί δεν έχω μάθει να περιμένω!


Κυριακή 16 Μαρτίου 2014

Η ομορφιά της ζωής



Ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ της ζωής… ξεχύθηκαν θύμησες και όμορφες στιγμές…. Ξεχείλισα από μια γλυκιά νοσταλγία… ένα μικρό παράπονο; Γιατί οι όμορφες στιγμές να κρατάνε τόσο λίγο; Ίσως γιατί αυτό το τόσο λίγο τις κάνει να είναι ανεκτίμητες! Ίσως γιατί… αν τις είχαμε κάθε μέρα, δεν θα τις εκτιμούσαμε!

Κάθε άνθρωπος, από τη φύση του, ψάχνει αυτό που δεν έχει! Άλλος το μισό του πορτοκάλι, άλλος ένα παιδί, καριέρα, λεφτά, κοινωνική καταξίωση…. Προσωπικά…. Εκτός από τις πιο ανθρώπινες στιγμές μου, όλα τα άλλα τα νιώθω τόσο ανούσια… τόσο ποταπά…

Τι να σας πρωτοδιηγηθώ σήμερα…. Βλέποντας νοητά το άλμπουμ της ζωής μου… ανακαλύπτω πόσο πλούσια… πόσο τυχερή… πόσο ευλογημένη είμαι τελικά…..

Τρεις και κάτι…. Ξημερώματα…. Μετά από μια ανελέητη μάχη με τη φύση… μια νέα ζωή ξεκινά…. Ένα κλάμα ακούγεται και ένα όμορφο, ολόλευκο προσωπάκι με κάτι τεράστια μάτια που με κοιτούν με απορία!!! Με την ίδια απορία το κοιτώ και εγώ… «γεια σου μικρή μου χιονάτη» ήταν η πρώτη μου κουβέντα απέναντι στην κόρη μου….

Σήμερα… δεν ξέρω για ποιο λόγο… μα θυμάμαι μόνο όμορφες στιγμές… στα τριάντα και κάτι… η χαρά από το πρώτο πτυχίο! Μικρής αξίας μεν…. Αλλά κατακτημένο με τόσο κόπο! Και όταν ο στόχος επιτυγχάνεται δύσκολα, έχει μεγάλη αξία και σε γεμίζει με βαθιά ικανοποίηση!!!

Τριάντα δυο ετών και κάτι… μια άλλη όμορφη στιγμή που θυμήθηκα τώρα… αποφάσισα να σπουδάσω… πήρα γλυκά και πήγα στο σπίτι των γονιών μου… ο πατέρας μου με ρωτά… « κόρη μου, γιορτάζουμε τίποτα»…. Ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη μου… « ναι, μπαμπά! Γιορτάζουμε την είσοδό μου στο πανεπιστήμιο και την αρχή του αγώνα μου να πάρω το πτυχίο που κάποτε άφησα στην άκρη…» σιγή…. Ειλικρινά δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα που ζωγραφίζονταν διαδοχικά στα πρόσωπα των γονιών μου… έκπληξη… απορία… μετά χαρά… και τέλος θαυμασμός!! Σηκώθηκαν και οι δυο… με αγκάλιασαν και μου ευχήθηκαν καλό αγώνα! Η μαμά… « είμαι τόσο περήφανη για σένα!», ο μπαμπάς… « είσαι τόσο πεισματάρα, που ότι βάλεις στο νου σου θα το καταφέρεις!!! Είμαι ήσυχος, ξέρω ότι πατάς γερά στα πόδια σου!! Καλή επιτυχία!»….. δάκρυα χαράς με πλημμύρισαν… εκεί που νόμιζα ότι θα άκουγα γκρίνια… πήρα αγκαλιές και χάδια! Πόσο τυχερή είμαι που έχω δυο γονείς, σαν εσάς! Πόση υποστήριξη πήρα, πόση αγάπη;

Δέκα και κάτι.. πρωί Κυριακής….. άλλος ένας ανελέητος αγώνας…. Και ξαφνικά ήνηκεν η ώρα! Εμφανίστηκε στη ζωή μου, ο μελαχρινός άγγελός μου! κόπηκε ο ομφάλιος λώρος και ο γιατρός μου τον πέταξε σαν ψάρι στην αγκαλιά μου! ο μικρός, γραπώθηκε από την τιράντα της νυχτικιάς μου τρομαγμένος από την ξαφνική αλλαγή που βίωνε…. Δεν περιγράφεται με λόγια η ευτυχία… δεν περιγράφεται με λόγια η συγκίνηση! Όσες φορές και αν το ζήσει κανείς… κάθε φορά θα είναι μοναδική! Είμαι ευλογημένη… απέκτησα δύο παιδιά!!!

2009 το πρώτο ταξίδι μου στο εξωτερικό…. Ιταλία!
Βόλτα στη Fontana di Trevi, σε ένα από τα ομορφότερα σιντριβάνια του κόσμου… ένα ζευγάρι περπατά ανάμεσα στους τουρίστες, μιλούν, γελούν, φωτογραφίζουν… κάποια στιγμή σταματούν και ανάβουν ένα τσιγάρο… κοιτιούνται στα μάτια και…. Ένα περιστέρι κουτσουλάει στο πέτο του άντρα!!!! Άρχισαν να γελούν τόσο δυνατά… που δάκρυα γέμισαν τα μάτια τους! σημάδι από το Θεό;… ε! δεν το έψαξα παραπάνω… πόση χαρά, πόση ευτυχία μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος στην πιο απλή στιγμή! Αρκεί, βέβαια, να ξέρει να τη ζήσει!

Ταξίδια…. Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της ζωής μου έγινε πραγματικότητα! Κάθε χρόνο μια διαφορετική χώρα, ένας καινούργιος προορισμός! Εσύ, πάντα πλάι μου, να προλάβεις να ικανοποιήσεις την κάθε επιθυμία μου, πριν καν αυτή εκδηλωθεί. Αμέτρητες οι όμορφες στιγμές που έζησα σε αυτά τα ονειρεμένα ταξίδια… πάντα έχοντας την καλύτερη παρέα… έχοντας ένα χέρι να με κρατά! Να με προστατεύει, να με ξεκουράζει!

Στα τριάντα τέσσερα μου χρόνια… ένας ακόμα αγώνα στέφθηκε από επιτυχία!
3 Σεπτεμβρίου 2010! Το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκα στο σπίτι μου! απέκτησα τη δική μου φωλιά, το δικό μου « κάστρο» όπως συνηθίζω να λέω! Για όσους δεν έζησαν τη δική μου ζωή… δεν μπορούν να νιώσουν τι σήμαινε για μένα εκείνη η νύχτα! Το σπίτι μου! ήταν ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μου έκανε η ζωή, η μοίρα, ο Θεός!!!  Τρία χρόνια και κάτι μετά… νιώθω πως μόνο εδώ μέσα έζησα… πριν, απλά δεν υπήρχα!!!

Βράδυ Σαββάτου… γύρω από ένα τραπέζι παίζουμε σκράμπλ! Και εγώ πιάνω τον εαυτό μου να χαίρεται σαν παιδί! Όμορφες οικογενειακές στιγμές! Στιγμές ανεκτίμητες! Ποτέ ξανά δεν είχα νιώσει έτσι! Γεμάτη, ήρεμη…. Ολοκληρωμένη σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα!

Πριν λίγο… μια όμορφη, γεμάτη αγκαλιά…. « είσαι η πιο όμορφη, η πιο γλυκιά, η καλύτερη μαμά του κόσμου» !!! πόσο τυχερή είμαι, γιε μου, που σε έχω στη ζωή μου!

Πριν λίγες μέρες…. « να είσαι πάντα ο εαυτός σου, αξίζεις περισσότερα από όσο νομίζεις!» πόσο ευλογημένη είμαι που σε γνώρισα! Πόσο ευγνωμοσύνη νιώθω που υπάρχεις, άγγελέ μου!!

Τι άλλο να ζητήσω από τη ζωή… χρήματα; Δεν φέρνουν την ευτυχία! Καριέρα; Το μόνο που σου δίνει, είναι περισσότερο άγχος! Κάτι που λιγοστεύει τη ζωή και σε κάνει να χάνεις το νόημά της!!

Τι άλλο να σου ζητήσω ζωή;

Με κοιτάς και με γεμίζεις ηρεμία! Με κοιτάς και με γεμίζεις δύναμη!
Πρώτη φορά στη ζωή μου, τολμώ να πω πως, είμαι ευτυχισμένη!!!

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεστε εσείς την ευτυχία….
Τι θέλει ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;
Έναν καναπέ, μια γλυκιά μουσική… έναν καταπράσινο λόφο με πεύκα έξω από το παράθυρο… και φυσικά… μια τεράστια αγκαλιά! Αμέτρητα χάδια… γιατί μόνος… ούτε στον παράδεισο!!! 


Έτσι…. Για να μάθουμε να εκτιμάμε αυτά που έχουμε…. Να βλέπουμε τα θετικά σημεία… να ονειρευόμαστε όμορφα πράγματα, και…. Μέσα από τα όνειρά μας, να ελκύουμε μόνο όμορφες στιγμές! Στιγμές που μας χαλαρώνουν, μας ηρεμούν και μας γεμίζουν με δύναμη.

Όταν μάθεις να εκτιμάς αυτά που έχεις, όταν μάθεις να βλέπεις μόνο τα θετικά σημεία των ανθρώπων γύρω σου, μόνο τότε θα αντιληφθείς ποια είναι η πραγματική σημασία της ευτυχίας!!

Είναι η πρώτη φορά που τολμώ να πω…. «Είμαι ευτυχισμένη» και αυτό το χρωστάω σε πολλούς, αλλά κυρίως σε σας τους δυο, που ξέρετε πώς να με κάνετε να χαμογελώ! Που ξέρετε ότι είστε η ζωή μου!

Στο γιο μου και στον άγγελο που ήρθε εξ΄ουρανού και γέμισε τη ζωή μου φως!

Ταπεινά… ευχαριστώ!!!

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

Μη με αλλάξεις!



Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα!

Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ’ το δικό μου πυρετό,
θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν,
αλλά δε θα `μαι πια εγώ.

Μου λες, πως όλα θα φτιάξεις,
σαν να `ναι ρούχα πεταμένα,
θα καταφέρεις να μ’ αλλάξεις
μα θα `χεις άλλη, όχι εμένα.

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Όπου με θέλεις θα ταιριάζω,
το λίγο μου θα `ναι αρκετό σου,
θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω
και θ’ αγαπάς τον εαυτό σου.

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Άσε με δίπλα σου να ζω, άσε με να είμαι εγώ!

Στίχοι από το ομώνυμο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ένα τραγούδι που εκφράζει πολλούς από εμάς! Ίσως γιατί το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όλοι μας…. Μηδενός εξαιρουμένου! Είναι ότι έμμεσα ή άμεσα, προσπαθούμε να αλλάξουμε το σύντροφό μας! Το φίλο μας! Γιατί;

Γιατί προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτό που μας γοήτευσε; Αυτό που ερωτευτήκαμε, που αγαπήσαμε αν θέλετε; Γιατί με την πάροδο του χρόνου, αρχίζουμε να κριτικάρουμε τη θέση του άλλου; Αρχίζουμε να βλέπουμε ως ελαττώματα αυτά που κάποτε θεωρούσαμε πλεονεκτήματα; Γιατί ξαφνικά οι σιωπές γίνονται πιο μεγάλες; Κάποτε ανυπόφορες; Γιατί κάποιες στιγμές…. Φοβάσαι να μιλήσεις; Γιατί κρύβεσαι; Γιατί πνίγεις μέσα σου όλα όσα αισθάνεσαι και θες να μοιραστείς; Ίσως γιατί φοβάσαι για άλλη μια φορά την κριτική του άλλου!! Γιατί απλά… καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια αυτό που θέλει;

Άλλη μια βραδιά, βαριά… έξω βρέχει! Καιρός που βγάζει μελαγχολικά συναισθήματα και σου φορτώνει το βάρος των χρόνων… καιρός που σου φωνάζει όλα τα «γιατί» που δεν απάντησες! Γιατί δεν είχες χρόνο να ασχοληθείς, γιατί δε σε ένοιαζε να απαντήσεις! Όμως τα «γιατί» δε σε ξεχνούν…. Σε αφήνουν λίγο καιρό… σε κοιμίζουν… τόσο που γελιέσαι και νομίζεις ότι σε ξέχασαν…. Μα… σου είπα! Γελιέσαι!

Λοιπόν; Κρίμα που δεν μπορώ να ανοίξω μια κουβέντα με κάποιον τώρα… να μου λύσει την απορία! Γιατί προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άνθρωπό μας; Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην ανάγκη να κάνουμε τον άλλον να μας μοιάσει; Να τον κάνουμε σαν τα μούτρα μας; Αφού και εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε τον εαυτό μας;

Εγωισμός; Κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια; Πιστεύουμε πάντα ότι η σκέψη, η γνώμη, η άποψή μας είναι και η σωστή; Κάποιες φορές… φωνάζουμε για να μας ακούσουν! Ή ακόμα και να την επιβάλλουμε… ετσιθελικά!! Νέα λέξη! Έτσι θέλω!!!

Σιωπή… δεν ακούγεται τίποτα άλλο από τη σιγανή βροχή και το ανεπαίσθητο γουργούρισμα του υπολογιστή! Θέλω να ξανακούσω το τραγούδι ¨μη με αλλάξεις¨…. Μα τι θα κερδίσω; Ποιον προσπαθώ να τον κάνω να με ακούσει; Πάλι προσπαθώ να περάσω ένα μήνυμα… σε ποιον άραγε; Μήπως στον ίδιο μου τον εαυτό; Ναι! Μαζί του τα έχω πάλι… και απόψε! Μετά από τόση κριτική που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό… ναι! Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι, που είμαι λάθος! Τι στην ευχή κάνω λάθος!

Μέσα της εβδομάδας…. Είχα μια μεγάλη παρουσίαση στη δουλειά! 20 ανελέητες μέρες δουλειάς πάνω σε αυτό το θέμα…. Την Πέμπτη; Η στιγμή της αλήθειας! Παρουσίασα τη δουλειά μου! στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία! Οι εργοδότες μου, μου έδωσαν συγχαρητήρια! ( αυτά διαθέτει το κατάστημα τώρα… για λεφτά δε μιλάμε!) Η αλήθεια είναι ότι είχα τόση χαρά για την επιτυχία μου… που πετούσα για ώρες στα σύννεφα! Ήταν η δικαίωσή μου! γύρισα σπίτι… αγκάλιασα το γιο μου! μέχρι και που πήγαμε για σουβλάκια να γιορτάσω τη χαρά μου! τώρα… γιατί σας τα λέω όλα αυτά;  Γιατί απλά…. Εκτός από το γιο μου… κανείς άλλος δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει! Κανείς δεν υπήρχε εκεί για να μοιραστώ τη χαρά μου! και ως αναμενόμενο επακόλουθο…. Η χαρά είναι μισή χαρά όταν δεν μοιράζεται!!! Και γύρισε μπούμερανγκ και με έπνιξε!

Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Που κολλάει το μη με αλλάξεις; Λογική η ερώτησή σου! Θα σου απαντήσω όμως ευθύς αμέσως!!!

Ο φίλος, η φίλη… θα σε πάρει τηλέφωνο όταν κάτι έχει να σου πει! Μπορεί να σε πρήξει κιόλας μέχρι να τα καταφέρει! Όταν όμως εσύ θέλεις να μοιραστείς κάτι… τότε τρως πόρτα!!! Ο σύντροφος θα σου πει… « ε, καλά! Μη μεγαλοποιείς τα πράγματα! Δεν κέρδισες τον πρώτο λαχνό!» ναι ρε παιδιά! Δεν πήγα στο φεγγάρι! Αυτό που μου την έσπασε όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι εγώ δεν προσπάθησα να σας αλλάξω! Ήξερα ότι δεν ενδιαφέρεστε να μάθετε και δεν σας έπρηξα τα συκώτια στα τηλέφωνα…. Πνίξατε τη φωνή μου, τη χαρά μου… γιατί απλά δεν ήθελα να ακούσω το « ε, και; Καμιά αύξηση πήρες; Ε, άμα δεν πήρες τι το συζητάς;». Σαν να σας ακούω να το λέτε! Εγώ δεν προσπάθησα να αποσπάσω έστω ένα υποχρεωτικό συγχαρητήρια… εσείς ήσασταν αυτοί που λείπατε…. Ενώ ξέρατε πόσο σημαντική ήταν εκείνη η μέρα για μένα! Ε, και;

Ε, και! Λοιπόν! Επειδή εγώ γουστάρω να μοιράζομαι την κάθε μέρα μου! την κάθε χαρά και λύπη μου! όσο ασήμαντη και αν σας φαίνεται… όσο μίζερη και αν σας φαίνεται η ζωή μου! μην προσπαθείτε άλλο να με αλλάξετε! Δεν αλλάζω! Το μόνο που καταφέρατε; Είναι να με κάνετε να μάθω να χαίρομαι και να λυπάμαι μόνη μου! και πιστέψτε με! Τα καταφέρνω μια χαρά! Όχι… σαμπάνια δεν άνοιξα για να γιορτάσω… άλλωστε ποτέ δεν μου άρεσε το συγκεκριμένο ποτό! Άνοιξα ένα ημίγλυκο, κόκκινο κρασί που μου αρέσει! Ήπια στην υγειά μου! και μου ευχήθηκα συγχαρητήρια! Μιας και εσείς ήσασταν απασχολημένοι!

Βραδιά παραπόνων; Όχι! Δεν είναι βιβλίο με παράπονα εδώ! Απλά… δεν κάνω καμιά προσπάθεια να σας αλλάξω! Δεν με ενδιαφέρει! Όποιος γουστάρει να με ακούσει, να με διαβάσει… ας το κάνει! Απλά μην κουράζεστε άλλο… μην πιέζεστε άλλο! Με κάνατε σαν τα μούτρα σας! Γιορτάζω απόψε με μένα, με τη μικρή Σαλώμη ( μικρή γιατί αυτή τα έβαψε μαύρα και εγώ τη σέρνω από τα μαλλιά να ανέβει!) Μπορεί να σας έκανα τη χάρη και να άλλαξα… στο σημείο ότι τα κάνω όλα μόνη μου…. μα δε θα σας κάνω τη χάρη να πάψω να χαίρομαι! Γιατί εσείς θεωρείτε ασήμαντο το λόγο που με κάνει να χαμογελώ!

Μετά…. Αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει τόση μοναξιά γύρω μας!!! Γιατί; Γιατί όλοι προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους! Γιατί δεν τους δεχόμαστε όπως είναι! Γιατί δεν κάνουμε τα στραβά μάτια στα ελαττώματά τους! τα δικά μας τα βλέπουμε; Εεεεε ναι! Είμαι παραπονιάρα! Και όταν με πιάνει το παράπονο… ή που θα τα χώσω άσχημα σε κάποιον… ή θα κατεβάσω ρολά και θα τον αφήσω ήσυχο να περνάει το δικό του νιρβάνα! 

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα!
αν με αφήσεις να πετάξω... θα πετάξεις!!!

γιατί μόνο μέσα απο το αληθινό εγώ μου, από τον αληθινό εαυτό μου, θα δεις και μια άλλη οπτική έξω απο τη δική σου... θα δεις έναν κόσμο διαφορετικό από ότι τον βλέπεις εσύ! θα δεις μέσα απο τα δικά μου μάτια, και εγώ από τα δικά σου!  Αυτή δεν είναι η χαρά της συντροφικότητας; να μοιράζεσαι την κάθε σου στιγμή με τους ανθρώπους που αγαπάς; αν όχι... τότε τι ζητάς απο μια σχέση... ερωτική ή φιλική! 

Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ’ το δικό μου πυρετό,
θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν,
αλλά δε θα `μαι πια εγώ.

Αυτό θέλεις; Εγώ όχι! Εγώ σε θέλω όπως είσαι! Γιατί έτσι σε διάλεξα! Εσύ; γιατί θέλεις να με αλλάξεις; Κάποτε σου άρεζε που γελούσα και έκλαιγα με το παραμικρό! Μου έλεγες πως είναι δείγμα ενός αληθινού και αγνού ανθρώπου! Τώρα γιατί θέλεις να καταπνίγω αυτό που νιώθω, απλά γιατί δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σου; Στον τρόπο που αντιδράς εσύ στις καταστάσεις; Εγώ μπορεί να γιορτάζω γιατί λάμπει ο ήλιος και να κλαίω γιατί βρέχει! Δεν έχω το δικαίωμα; 

Δεν με νοιάζει αν θα είσαι εκεί! Απλά εσύ που λες πως με αγαπάς… εσείς όλοι που με νοιάζεστε! Εσείς! Και μόνο εσείς! Χάσατε την ευκαιρία να με δείτε να χαμογελώ! Και να σας μεταδώσω χαρά και ελπίδα για ένα καλύτερο ΣΗΜΕΡΑ! 

Καλό ξημέρωμα! Ακούγοντας για άλλη μια φορά το πανέμορφο τραγούδι… «μη με αλλάξεις» πίνοντας στην υγειά σας λίγο ακόμη κόκκινο κρασί!

Άσε με δίπλα σου να ζω.... άσε με να είμαι εγώ!