Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012

Για πάντα!

Περπατώ στο δρόμο μόνη και σκεφτική... κατευθύνομαι στην παραλία.... σταματώ σε ένα φανάρι και κοιτώ ανυπόμονα το άλλο απέναντι... δίπλα μου νιώθω μια παρουσία... γυρνώ και κοιτώ....

Μια κυρία προχωρημένης ηλικίας, προσπαθεί να περάσει το δρόμο απέναντι... δίπλα της ένα κύριος συνομήλικος.... της κρατά το χέρι... δεν μιλούν ... δεν ακούω τίποτα.... μόνο τους κοιτώ παγωμένη.

Της κρατά το χέρι... εκείνη κατεβάζει με δυσκολία το ένα της πόδι... τον κοιτά και του χαμογελά... κάτι του ψυθιρίζει.... εκείνος της απλώνει και το άλλο χέρι του.... έτσι για να νιώσει εκείνη πιο ασφαλής. Εκείνη του χαμογελά και παίρνει κουράγιο να περπατήσει.... περνούν το δρόμο... τους κοιτώ αποσβωλομένη... δεν μπορω να περιγράψω αυτο που νιώθω... θέλω όμως να παω μαζί τους και τους ακολουθώ.

Η παραλία είναι γεμάτη κόσμο... κάθε ηλικίας.... παιδιά τρέχουν δεξιά και αριστερά... πλανόδιοι πωλούν την πραμάτεια τους, μουσικοί παίζουν τη μελωδία τους... μα τίποτα δε με συγκινεί... τα μάτια μου είναι καρφωμένα πάνω στο ηλικιωμένο ζευγάρι....

Περπατούν αργα... σαν να μην έχει καμιά αξία ο χρόνος.... σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος γύρω τους... κρατιούνται αγκαζέ... σαν τον παλιό καλό καιρό. Η κυρία περπατά καμαρωτή στο μπράτσο του συνοδού της. Έχει φορέσει το καλό ταγιέρ της, έκανε ένα σεμνό μακιγιάζ, και φορά ένα πανέμορφο καπέλο στο κεφάλι. Ο κύριος ντυμένος με ένα κοστούμι, αυτά με τα γιλέκα.... εκεί στην τσέπη κρέμεται η αλυσίδα... μάλλον απο το ρολόι τσέπης...... εκείνος κρατά με το ένα χέρι την πίπα και με το άλλο τη γυναίκα της ζωής του!

Τους ακολουθώ... δεν ξέρω γιατί... είμαι γοητευμένη και συνάμα περίεργη.... θέλω να τους ακούσω να μιλούν... είμαι περίεργη για το τί μπορεί να συζητούν άνθρωποι σε αυτήν την ηλικία.... τρία βήματα πίσω τους... με το δικό τους αργό ρυθμό... περιμένω να ακούσω...

-Αριστείδη μου; το χάπι της πίεσης το πήρες ε; 
-Το πήρα.... σταμάτα να ανησυχείς για μένα... 
-Αν πάθεις τίποτα.... εγώ μετά πως θα ζήσω; με ρωτάς; δε θέλω να σου γκρινιάζω... μονάχα να... σε νοιάζομαι...
-Μόνο με νοιάζεσαι;

Του απαντά με ένα χαμόγελο! Είναι τόσο όμορφη όταν χαμογελά... το πρόσωπό της είναι γαλήνιο.... σαν τη θάλασσα το καλοκαιρινά βράδια. Όταν ήταν νέα πρέπει να ήταν τρομερά όμορφη... αλλά και ο κύριος δεν υστερεί... εκπέμπει μια γοητεία! Τους κοιτώ καθώς περπατούν ανάμεσα στον κόσμο. Εκείνος πάντα να την βάλει μπροστά... να την προστατέψει... η μόνιμη έννοια του! Η συζήτηση ξαναρχίζει.....

- Φοβάμαι Αριστείδη.... 
- Τι φοβάσαι γλυκιά μου; το θάνατο;
- τη μοναξιά.... πόσος κόσμος μόνος του Αριστείδη μου.... ευτυχώς εγώ δεν την ένιωσα... μα λυπάμαι τα νιάτα!!!
- Έχουν δυσκολέψει τη ζωή τους τα νιάτα... με όλα αυτά τα μαραφέτια! Περπατάνε και μιλάνε... λες και η γυναικα θέλει τιποτα άλλο απο χάδια.....

Βαθύς αναστεναγμός.... η κυρία σκύβει λυπημένη..... εκείνος νιώθει το συννέφιασμα της ψυχής της και της σφίγγει το χέρι...

- έλα! Θα σου πάρω ένα παγωτό... να γλυκάνεις την καρδούλα σου!!! 
- Μα δεν κάνει....

Διαμαρτύρεται σαμπως δε θέλει! Μα η καρδιά της χαίρεται... αν δεν ντρεπόταν θα χοροπηδούσε σαν παιδούλα!

- έλα σου λέω... θα είναι το δώρο σου για την επέτειο του γάμου μας..... 
- Αριστείδη;

Ρωτάει τάχατι έκπληκτη.....
- τα πόσα κλείνουμε; 
- εξήντα δύο χρόνια μαζί γιαγιούλα μου!!!
- Πόσα χρόνια πέρασαν... πόσα περάσαμε.... πόσες στεναχώριες .... χαρές.... πέρασα καλά μαζί σου... δεν έχω παράπονο!!!
- Σου το είχα πει Αφροδίτη και δεν με πίστεψες....
- Ποιο; 
- Θα σε αγαπώ για πάντα!!!!

Ένα δάκρυ κυλά απο τα μάτια της κυρίας... εγώ δε, βούρκωσα... άρχισαν να τρέχουν τα μάτια μου... εκείνος πήρε το μαντήλι απο το πέτο του... να σκουπίσει τα μάτια της μονάκριβής του! Εκείνη έσκυψε και του φίλησε τα χέρια...

Αποτραβήχτηκα! Ένιωσα παράταιρη... παρείσακτη... έκλαψα... κλαίω τώρα που το θυμάμαι... είναι τόσο συγκινητικό... να αγαπάς κάποιον για πάντα... μέχρι τα βαθιά γεράματα... ακόμα και όταν τα μαλλιά ασπρίσουν ή πέσουν... ακόμα και όταν το σώμα γεμίσει ζάρες... ακόμα και όταν το σώμα πάψει να ξυπνά τον πόθο...

Ζήλεψα.... ζήλεψα την αγάπη τους... την ηρεμία τους... την επικοινωνία που είχαν με τα μάτια .... με τα χέρια... με όλο τους το σώμα... ζηλεύω.... θέλω και εγω να ζήσω μια τέτοια αγάπη... μέχρι τα βαθιά γεράματα... για πάντα!!!

Πόσοι απο εμάς άραγε είναι άξιοι να ζήσουν κάτι τέτοιο; ευλογημένοι άνθρωποι! Να είναι καλά.... για να αποτελούν ένα παράδειγμα για μας.... ένα παράδειγμα για το ότι υπάρχει τελικά το: σ΄αγαπώ για πάντα!!!

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Βόλτα στη βροχή



Είναι αρχές Δεκεμβρίου, ο ουρανός από το πρωί συννεφιασμένος και βαρύς. Κάτι στην ατμόσφαιρα μαρτυρά ότι έρχεται βροχή…. Τα πουλιά πετούν χαμηλά, αναζητούν τροφή. Βρισκόμαστε σε ένα δάσος…. Παντού φύλλα πεσμένα…. Η φύση φόρεσε το χρυσοκόκκινο φόρεμά της, έτοιμη να υποδεχτεί το χειμώνα. Τα δέντρα απλώνονται γυμνά λες και έχασαν τη φορεσιά τους…. Τη δύναμή τους! Η ατμόσφαιρα καταθλιπτική μα συνάμα ρομαντική.

Ένα αυτοκίνητο σταματά και ένα ζευγάρι ξεπροβάλλει… προχωρούν δειλά… μα κοιτούν τον ουρανό… κάποια στιγμή οι πρώτες σταγόνες πέφτουν… αργά… σαν να μη θέλουν να ταράξουν τη γαλήνη του δάσους.

Ο άντρας γυρίζει στο αυτοκίνητο και παίρνει μια ομπρέλα… είναι αποφασισμένοι να κάνουν τη βόλτα τους και ας φαίνεται απειλητικός ο καιρός. Η γυναίκα ανοίγει την ομπρέλα και αναριγεί… κάνει κρύο! Ο άντρας μπαίνει και αυτός κάτω από την ομπρέλα, νιώθει το ρίγος της γυναίκας και την αγκαλιάζει για να τη ζεστάνει. Περπατούν…. Δυο χέρια ανταμώνονται στη λαβή της ομπρέλας…. Σφίγγονται και ανταλλάσσουν τα δικά τους μηνύματα.

Σιωπή…. Μια γαλήνια σιωπή…. Η φύση μοιάζει να κοιμάται… μα αυτή περιμένει το μήνυμα του ουρανού. Αρχίζει να βρέχει…. Ο ήχος της βροχής σπάει τη σιωπή… μα γαληνεύει τη φύση. Το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος της σταγόνας πάνω στο χώμα που είναι σκεπασμένο με ένα τεράστιο χρυσό πέπλο. Τα ξεραμένα φύλλα τριζοβολούν κάτω από τα πόδια των περιπατητών. Τίποτα άλλο δεν ακούγεται.

Η βροχή πέφτει σιγανή…. Είναι το μάνα εξ ουρανού για τη μητέρα φύση…. Δεν υπάρχουν αστραπές, ούτε βροντές… ο ουρανός δεν έχει διάθεση σήμερα να επιδείξει τη δύναμή του!

Το ζευγάρι συνεχίζει τη βόλτα του αγκαλιασμένο… πότε, πότε ψιθυρίζει λόγια αγάπης και μετά σιωπά… αφήνονται στη γαλήνη της φύσης. Το τοπίο τους έχει απορροφήσει τελείως. Έχουν πάψει να σκέφτονται το οτιδήποτε. Ρουφούν αχόρταγα το άρωμα του βρεγμένου χώματος…. Του βρεγμένου, σάπιου πια φύλλου…. Γαλήνη… το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος!

Στο διάβα τους συναντούν  μια λίμνη… κάποιες πάπιες κολυμπούν μέσα. Η γυναίκα βγάζει από την τσάντα της μια σακούλα. Τους έχουν φέρει τροφή! Οι πάπιες τρέχουν προς το μέρος της και εκείνη τις ταΐζει και χαίρεται σαν μικρό παιδί. Ο άντρας της χαμογελά. Στην απέναντι όχθη η λίμνη έχει διαφορετικό χρώμα…  η γυναίκα του το δείχνει, και εκείνος της τραβά το χέρι… κατευθύνονται προς τη γέφυρα…. Θέλουν να δουν από κοντά το περίεργο χρώμα  της λίμνης.

Περνούν πάνω από τη γέφυρα… στο διάβα τους συναντούν ένα σκιουράκι… σταματά… τους κοιτά σαστισμένο για λίγο…. Προχωρά και ανεβαίνει στο επόμενο δέντρο… από εκεί… σε απόσταση ασφαλείας πια μπορεί να τους εξερευνήσει. Ένα του φαινεται σίγουρο… δεν είναι εχθρικοί!

Η θέα της λίμνης από τη γέφυρα είναι μοναδική! Δεν την χωράει ο ανθρώπινος νους, τόση ομορφιά! Η άλλη πλευρά του δάσους μοιάζει μαγική και μυστηριώδης έτσι που έχει σκεπαστεί με το αχνό πέπλο της ομίχλης. Το ζευγάρι συνεχίζει το περπάτημα και καταλήγει στην άλλη πλευρά της λίμνης. Εκεί, μια σειρά δέντρων έχουν ρίξει τα κόκκινα φύλλα τους και έχουν δημιουργήσει στην άκρη της λίμνης ένα πορφυρό χαλί. Είναι τόσο όμορφα εκεί! Η γυναίκα περπατά στην άκρη της λίμνης… λίγο πιο πέρα αντικρίζει νούφαρα στην επιφάνεια του νερού. Σκύβει και βουτά τα χέρια της στη λίμνη. Το νερό είναι παγωμένο, αλλά δεν την νοιάζει! Θέλει να γίνει ένα με τη φύση! Να πάρει μέρος στη γαλήνη της… στην ομορφιά  της! Ο άντρας στέκεται παράμερα και την κοιτά.

Μετά από λίγο την φωνάζει και της δείχνει ένα ξέφωτο….. έχει ένα παγκάκι εκεί… περπατούν αγκαλιασμένοι και χαμογελούν… κάθονται στο βρεγμένο πια παγκάκι και δεν τους νοιάζει που θα βραχούν… λένε αστεία και γελούν…. Οι ώμοι τους είναι πεσμένοι στο πλάι… έχουν χαλαρώσει πια! Έφυγε από πάνω τους το άγχος της πόλης… της καθημερινότητας!! Αγκαλιάζονται και φιλιούνται πάντα κάτω από μια ομπρέλα… το νερό της βροχής στάζει γύρω τους… αυτοί χαίρονται τον έρωτά τους!!


Η βροχή δυναμώνει… τους στέλνει μήνυμα ότι η βόλτα πρέπει να τελειώσει… σηκώνονται και παίρνουν το δρόμο του γυρισμού! Είναι και οι δυο χαρούμενοι και γαληνεμένοι!

Η βροχή ποτίζει τη γη, μα της προσφέρει και γαλήνη! Η βροχή γαληνεύει και τις ψυχές των ανθρώπων, τις καθαρίζει από τις έγνοιες!

Το φθινόπωρο είναι, λένε, η εποχή των ρομαντικών…. Μα ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σε μια τέτοια εμπειρία; Μια βόλτα στη βροχή!



Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

Το χάδι....

Το χάδι είναι ο υπέρτατος τρόπος εκδήλωσης της αγάπης. Το χρησιμοποιεί η μάνα για το παιδί και αντίστροφα, η γυναίκα για τον άντρα και αντίστροφα... Η ευτυχία δεν είναι τίποτα άλλο απο κομμάτια στιγμών όπου ο άνθρωπος νιώθει ευφορία αλλά και αγάπη!

Ένα χάδι εκφράζει αυτό που αισθάνεται η καρδιά, ο νούς, όλη η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Το χάδι μπορεί να λιώσει τον πάγο στην καρδιά κάποιου, μπορεί να μαλακώσει τη λύπη , να απαλύνει τον πόνο, αλλά και να δώσει δύναμη! Είναι ένα όπλο κατά της κατάθλιψης, της απογοήτευσης, της ανημπόριας, της γκρίνιας!

Πόσο συχνά, όμως, χρησιμοποιεί αυτό το δυνατό όπλο ο σημερινός άνθρωπος; ο χρόνος του, απίστευτα περιορισμένος.... συνοδευόμενος με ένα μόνιμο άγχος.... οι ηλίθιες, κοινές δικαιολογίες, που μας κάνουν να κρυβόμαστε απο τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και να κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Αυτές οι δικαιολογίες μας κάνουν να παγώνουμε συναισθηματικά. Ο άνθρωπος σήμερα έχει χάσει την σωματική επαφή. Φοβάται να αγγίξει το φίλο ή τη φίλη του μήπως και παρεξηγηθεί! Τι ανόητος φόβος;

Η γενιά μας είναι κατά τη συντριπτική της πλειοψηφία στερημένη απο το χάδι. Οι γονείς μας, είτε ήταν αγρότες, είτε εργάτες στη φάμπρικα ή μετανάστες στη Γερμανία, δεν είχαν την παιδεία ή ακόμα και την εμπειρία ενός χαδιού! Ποιος νομίζετε ότι τους πήρε ποτέ αγκαλιά και τους χάιδεψε όσο ήταν παιδιά; όταν οι περισσότεροι απο τους γονείς μας ήταν μέλη μια πολυπληθούς οικογένειας και πολύ συχνά έμεναν ορφανοί σε μικρή ηλικία;

Τότε ο κυρίαρχος αγώνας ήταν αυτός της επιβίωσης! Η κατσαρόλα να είναι γεμάτη και όλα τα άλλα ήταν για αυτούς, ψιλά γράμματα! Αυτό κληρονόμησαν, αυτό μας έδωσαν! Κανείς δεν αμφισβητεί την υπέρμετρη αγάπη τους ως γονείς, και σίγουρα δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει για την αδυναμία τους να την εκφράσουν! Απλά δεν έμαθαν τον τρόπο!

Η δική μας όμως γενιά, σαν γονείς πια .... σαν σύζυγοι ή σύντροφοι.... τί μας εμποδίζει στο να εκφράσουμε έμπρακτα την αγάπη μας; μήπως κάνουμε το ίδιο λάθος με τους γονείς μας; μήπως νομίζουμε ότι παίρνοντας δώρα, ακριβά παιχνίδια, δηλαδή υλικά αγαθά, θεωρούμε ότι τα έχουμε όλα καλά καμωμένα; τελιώσαμε την υποχρέωσή μας για σήμερα, αφού έχουμε δουλέψει, διαβάσει τα παιδιά μας, μαγειρέψει, σιδερώσει;

Είναι εννιά το βράδυ σε ένα κλασσικό ελληνικό σπίτι. Μια τετραμελής οικογένεια ζει μέσα σε αυτό. Η εικόνα;
Ο άντρας βλέπει τηλεόραση ή διαβάζει εφημερίδα ή ροχαλίζει μακαρίως στον καναπέ του σαλονιού , αν εξαιρέσουμε την περίπτωση να έχει βγεί με φίλους.
Η γυναίκα ή σερφάρει στο ίντερνετ ή σιδερώνει ή διαβάζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο.
Τα παιδιά είναι στα δωμάτιά τους και πότε πότε τσακώνονται για να υπενθυμίσουν την παρουσία τους.
Μήπως αναγνωρίζετε αυτήν την εικόνα;

Ας κάνουμε ένα πείραμα για να την αλλάξουμε!
Η γυναίκα πλησιάζει τον άντρα... τον παίρνει αγκαλιά και ξεκινά να του κάνει ένα χαλαρωτικό μασάζ στην πλάτη ή στο κεφάλι. Ο πιο σκληροτράχηλος άντρας δεν πρόκειται να αντισταθεί σε αυτήν την ευλογία! Πιστέψτε με, ότι σε τρία λεπτά θα εμφανιστούν και τα παιδιά της οικογένειας για να πάρουν το μερίδιό τους απο την ευτυχία της στιγμής!

Ποια γυναίκα θα αντισταθεί σε ένα χάδι στα μαλλιά, ακόμα και αν είναι έφραση συγνώμης ή ένα απλό ευχαριστώ για όλα όσα ακούραστα προσφέρει;

Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος όταν μοιραστεί ένα καναπέ με την οικογένειά του; όταν τα ζουζούνια του θα του γελάνε, θα του μιλούν ή θα τον χαϊδεύουν;
Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος στην αγκαλιά του αγαπημένου του; όταν τον χαϊδέυουν δύο χέρια.... όταν τον κοιτούν με λατρεία δύο μάτια; πόση δύναμη μπορεί να αποκομίσει απο αυτά τα χάδια; πόση είναι η χαλάρωση που θα νιώσει ο νους μα και το σώμα..... Πόσο όμορφο θα ήταν να σε έπαιρνε ο ύπνος σε μια τέτοια στάση; Τα παιδιά το αποζητούν με μανία.... εμείς που δεν πάψαμε ποτέ κατά βάθος να είμαστε παιδιά δεν το έχουμε ανάγκη; γιατί στερούμε απο τον εαυτό μας αυτήν την ευτυχία; γιατί τη στερούμε απο όσους αγαπάμε;

Τώρα που η οικονομική κρίση έχει εισβάλλει για τα καλά στη ζωή μας και δεν θα μπορούμε να προσφέρουμε άλλα υλικά αγαθά, μήπως μπορούμε να αναπληρώσουμε το κενό με κάτι άλλο; με κάτι ανέξοδο... με ένα χάδι!!!;

Όλοι παραπονιόμαστε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει δύσκολες. Ο άνθρωπος έγινε απρόσιτος... τί κάνουμε για να το αλλάξουμε αυτό;

Χαϊδέψτε τους ανθρώπους που αγαπάτε, δώστε αγάπη και σπαταλείστε άφοβα αυτό που μάθαμε να λέμε προσωπικός χρόνος! Τί νόημα έχει ο τελευταίος αν είναι κενός απο συναισθήματα;

Νιώστε την ευτυχία δίνοντας και παίρνοντας αγάπη... όχι με λόγια μα με πράξεις!
Ένα χάδι στα μαλλιά, χαλαρώνει το νου, την καρδιά, το σώμα, ενώ συνάμα δίνει δύναμη! Κάτι που έχουμε ανάγκη όλοι! Χαϊδέψτε και αγαπήστε! Για να σας χαϊδέψουν και να σας αγαπήσουν! Το μόνο που θα ξοδέψετε... είναι ο προσωπικός σας χρόνος! Ενώ αυτό που θα κερδίσετε είναι στιγμές ευτυχίας!

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Εμείς και το τιμόνι



Στους δρόμους της χώρας μας επικρατεί το χάος, ο όρος Κ.Ο.Κ. ( κώδικας οδικής κυκλοφορίας) είναι άγνωστος για τον Έλληνα, στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη δε, είναι περιττός! Ο κώδικας αυτός είναι για τους συμπολίτες μας ένας νόμος μόνο για την έκδοση προστίμων! Επουδενί για την ασφάλειά μας!

Παίρνεις το αυτοκίνητό σου για να πας στη δουλειά σου και κάνεις το σταυρό σου για να φτάσεις γερός! Με το που ανοίγει το μάτι σου, βλέπεις το αυτοκίνητο του γείτονα να σε έχει κλείσει, προχωράς λίγα μέτρα και βλέπεις διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο, μετά από λίγο στο στενό που έχεις στρίψει, κάποιος είναι  σταματημένος στη μέση του δρόμου και συζητά με κάποιον άλλον. Αργότερα, κάποιος σε προσπερνά από τα δεξιά, λίγο πιο πέρα σε προσπερνά ένα μηχανάκι με οδηγό μια μαμά, χωρίς κράνος, και επιβάτες δύο παιδάκια με τις σχολικές τσάντες φορτωμένες στους ώμους! Στο επόμενο φανάρι σταματημένος, βλέπεις έναν οδηγό να κρατά στα χέρια του, πίσω από το τιμόνι το δίχρονο παιδάκι του!!! λίγο πιο πέρα μια μαμά, συνοδηγός, κρατά στην αγκαλιά της το βρέφος της….. γυρνάς από την άλλη και βλέπεις ένα δίχρονο παιδάκι όρθιο ανάμεσα στα δυο καθίσματα!!!!

Βλέποντας όλα αυτά αναρωτιέσαι αν ζεις έναν εφιάλτη ή απλά ο κόσμος τρελάθηκε! Όλοι μα ΟΛΟΙ γνωρίζουν τις συνέπειες της ανευθυνότητάς τους, μα ο « ωχ αδερφισμός» βασιλεύει στην κοινωνία μας! το « δεν θα συμβεί σε μένα» είναι ο κανόνας που αντικαθιστά τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

Οι περισσότεροι φορούν τη ζώνη ασφαλείας μόνο και μόνο για να μη τους επιβληθεί πρόστιμο σε ενδεχόμενο μπλόκο της τροχαίας. Όταν δε, βλέπουμε ένα τέτοιο, οι περισσότεροι από εμάς….. πατάμε φρένο…. Για να κόψουμε ταχύτητα!!!

Το να κλείνεις το δρόμο του άλλου είναι απλά ανευθυνότητα και εγωισμός! Το να οδηγείς  με μεγαλύτερη ταχύτητα από το επιτρεπόμενο όριο , είναι μαγκιά;, το να προσπερνάς το κατσαριδάκι μπροστά σου επίσης! Όταν όμως έχεις το παιδί σου φορτωμένο στο μηχανάκι, όρθιο ανάμεσα στα δυο καθίσματα ή ακόμα το τραγικότερο όλων, αγκαλιά σου στο κάθισμα του συνοδηγού είναι ΕΓΚΛΗΜΑ!!!

Ποια μάνα θέλει το κακό του παιδιού της, ποιος πατέρας θα έστηνε το παιδί του σε έναν τοίχο για να το συνθλίψει μια νταλίκα; ΚΑΝΕΙΣ!! Κι όμως! Αυτό κάνετε όσοι θεωρείτε ότι τίποτα δεν θα συμβεί στο δικό σας μικρό αγγελούδι!!!

Η ανευθυνότητα είναι το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό σε έναν οδηγό! Αυτή είναι που οδηγεί χιλιάδες ανθρώπων στο θάνατο, στη μόνιμη αναπηρία, στην καταστροφή της ζωής τους! γιατί από ανευθυνότητα πήραν το τιμόνι στα χέρια τους έχοντας καταναλώσει αλκοόλ, από ανευθυνότητα δε φορούσαν το κράνος την ώρα που οδηγούσαν τη μηχανή τους! 

Η ζώνη ασφαλείας σε μικρούς και μεγάλους σώζει ζωές!! Όμως, δεν έχει νόημα να φορά ο οδηγός ζώνη, ενώ το μικρό του παιδί είναι όρθιο ανάμεσα στα δυο καθίσματα! Είναι τουλάχιστον εγωισμός – «εγώ θα σωθώ αλλά το παιδί μου θα σκοτωθεί σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση». Ποιος γονιός δεν θα έδινε τη ζωή του για να σωθεί το παιδί του; κι όμως στην πράξη ο γονέας που παίρνει αγκαλιά το παιδί του, το χρησιμοποιεί  σαν ασπίδα για να προφυλάξει τη δική του ζωή! Αν γίνει σύγκρουση, το παιδάκι θα σκοτωθεί και ο γονιός θα ζήσει! Τώρα τη ζωή θα κάνει μετά από το έγκλημα που διέπραξε…. Ας το σκεφτούμε όλοι!

Το κράνος σώζει ζωές! Όταν το φορούν όλοι και όχι μόνο ο οδηγός!!! Είναι έγκλημα να φορτώνετε τα παιδιά σας σε ένα μηχανάκι! Τα παιδιά δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν πάνω σε μια μηχανή ( και δεν είναι  υποχρεωμένα  να ξέρουν) και σίγουρα δεν ξέρουν πώς να προφυλάξουν τον εαυτό τους! αν δεν έχετε αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις σας, υπάρχει κάτι απλό και ανέξοδο! Χρησιμοποιείστε τα ποδαράκια σας! Κάντε μια βόλτα με τα παιδιά σας, μιλήστε τους για τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερόμαστε στο δρόμο, είτε ως πεζοί, είτε ως οδηγοί ή ακόμα και ως επιβάτες σε ένα όχημα. Έτσι το όφελος θα είναι μεγάλο! Δεν έχετε έξοδα για καύσιμα, επικοινωνείτε με τα παιδιά σας, τα εκπαιδεύετε, και ασκείτε το σώμα σας περπατώντας ( αντί να τρέχετε στα γυμναστήρια).

Το αλκοόλ και το τιμόνι δεν πάνε παρέα! Αυτό πρέπει να το υιοθετήσουμε καταρχήν εμείς οι ίδιοι και μετά να το μεταβιβάσουμε στα παιδιά μας! δεν μπορεί να έχουμε απαίτηση από τον εικοσάχρονο γιο μας να μην οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ ενώ όλες οι μνήμες του έχουν την εικόνα μας για το ακριβώς αντίθετο!!!

Η  ζώνη ασφαλείας, το κράνος, η χαμηλή ταχύτητα, η προσεκτική οδήγηση, και η υπευθυνότητα σώζουν ζωές! Ας σταματήσουμε να ποτίζουμε την άσφαλτο με το αίμα μας!

Ας κάνουμε την αρχή εμείς τηρώντας των κώδικα οδικής κυκλοφορίας ΟΧΙ για την αστυνομία, αλλά για τη δική μας όμορφη και ανεκτίμητη ζωή!

Ας δώσουμε εμείς το παράδειγμα στα παιδιά μας, για να μην ακούσουμε αυτό:



 
* ας με συγχωρέσει ο εκδότης αυτήν της φωτογραφίας, που την χρησιμοποιώ χωρίς την άδειά του, αλλά είναι τόσο χαρακτηριστική που δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να την χρησιμοποιήσω! ευχαριστώ.

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Διαζύγιο, η επόμενη μέρα!



Μόλις χώρισα….
Πόσες φορές δεν ακούσαμε τη συγκεκριμένη ατάκα από φίλους, γνωστούς….. ή μήπως και από τον ίδιο μας τον εαυτό; Ένας χωρισμός είναι πάντα κάτι που μας στενοχωρεί…. Άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο! Κάποιοι τον αποδέχονται σαν αναγκαία λύση,  άλλοι σαν λύτρωση από μια άρρωστη σχέση, κάποιοι άλλοι, καταρρέουν! Όποια και αν είναι η αιτία ενός χωρισμού, ο τελευταίος έχει άμεση επίδραση στην ψυχολογία μας!

Οι ερωτικές σχέσεις διαγράφουν μια πορεία…. Άλλες καταλήγουν σε γάμο, άλλες στο χωρισμό… και κάποιες άλλες απλώς διαιωνίζουν την ύπαρξή τους! Επειδή οι ερωτικές σχέσεις εκτός γάμου αν λήξουν, δεν έχουν τεράστιες επιπτώσεις στη ζωή μας ( δεν αναφέρομαι στην ψυχολογία μας, αλλά στο πρακτικό κομμάτι ), θα ασχοληθούμε με αυτές που διαλύονται με ένα διαζύγιο.

Το διαζύγιο είναι μια διαδικασία επίπονη και για τα δύο μέλη του ζευγαριού,  ιδιαίτερα αν ο χωρισμός επέρχεται μετά από πολλά χρόνια κοινής ζωής και πορείας. Είναι δύσκολο να συνηθίσεις να κοιμάσαι πάλι μόνος τα βράδια, να μην έχεις κάποιον να μιλήσεις για τα προβλήματά σου, ή ακόμα και με ποιον να μαλώσεις…. Βέβαια, για κάποιους υπάρχει και το άλλο δύσκολο θέμα! Δεν ξέρουν ούτε να μαγειρεύουν, αλλά ούτε και να σιδερώνουν! Όπως και να έχει μέσα στο γάμο, το ζευγάρι λειτουργούσε, όσο μπορούσε, σαν ομάδα. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον, τουλάχιστον στα πρακτικά! Έτσι, τώρα που η ομάδα διαλύθηκε, καλείσαι να τα βγάλεις πέρα μόνος σου! Ακόμα και στο πρακτικό κομμάτι της ζωής!

Η επόμενη μέρα…..
Νιώθεις μουδιασμένος, οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και τα τραύματα ανοιχτά! Θα πάρει καιρό για να επουλωθούν πλήρως! Έχεις μια πικρή γεύση στο στόμα,οι αναμνήσεις πονάνε, η παρουσία του άλλου στο χώρο είναι ακόμα έντονη, παρόλο που δεν είναι πια εκεί!  Το διαζύγιο είναι μια πραγματικότητα και πρέπει να πορευτείς με αυτό, χωρίς να αφήσεις τον εαυτό σου να καταρρεύσει!

Ίσως να έχεις λίγο χρόνο παραπάνω για να συνεφέρεις τον εαυτό σου, αν είσαι από τους τυχερούς που δεν πρόλαβαν να κάνουν παιδιά! Αν όμως έγινες γονιός, ο προσωπικός χρόνος είναι πολυτέλεια! Δεν προλαβαίνεις πια να κοιτάξεις τον εαυτό σου, η προτεραιότητά σου είναι η ψυχική υγεία των παιδιών! Βέβαια, όσο και αν προσπαθείς , ότι και να κάνεις, τα παιδιά δεν πρόκειται να είναι ποτέ ευχαριστημένα! Αντιθέτως, σε μπλέκουν σε ένα γαϊτανάκι, στο οποίο κάθε μέρα τυλίγεσαι περισσότερο καταπιέζοντας συνέχεια τον εαυτό σου, και αυτό γιατί απλά έχεις τύψεις!

Τύψεις γιατί έφτασε η διάλυση της οικογένειάς σου! Κάτι που σίγουρα δεν το φανταζόσουν όταν ντυνόσουν νύφη ή γαμπρός και πήγαινες στην εκκλησία! Κανείς δεν παντρεύεται με σκοπό να χωρίσει! Το θέμα είναι, όμως, αφού το διαζύγιο είναι πλέον πραγματικότητα εσύ τι κάνεις;

Σηκώνεις τα μανίκια και επιδίδεσαι σε έναν αγώνα χωρίς αρχή και τέλος! Έναν αγώνα επιβίωσης αρχικά. Πρωτεύον είναι να παραμείνεις όρθιος και να συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια πράγματα, όσο το δυνατόν, με τον ίδιο τρόπο που τα έκανες πριν. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, λένε οι περισσότεροι και δεν έχουν άδικο. Όλα, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι θέμα συνήθειας. Το πρώτο διάστημα είναι δύσκολο, έως φρικτό, αλλά μετά σιγά, σιγά συνηθίζεις εσύ και οι γύρω σου τη νέα κατάσταση!

Αφού περάσει το πρώτο διάστημα για άλλους μπορεί να είναι μήνες, για άλλους χρόνια….. αρχίζεις και κλείνεις ένα, ένα τα τραύματά σου! Κάποια στιγμή, κοιτάς πίσω και κάνεις έναν απολογισμό της ζωής σου! Ο χρόνος που πέρασε θα σε κάνει να δεις τα πράγματα πιο καθαρά, αλλά ένα είναι σίγουρο, από αυτή την ιστορία δεν βγήκες αλώβητος μα συνάμα έγινες πιο δυνατός!

Ο πόνος που ένιωσες, οι δύσκολες καταστάσεις που πέρασες σε έκαναν πιο σκληρό, θεωρείς πια ότι τίποτα δεν σε σταματά…. Απλά τα παθήματά σου, σου έγιναν μαθήματα….. ίσως! Ίσως πάλι να γίνουν οι μεγάλες ανασφάλειές σου! Στο μέλλον αναπόφευκτα θα ζυγίζεις δυο φορές τις καταστάσεις και θα καταβάλλεις κάθε προσπάθεια, ώστε να μη υποβάλλεις ξανά τον εαυτό σου σε μια τόσο οδυνηρή εμπειρία!

Η αλήθεια είναι πως κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χαρακτήρα και τη δική του δυναμική! όμως κάθε ένας μας, μέσα απο μια παρόμοια εμπειρία ανακαλύπτει ότι έχει τεράστια, ατελείωτη δύναμη! είναι γνωστό άλλωστε το: ¨μη σου δείξει ο Θεός, όσα μπορείς να αντέξεις!¨ Κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά σε κάθε ερέθισμα, το σίγουρο είναι όμως, πως για να κλείσεις πίσω σου οριστικά το κεφάλαιο γάμος ή διαζύγιο θα περάσει πολύς καιρός!

Όλο αυτόν τον καιρό, κάποιες στιγμές θα αισθάνεσαι πολύ δυνατός και κάποιες άλλες θα νιώθεις ότι καταρρέεις, ότι είσαι κουρασμένος, εξουθενωμένος. Όταν θα φτάσεις όμως στο σημείο της κάθαρσης, όταν θα έχεις πετάξει πίσω όλα τα κακά του παρελθόντος, θα είσαι ελεύθερος πια να μηδενίσεις το κοντέρ, να φουλάρεις το αμάξι της ζωής σου με βενζίνη και να τερματίσεις το γκάζι!!!

Τότε πια, θα είσαι ελεύθερος από κάθε δεισιδαιμονία, από κάθε βάρος της ψυχής να ζήσεις νέες, όμορφες εμπειρίες…..

θα χαμογελάς πιο συχνά γιατί θα έχεις μάθει: « ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό!!!».

Θα έρθει στιγμή που θα πεις: « έκλεισα την πόρτα πίσω μου, προχωρώ μπροστά…. Είμαι καλά! Είμαι ευτυχισμένη, γιατί βγήκα νικήτρια από αυτόν τον αγώνα! Σήμερα περπατώ με βήμα σταθερό… έχω δυο χέρια να με κρατούν…. Ένα από τα δεξιά και ένα από τα αριστερά! Ευχαριστώ το Θεό και τους ανθρώπους που μου έδωσαν τη δύναμη να αντέξω! Σήμερα είμαι εδώ και σας χαμογελώ! Αξίζω την ευτυχία και κανείς δεν θα με εμποδίσει να τη βρώ!»

Τώρα και εγω θα ζήσω! πίσω πια δε γυρνώ! Θέλω να ξαναρχίσω... θέλω να λυτρωθώ!!!
ΛΥΤΡΩΘΗΚΑ.............ΤΩΡΑ ΖΩ! ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΩ............................................................