Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

Αφανείς ήρωες!



Η ζωή είναι ένα παιχνίδι… λένε κάποιοι….
Κάποιοι άλλοι λένε πως είναι ένα ταξίδι…. Άλλοι ότι είναι μια πρόκληση… εσείς ίσως να έχετε κάποια άλλη ιδέα! Εμένα μου ταιριάζει η άποψη ότι η ζωή μοιάζει με ένα ταξίδι!

Ένα ταξίδι με τρένο…. Σταματά σε πολλούς σταθμούς, κάποιοι ανεβαίνουν και κάποιοι κατεβαίνουν! Άλλοι σου πιάνουν την κουβέντα… μερικούς τους απαντάς μονολεκτικά, ενώ άλλοι σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον με την πρώτη ματιά…. Και προσπαθείς εσύ να τους προσεγγίσεις! Κάποιοι μένουν μαζί σου… στο ίδιο τρένο, στο ίδιο βαγόνι… για πολύ καιρό! Κάποιοι… απλά κατεβαίνουν στην επόμενη στάση… και θεωρείς… εντελώς βλακωδώς ότι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στο ταξίδι…. Σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή!

Κάποια στιγμή…. Αφιερώστε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας και αναρωτηθείτε… πόσες ζωές επηρεάσατε με την παρουσία σας… πόσα πράγματα άλλαξαν γιατί απλά υπήρξατε στο σωστό μέρος, την κατάλληλη στιγμή! Μήπως είσαστε και εσείς…. Ένας αφανής ήρωας; Για κάποιον; Για κάποιους;

Κάποτε…. Μια γυναίκα ήταν στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης… ήταν έτοιμη να καταρρεύσει… ζούσε στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας…. Στο μυαλό της στριφογύριζε μια σκέψη… ολοένα και πιο δυνατή… ολοένα και πιο έντονη! Να κάνει το βήμα, να βγει στο μπαλκόνι και να δώσει μια… να γλυτώσει από το υποτιθέμενο μαρτύριό της! Βάζω υποτιθέμενο γιατί μια επίσκεψη την έκανε να αναθεωρήσει τα πάντα! Μια γυναίκα την επισκέφθηκε… χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να γνωρίζονται και της έδωσε μια άλλη οπτική γωνία για το «μαρτύριο»! αυτή η άγνωστη γυναίκα έσωσε τη ζωή μιας άλλης, χωρίς η ίδια να το μάθει ποτέ! Απίστευτο; Και όμως! Κάποτε μου εκμυστηρεύτηκε η παραλίγο αυτόχειρας την παραπάνω ιστορία!

Ένα ακόμα παράδειγμα; Και αυτό πραγματική ιστορία!
Ένας άντρας ρωτά τη συνάδελφό του, αν ενδιαφέρεται να αγοράσει ένα οικόπεδο στη Χαλκιδική… πες… πες… έφτασε στο λόγο που ήθελε να το πουλήσει! Η γυναίκα του, προκειμένου να κάνει παιδιά, έπρεπε να εγχειριστεί και μετά να κάνει εξωσωματική! Η συνάδελφος τον ρώτησε γιατί δεν προβαίνει σε μια υιοθεσία αντί να κάνει όλη αυτήν τη διαδικασία, η οποία είχε και αμφίβολη επιτυχία. Να μην μακρηγορώ…. Χάρη σε αυτήν τη συζήτηση… ένα παιδάκι βρήκε γονείς και ζει σε ένα σπίτι με αγάπη και ζεστασιά!

Θα ήθελα να σημειώσω ότι δεν πρόκειται για προσωπικές ιστορίες, δηλαδή δεν αφορούν εμένα. Απλά έτυχε κάποια στιγμή να τις ακούσω. Βέβαια υπάρχουν δεκάδες άλλες, αλλά νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να σας μεταφέρω.

Να σας πω και μια δική μου!
Όταν πήγαινα στη σχολή μου, κάπου στα 18 μου… έτρεχα να προλάβω το αστικό… μόλις έφτασα στην πόρτα… γλίστρησα… το λεωφορείο ξεκίνησε… και εγώ βρέθηκα για ελάχιστα δευτερόλεπτα στο δρόμο τους. Ευτυχώς… δύο αφανείς ήρωες της δικής μου ζωής… με άρπαξαν από τα χέρια και μου έσωσαν τη ζωή! ναι! Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν αυτοί οι δυο δεν είχαν μπει λαθρεπιβάτες στο τρένο μου εκείνη τη στιγμή! Εύχομαι να είναι καλά και οι δύο και είναι μια ευκαιρία να τους ξαναπώ ένα θερμό «ευχαριστώ»!

Σκεφτείτε για λίγο…. Τι κάνατε στη ζωή σας… πόσοι άνθρωποι μπήκαν στο τρένο σας για κάποιο λόγο… αλλά την κατάλληλη στιγμή; Τι θα κάνατε στην προκειμένη χωρίς αυτούς τους ανθρώπους; Δεν αναρωτιέστε τώρα… που πήγαν όλοι αυτοί; Μήπως ήρθαν και έμειναν στο τρένο, τόσο ώστε να επιτελέσουν κάποιο σκοπό; Κάποιο σχέδιο; Και μόλις η αποστολή τους τελείωσε… απλά κατέβηκαν στον επόμενο σταθμό και δεν τους ξαναείδατε; Μήπως κάποιοι από αυτούς… ήταν οι αφανείς ήρωες της ζωής σας;

Πιστεύω πως κάθε καινούργια γνωριμία, κάθε συνάντηση… δεν γίνεται εντελώς τυχαία! Κάθε άνθρωπος με την παρουσία του επηρεάζει τη ζωή μας. Μια κουβέντα, μια συμβουλή… μια βοήθεια την κατάλληλη στιγμή. Κάποιοι θα μας βοηθήσουν και με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους! γιατί άραγε; Για να μας ταρακουνήσουν; Να μας δείξουν τι είναι λάθος και τι σωστό; Ή για να μας πληγώσουν και να πάρουμε ένα μάθημα από αυτούς!;

Κλείνοντας για σήμερα….
Απευθυνόμενη κυρίως σε αυτούς που αισθάνονται αποτυχημένοι… σε αυτούς που αισθάνονται μόνοι και ότι είναι «ένα μεγάλο μηδενικό», θα τους ζητήσω μόλις τελειώσουν την ανάγνωση να κάνουν ένα back up της ζωής τους και να αναρωτηθούν νοερά πως θα ήταν οι ζωές όλων των ανθρώπων που πέρασαν από το τρένο τους, χωρίς την παρουσία τους.

Κάποτε κάποιος είπε: «καλύτερα να μην είχα γεννηθεί»
Όμως η συνείδησή του τον πυροβόλησε με όλα όσα είχε κάνει…. Κάποιον τον γλύτωσε από ένα ατύχημα στο δρόμο… κάποιον άλλον του βρήκε δουλειά… κάποιον τον βοήθησε να περάσει την τάξη! Τι σημασία έχει αν δεν άκουσε ποτέ το «ευχαριστώ», σημασία έχει πως όλα όσα έκανε κάποια στιγμή τα βρήκε μπροστά του, δηλαδή… κάποτε γλύτωσε αυτός από τρακάρισμα, χρειάστηκε βοήθεια…

Για αυτό λοιπόν… η παρουσία όλων σας μας είναι πολύτιμη! Μπορεί να μη γίνατε ή να μη γίναμε ήρωες και διάσημοι… μπορεί να μην αλλάξαμε τη ρότα αυτού του κόσμου…. μα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάποιους τους επηρεάσαμε, κάποιους τους αλλάξαμε τη ζωή! είμαστε όλοι λίγο – πολύ… οι αφανείς ήρωες για κάποιους άλλους! Όπως και εμείς έχουμε τους δικούς μας!

Η ευγνωμοσύνη για αυτό που είμαστε και για αυτά που ζήσαμε είναι φάρμακο για τη μελαγχολία και μεγαλείο ψυχής!

Σκεφτείτε το!


Για τους αφανείς ήρωες της ζωής μου! γιατί τους φανερούς, τους ξέρω και τους ευγνωνομώ για την παρουσία τους στη ζωή μου!


Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015

Το άρωμα της ευτυχίας



Οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι στιχουργοί… πάντα έγραφαν, γράφουν  και θα γράφουν όταν έχουν έμπνευση! Εγώ πάλι… μιας και δεν ανήκω σε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες…. Γράφω πάντα όταν είμαι χάλια…. Ψυχολογικά εννοώ!

Όταν η ψυχολογία σου πέφτει στα τάρταρα… όταν το σώμα σου πονά, από έναν ανεξήγητο πόνο… τότε γίνεσαι τρωτός! Όταν η ψυχή σου αιμορραγεί… το μυαλό κάνει χιλιάδες μαύρες σκέψεις…. Το μολύβι και το χαρτί γίνονται έρμαιο στα χέρια σου… άλλος γράφει ποιήματα, άλλος ζωγραφίζει… άλλος γράφει τραγούδια. Πόσα από αυτά δεν είναι γραμμένα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα… σε ένα κομμάτι εφημερίδας, γιατί… ανάμεσα σε δάκρυα… σε βρισιές καμιά φορά… γεννιούνται τα πιο όμορφα λογοτεχνήματα! Αυτά που ακούμε, που διαβάζουμε όλοι, όταν έχουμε τις μαύρες μας!

Όμως σήμερα είναι κάπως διαφορετικά… σήμερα θέλω να μυρίσω το άρωμα της ευτυχίας! Να ανοίξω την καρδιά μου… και η μυρωδιά από τη μύτη… να πλημμυρίσει την ψυχή μου! ναι… θα προσπαθήσω να κάνω το μυαλό, τα δάχτυλα…. Να τα υποτάξω στη θέλησή μου! θέλω να γράψουν αυτό που λέγεται μέθη …. Όχι από αλκοόλ… αλλά... από το γλυκό… το μεθυστικό άρωμα της ευτυχίας!

Τι να γράψουν τάχα οι άνθρωποι για την ευτυχία; με ποια λόγια να την περιγράψουν; με ποια χρώματα θα ζωγράφιζε κάποιος την ευτυχία;

Μα… γιατί κανείς δεν θέλει να μοιραστεί την ευτυχία του; φοβάται τάχα; Μη και τον πιάσει το κακό μάτι; Ή μήπως τα λόγια περιττεύουν στη χαρά; Γιατί οι άνθρωποι μιλούν μόνο όταν κάτι τους απασχολεί; Όσοι μιλούν βέβαια… γιατί πάντα υπάρχουν και αυτοί… που είτε είναι καλά είτε όχι, ποτέ δε μιλούν!

Όταν πονάς, θυμάσαι στίχους τραγουδιών… παίρνεις ένα χαρτί και γράφεις… ή παίρνεις ένα φίλο… μια φίλη και ανοίγεις την καρδιά σου! Μοιράζεσαι τον πόνο σου!

Όταν γελάς, όταν είσαι χαρούμενος… όταν είσαι ευτυχισμένος… γιατί αποζητάς τη μοναξιά; Μήπως δε θέλεις κανείς να σου το χαλάσει; η μήπως το λεξιλόγιο είναι φτωχό για να περιγράψει αυτό που ζεις; αυτό που νοιώθεις;

Ναι… απόψε νοιώθω την ανάγκη, να σας περιγράψω το πώς είναι να νοιώθεις ευτυχισμένος… να σας  ζωγραφίσω μια εικόνα…. Να τη συνδυάσετε με το άρωμα της ευτυχίας!

Δεν αναφέρομαι στο άρωμα του έρωτα… αυτό, το έχουν περιγράψει με επιτυχία τρανοί λογοτέχνες, ποιητές…. Εγώ θέλω να σας ποτίσω…. Να σας μεθύσω με το άρωμα της ευτυχίας!

Χμμμμ!
Μοιάζει με ένα μπαλκόνι… με θέα τη θάλασσα…. Την ώρα του δειλινού…. Τη θάλασσα ήρεμη, γαλήνια… αυτό που λένε… λάδι. Τον ήλιο να ρίχνει τις τελευταίες του αχτίδες πάνω στη θάλασσα και να δημιουργεί εκείνο το υπέροχο συνονθύλευμα χρωμάτων, που μόνο εκείνος ξέρει να προσφέρει απλόχερα... να βλέπεις χρωματισμένα τα σύννεφα, λουσμένα με ένα φως απόκοσμο... να σου δίνουν την αίσθηση ότι σε αυτά βλέπεις άλλοτε λίμνες, άλλοτε βουνά.... έναν άλλο κόσμο, ζωγραφισμένο... ή ακόμα και παραμυθιένιο!

Γύρω σου υπάρχουν διάφορα λουλούδια που σε μεθούν με το άρωμά τους… ένα γιασεμί…. Γεμίζει την όσφρησή σου με το άρωμά του…. ποτίζει το είναι σου!
Μια βουκαμβίλια… ολάνθιστη… με εκείνα τα υπέροχα φύλλα της που μετατρέπονται σε άνθη… ροζ… βαθύ φούξια… επιχειρεί να εισβάλλει στην ψυχή σου!
Κλείσε τα μάτια μια στιγμή και προσπάθησε να ονειρευτείς την εικόνα….
Δεν ακούγεται τίποτα άλλο…. Εκτός από τα τζιτζίκια… τον όμορφο αυτό ήχο που μόνο τα καλοκαίρια τον ακούς….
Κάθεσαι εκεί… σε μια βαθιά πολυθρόνα… οι αισθήσεις σου…. Η όραση, η ακοή… είναι σε εγρήγορση… προσπαθούν να «τραβήξουν» μια φωτογραφία της στιγμής… μα ο νους…. Ε, αυτός παραλύει….
Κλείνεις τα μάτια και παίρνεις μια βαθιά ανάσα… θέλεις να γεμίσουν τα πνευμόνια σου με το άρωμα της ευτυχίας!

Τι είναι για σένα η ευτυχία; Πως θα την περιέγραφες; Τι αποζητάς από τη ζωή σου για να  νοιώσεις ευτυχισμένος/νη; Τι χρώμα θα έδινες στην ευτυχία; Τι άρωμα θα σου έδινε;

Για μένα ευτυχία είναι….
Να νοιώθω πληρότητα… να νοιώθω γεμάτη! Όπως όταν έχεις φάει το αγαπημένο σου φαγητό και δεν υπάρχει χώρος για τίποτα άλλο! Ούτε για το καλύτερο γλυκό!

Ευτυχία είναι η κατάκτηση ενός στόχου, για τον οποίο μόχθησα! Για μένα αυτή η αίσθηση ισοδυναμεί με την ευδαιμονία! 
Ευτυχία είναι… να σε αγαπούν και να σου το δείχνουν! Αυτό μοιάζει με την αίσθηση του να βρίσκεσαι σε έναν κήπο γεμάτο λουλούδια!
Ευτυχία είναι…. Μια αγκαλιά να σε περιμένει! θυμίζει τη γεύση που έχει το κόκκινο κρασί, που τόσο μου αρέσει!
Ευτυχία είναι…. Τα μάτια του παιδιού σου όταν σε κοιτά με αγάπη και θαυμασμό! Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί ποτέ να σου κάνουν!!!
Ευτυχία είναι…. Το χέρι σου, όταν οδηγείς…. Είναι όλα τα όμορφα λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν! Γιατί απλά δεν χρειάστηκε!
Ευτυχία είναι η σιωπή…. Όταν την επικοινωνία την έχουν αναλάβει οι καρδιές!

Ευτυχία είναι η κάθε μικρή στιγμή της ζωής μου, που με κάνει να νοιώθω αγάπη!
Κάθε χειρονομία, κάθε κίνηση, που με κάνει να νοιώθω μοναδική… άξια… γυναίκα… μάνα… φίλη… μα πάνω από όλα, κάθε τι που με κάνει να νοιώθω άνθρωπος!

Η ευτυχία έχει το άρωμα του γιασεμιού! Ποτέ δεν το συνηθίζεις… ποτέ δεν το βαριέσαι… και πάντα σε εκπλήσσει ευχάριστα!

Ελπίζω να κατάφερα να σας περιγράψω το πώς είναι να νοιώθει κανείς ευτυχισμένος… ελπίζω να σας έπεισα ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι άπιαστο!  δεν είναι ουτοπία! Είναι κάτι που υπάρχει στη ζωή μας, ξεκινά από μέσα μας… και πλημμυρίζει τους γύρω μας! Αρκεί μόνο… να καταλάβετε τι σας κάνει ευτυχισμένους… και… να ανοίξετε την ψυχή σας για να μπορέσει να αντιληφθεί αυτή τη μοναδική αίσθηση!

Για τη νέα χρονιά εύχομαι σε όλους να μεθύσετε από το άρωμα της ευτυχίας!









Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2014

«Για εκεί που ανήκω!»



«Για εκεί που ανήκω!»
Είναι μια έκφραση που έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου! ήταν γραμμένη σε ένα βιβλίο που διάβασα σε πολύ τρυφερή ηλικία! Κάπου στα δέκα μου χρόνια… από τότε βιβλιοφάγος… άνοιξα τη βιβλιοθήκη του δημοτικού σχολείου του χωριού μου… είχε χρόνια να ανοίξει… και τότε ξεπρόβαλλε η Αννούτα! Η φανταστική φίλη μου στα παιδικά μου χρόνια! Ναι… την υιοθέτησα από ένα βιβλίο!

Η Αννούτα ήταν παιδί χωρικών, ένα παιδί έξυπνο… μα με πολλές ανασφάλειες! Εκείνα τα χρόνια ελάχιστα παιδιά συνέχιζαν το σχολείο πέρα από το δημοτικό και ιδιαίτερα τα κορίτσια! Λοιπόν η φίλη μου ήταν ένα ξεχωριστό κορίτσι… οι γονείς της, καθότι αγρότες, δεν καταλάβαιναν σε τι θα μπορούσαν να βοηθήσουν οι γνώσεις του σχολείου… « πεταμένα λεφτά» συνήθιζαν να λένε! Είχαν τα χωράφια τους… τις καλαμποκιές τους! το λοιπόν η Αννούτα, μετά από παρέμβαση του δασκάλου της, ο οποίος έπεισε τους γονείς της, μεταφέρθηκε σε μια πόλη, προκειμένου να φοιτήσει στο γυμνάσιο! Να μη μακρηγορήσω… μετά από δύο χρόνια, πριν τελειώσει το γυμνάσιο… η μεγάλη της αδερφή παντρεύτηκε και οι γονείς της ξέμειναν από χέρια για το σπίτι και τα χωράφια! Χωρίς πολλά – πολλά… τράβηξαν την Αννούτα από τις γνώσεις… και τη γύρισαν πίσω στο χωριό! Ανεβαίνοντας στο κάρο… η φίλη μου… αποχαιρετώντας την πόλη, το σχολείο, τα όνειρά της…. Είπε: « για εκεί που ανήκω» αποδεχόμενη τη μοίρα της!

Αυτήν την έκφραση είπα… όταν πήρα τελευταία φορά το λεωφορείο, όταν έχασα τη δουλειά μου…. και γύρισα στο χωριό για να κάνω καπνά! «Για εκεί που ανήκω….» Αποδέχτηκα τη μοίρα μου! και ας ξυπνούσα κάθε πρωί με έναν κόμπο στο λαιμό, γιατί έκανα τη δουλειά που σιχαινόμουν περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο! Και ας ξυπνούσα σε ένα σπίτι… σε ένα χωριό, από το οποίο πάντα ήθελα να φύγω!

Αποδέχτηκα τη μοίρα μου…. να καταστρέψω τα όνειρά μου! να φυλακίσω την ψυχή μου! ώσπου…. Αυτή η ατίθαση ψυχή… έσπασε τα δεσμά της και το έσκασε!

Αυτή η ατίθαση ψυχή είπε: « δεν ανήκω εδώ… και θες δε θες θα έρθεις μαζί μου!». Ζαλισμένη ακόμα… την ακολούθησα! Είπα…. « θα πάω και ας μου βγει και σε κακό!»

Άνοιξα την κατάψυξη… την οποία είχα γεμίσει με τα όνειρα των παιδικών μου χρόνων…. Πτυχίο… σπουδές… πανεπιστήμιο…. Κάθε φορά που έβλεπα τα πανεπιστήμια με έπιανε θλίψη! Έβλεπα τους φοιτητές και ζήλευα! Έσκαγα!... έβγαλα το όνειρο σπουδές… το άφησα να ξεπαγώσει…. Και είμαι σε καλό δρόμο! Σε δυο χρόνια… θα πάρω το πτυχίο μου… θα εκπληρώσω ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου!

Έβγαλα από την κατάψυξη και το όνειρο…. Ταξίδια!!! Δεν έχω παράπονο…. Η ζωή μου έδωσε πολλά ταξίδια! Γύρισα τη μισή Ευρώπη και γέμισα το άλμπουμ της ζωής μου με όμορφες εικόνες και αλησμόνητες στιγμές! Αξίες.. ανεκτίμητες!!!

Κάποτε… έβλεπα μια ταινία….. ένας τύπος με μηχανή, σταματάει έξω από το σπίτι της αγαπημένης του. Της λέει: « βάλε ρούχα για δυο μέρες… σε μισή ώρα περνάω και σε παίρνω»…. Ζήλεψα! « έναν τέτοιο άντρα θέλω»!!! τελικά αυτό το σύμπαν…. Συνωμότησε μαζί μου! βρήκα τον καλύτερο συνταξιδιώτη που θα μπορούσα να φανταστώ!

Έβγαλα το όνειρο…. «Επαγγελματική επιτυχία και καταξίωση!» Αργεί, αλλά σιγά – σιγά ολοκληρώνεται!

Τελικά αν αφήσεις να μπει στην ψυχή σου η θετική αύρα… αν αφήσεις να εισχωρήσει η αγάπη των ανθρώπων, αν πάψεις να κλαις τη μοίρα σου και κοιτάξεις με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία τη ζωή στα μάτια…. Αν αρχίσεις να τη φλερτάρεις… με μάτια καθαρά…. Με υπομονή και επιμονή, δεν μπορεί να σου αρνηθεί! Τελικά, θα τα φτιάξει μαζί σου!!!

Κάποιος είπε: «κάποτε σου είπα πως αξίζεις πιο πολλά από όσα νομίζεις…. Σιγά – σιγά, ξεπροβάλλει μόνο του!»
Και εγώ απάντησα: « αν δεν νοιώθεις καλά μέσα σου… τίποτα δεν σου φαίνεται όμορφο από έξω!»
Ειλικρινά χαίρομαι που τώρα πια έχω τους ανθρώπους που αξίζω γύρω μου! αυτούς που χαίρονται, ειλικρινά, με τη χαρά μου! είναι πανέμορφο να νιώθεις το φιλικό χτύπημα στην πλάτη… αυτό του « πάνε παρακάτω…. Συνέχισε…. Πας καλά… μπορείς ακόμα καλύτερα» χωρίς τα πικρόχολα σχόλια… που αφήνουν μια πίκρα στη μέση της χαράς σου! Ειλικρινά σας ευχαριστώ!

Τώρα… είμαι ακόμα στα μισά του δρόμου… δεν έφτασα ακόμα στο « εκεί που ανήκω»! τώρα είμαι στο «εκεί που αξίζω»! και ναι… όσο και αν ακούγεται εγωιστικό… αξίζω και θα πετύχω ακόμα περισσότερα! Μα δεν θα ξεχνώ να ευγνωμονώ για αυτά που έχω, για αυτά που αγωνίστηκα τόσο να αποκτήσω!

Εσύ που βρίσκεσαι;
Εκεί που ανήκεις…. Ή εκεί που αξίζεις;
Είναι θέμα επιλογής! Αρκεί να ξέρεις τι θα επιλέξεις, και τι είναι αυτό που σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο!

Καλό ταξίδι… για εκεί που αξίζεις!!!










Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014

Η χαρά μιας ζωής γεμάτης ΥΓΕΙΑ!



Ευχές για υγεία! Στην υγειά μας!.... κάθε μέρα ευχόμαστε ο ένας στον άλλον υγεία!... όμως δεν έχουμε επίγνωση της σοβαρότητας της ευχής που δίνουμε! Δεν  εκτιμούμε την υγεία, σαν το υπέρτατο αγαθό! Μέχρι…. Να τη χάσουμε!

Στα 23 μου ήρθα αντιμέτωπη με την προοπτική του καρκίνου! Είναι τρομερό… πάνω στο άνθος…. Να σου δείχνουν το δρόμο της… πτώσης! Να σου κόβουν κάθε ελπίδα… κάθε όνειρο! Και κάθε σου όνειρο να μετατρέπεται αυτόματα σε εφιάλτης! Και εκεί που είχες μια φυσιολογική ζωή… που αγχωνόσουν για τη δουλειά, τα οικονομικά… τα παιδιά…. Ναι! Τότε ήμουν μητέρα ενός μικρού κοριτσιού! Δυο ετών και κάτι!!!

Και ξαφνικά ένιωσα τον κόσμο να γκρεμίζεται… δεν θα προλάβω να τη δω γυναίκα… ποιος θα πλέκει τα κοτσιδάκια της… ποιος θα τη χαϊδεύει; Ποιος θα την αγαπά; Τι θα απογίνει;

Και σε πιάνει ένα άγχος…. Η ζωή σου τελειώνει…. Και ξαφνικά σου φαίνεται τόσο άδεια…. Μα… εγώ δεν πρόλαβα να ζήσω τίποτα!!! Και πνίγεσαι… δεν μπορείς να αναπνεύσεις! Κοιτάς τον κόσμο γύρω σου και λυσσάς από ζήλεια! Όχι για τίποτα άλλο… γιατί απλά… αυτοί δεν μπαίνουν στο χειρουργείο κάθε τρεις και λίγο… γιατί αυτούς… δεν τους πασπατεύουν ξένα χέρια… γιατί αυτοί έχουν το δικαίωμα να στενοχωριούνται για πράγματα καθημερινά και όχι για τα αποτελέσματα των εξετάσεων…. Γιατί αυτοί…. Έχουν δικαίωμα στο όνειρο!!!

23 ετών και κάτι… θυμάμαι να ανεβαίνω την Αγίας Σοφίας μόνη μου…. τα πόδια να πηγαίνουν αλλού… να σκοντάφτω πάνω στον κόσμο… φορώντας μαύρα γυαλιά… ξεγελούσα τον εαυτό μου… ότι δεν με έβλεπαν που έκλαιγα…. Γιατί δεν ήξερα καν… ότι τα μάτια μου με πρόδιδαν!

Και μετά από δυο χρόνια σκληρής μάχης… μπες βγες στα νοσοκομεία… κάνε εξετάσεις… πάρε χάπια… είχα καταντήσει η σκιά του εαυτού μου… είχα αποκοπεί από όλους! Δε γούσταρα τον οίκτο κανενός!!

Πέρασαν τέσσερα χρόνια σχετικής ηρεμίας… ώσπου ένας άλλος μεγάλος κύκλος χειρουργείων ξεκίνησε! Ένας αγώνας ανελέητος! Αυτός που…. Χώνεις τα νύχια στο δέρμα σου και λες! Πρέπει να αντέξεις! Είχα δυο παιδιά τότε! Είχα υποχρέωση να σταθώ όρθια!!!

Πριν τη μεταμόσχευση πήγα στην εκκλησία της Παναγίας Σουμελά… με δάκρυα στα μάτια… με αναφιλητά… αδιαφορώντας για το ποιος με βλέπει και τι σκέφτεται για μένα! Ζήτησα από τη Μητέρα… όχι οίκτο, όχι βοήθεια για την επιτυχή έκβαση της επέμβασης… μα…. « Μάνα μου! κάνε με πέτρα! Ρίξε τσιμέντο στα πόδια μου για να αντέξω! Κάνε να μην αισθάνομαι τίποτα! Πάγωσέ με!» η προσευχή μου εισακούστηκε! Για πολλά χρόνια έγινα πιο σκληρή από την πέτρα…. Δεν ένιωθα τίποτα! Ούτε χαρά, ούτε λύπη! Λες και μόνιμα κάποιος με πότιζε με…. Ηρεμιστικά!;

Ξέρω πως είναι να μην μπορείς να κάνεις όνειρα… ξέρω τι θα πει ανασφάλεια! Ξέρω όμως και πως είναι να λες και να νιώθεις, ότι η ζωή είναι μικρή και θέλω να τη ζήσω καλά! Ξέρω τι είναι να λες… αξίζω κάτι καλύτερο! Ανάμεσα στα μπες – βγες στα νοσοκομεία… πήρα τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής μου! εγκατέλειψα τον πρώην σύζυγό μου, πήρα τα παιδιά μου και διεκδίκησα αυτό που μου άξιζε! Ελπίδα για ένα καλύτερο σήμερα! Το αύριο ήταν μακρινό… αβέβαιο… και εγώ μια γυναίκα στα τριάντα και κάτι… γεμάτη ανασφάλειες!!!

Είναι τρομερά δύσκολο για έναν άνθρωπο, να μην μπορεί να κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια! Και ας ξέρουμε όλοι ότι δεν θα ζήσουμε αιώνια! Ευτυχώς που δεν ξέρουμε πότε ακριβώς θα πεθάνουμε! Τρέμω και μόνο στην ιδέα!

Δεν επιζητώ τον οίκτο σας σήμερα…. Ίσως σας ζητήσω… να δείξετε λίγη παραπάνω κατανόηση σε άτομα δικά σας! Σε ανθρώπους που τραβάνε το δικό τους Γολγοθά! Μην τους κρίνετε! Γιατί οι άνθρωποι όταν αρρωσταίνουν γίνονται ιδιότροποι, αγενείς… κάποιες φορές σκληροί… για κάποιους άλλους αναίσθητοι! Δε χρειάζονται τον οίκτο σας! Ίσως κάποια φορά τη βοήθειά σας!

Αυτήν τη βοήθεια ζητούσα κάποια μέρα… που προσπαθούσα να κατέβω τις σκάλες του σπιτιού μου…. πονούσε το κορμί μου… η κορτιζόνη προκαλεί ανελέητο πόνο στις αρθρώσεις… μου ήταν αδύνατο να λυγίσω τα πόδια μου…. κατέβηκα με τον…. Καθιστή… κλαίγοντας… βρίζοντας… εκλιπαρώντας για βοήθεια, σε ένα άδειο σπίτι!

Μετά από τόσα χρόνια… τα θυμάμαι… και αναρωτιέμαι… ποια ήταν η κινητήριος δύναμή μου! τι ήταν αυτό που με κράτησε όρθια… είναι αυτό που λένε…. Μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις;

Μετά από τόσα χρόνια… με κατηγορούν! Ότι είμαι σκληρή! Αναίσθητη! Αδυσώπητη… απόλυτη!! Ίσως δεν έχουν άδικο! Μπορεί να είμαι! Μα… πλέον… ξέρω και την άλλη πλευρά! Αυτήν που κάποιοι δεν την έζησαν και είθε να μην την ζήσουν ποτέ! Τώρα πια… ξέρω ότι η ζωή είναι μικρή για να τη σπαταλώ σε πράγματα και καταστάσεις που δεν αξίζουν! Που δεν θα αφήσουν μια όμορφη φωτογραφία στη μνήμη μου!

Θέλω… όταν έρθει η ύστατη ώρα μου… να γυρίσω και να ξεφυλλίσω το άλμπουμ της ζωής μου! θέλω να είναι γεμάτο! Μα….. με όμορφα πράγματα… τόσο όμορφα, όσο ο κήπος που ονειρεύομαι να αποκτήσω κάθε βράδυ πριν κλείσω τα μάτια μου για να κοιμηθώ! Θέλω να μη μετανιώσω για πράγματα που έκανα… ίσως να μετανιώσω για πράγματα που δεν έκανα!

Συγνώμη που δεν αφήνω άλλους να καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μου! λυπάμαι που έγινα τόσο σκληρή, που δεν επιτρέπω στον εαυτό να αισθάνεται πια κορόιδο!

Σήμερα… τρία χρόνια και κάτι…. Μακριά από κάθε πρόβλημα υγείας… πρώτη φορά στη ζωή μου…. ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία! Κάνω όνειρα για το μέλλον! Αλλά δεν ξεχνώ να ζω το παρόν!

Είμαι τρομερά ευγνώμων! Που ο Θεός, η μοίρα, η ζωή…. Αποφάσισαν να μου χαρίσουν ένα όμορφο διάλλειμα! Είμαι αποφασισμένη να το ζήσω στο έπακρο! Είμαι ευγνώμων που ζω μια φυσιολογική ζωή! Και ας υπάρχουν κάποιες ενοχλήσεις που μου χτυπούν το καμπανάκι που και που! Αυτές τις χρειάζομαι! Για να μου θυμίζουν ότι πρώτα και πάνω από όλα! Πρέπει να αγαπώ και να σέβομαι τον εαυτό μου! γιατί για να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ, πρέπει να είμαι πρώτα καλά εγώ!!

Ελπίζω και εύχομαι! Να σας ταρακούνησα λίγο… έστω και για όσο κράτησε η ανάγνωση αυτού του κειμένου… να σας θύμισα, ότι η υγεία μας είναι μια αξία ανεκτίμητη! Μάθετε να τη σέβεστε και μην κάνετε το λάθος που κάνουμε πάντα! αυτό του να εκτιμάμε κάτι μόνο όταν το χάσουμε!

Μέσα από την καρδιά μου, εύχομαι υγεία σε όλο τον κόσμο! Και…. Κουράγιο αστείρευτο για τους αγωνιστές της ζωής! για αυτούς που παλεύουν για τη ζωή τους, για την υγεία τους, για το μέλλον τους, σε κάποιο νοσοκομείο…. Εύχομαι να καταφέρω να τους μεταδώσω λίγη θετική ενέργεια και μια ελπίδα για ένα καλύτερο σήμερα!

Καλό σας ξημέρωμα! Να είστε πάντα καλά!