Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016

Και να που ξυπνάνε τα φαντάσματα!



Είμαστε σε μια ταβέρνα….. η μουσική παίζει και εγώ είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπώ! Μέρες γιορτινές… γεμάτες με αγάπη… όμορφες στιγμές…. Για κάποιους!! Για κάποιους άλλους, οι γιορτές είναι κατάρα!

Το κέφι στην παρέα μου έχει ανάψει… όμως στο δίπλα τραπέζι υπάρχει μια γυναίκα μόνη…! Ναι! Βγήκε σε μια ταβέρνα μόνη…! Το τραπέζι της γεμάτο καλούδια μα…. Εκείνη μόνο πίνει και καπνίζει! Κοιτά την παρέα μου με ζήλια! Κάποια στιγμή σηκώνεται μόνη και χορεύει…. Την κοιτώ και διαβάζω την απελπισία της μοναξιάς στα μάτια της! Το βλέμμα της άδειο όπως και η ψυχή της! Κοιτά στην παρέα μας…. Κάποιος το βλέπει και σηκώνει το ποτήρι και της λέει ευχές για καλή χρονιά!

Η παρέα μου…. για αυτό τους αγαπώ… αναγνωρίζει τη μοναξιά της και την καλεί στο τραπέζι! Εκείνη στην αρχή είναι διστακτική, μα τελικά η ανάγκη για παρέα, κάνει τους όποιους δισταγμούς της να καταρρεύσουν! Έρχεται στην παρέα και γίνεται ένα με μας! Χορεύει και διασκεδάζει με ανθρώπους που μόλις γνώρισε!

Διασκεδάζει…. Έτσι φαίνεται σε όσους δεν ξέρουν! Εγώ…. Γνωρίζοντας αυτούς τους ανθρώπους… γίνομαι όλο και πιο επιφυλακτική…. Κανείς δεν έχει καταλάβει τι θα επακολουθήσει!

Σε λίγο αρχίζει η κατάρρευση… δεν άντεξε η ψυχή της τόση αγάπη… τόση καλοσύνη από τους ξένους! Γιατί… κακά τα ψέματα! Αγάπη και καλοσύνη περιμένουμε από τους δικούς μας ανθρώπους! Όχι από τους ξένους! Και εκεί αρχίζει να μιλά…. Να βγάζει τα εσώψυχά της! Είναι μόνη!!!

Θα μου πείτε…. Δεν είναι η μοναδική μόνη σε αυτή την πόλη! Ούτε σε αυτόν τον κόσμο!, αλλά η μοναξιά της ψυχής είναι αβάσταχτο πράγμα! Τις μεγαλύτερες μοναξιές της ζωής μου τις πέρασα μέσα σε πολύ κόσμο! Αυτού του είδους η μοναξιά δεν παλεύεται! Η κοπέλα, η κυρία! Βυθίζεται όλο και περισσότερο στη θάλασσα της μοναξιάς της! Και αρχίζει η κατάπτωση….

Η παρέα μου αποφασίζει να την πάρει μαζί για καφέ… μήπως και με τον καφέ συνέλθει και φτάσει σώα στο σπίτι της! Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά! Πάμε στο καφέ… τη βλέπω κάποια στιγμή να βγάζει χρήματα για να πληρώσει! Προσπαθώ να την πείσω ότι είναι καλή ιδέα να τη βάλω σε ένα ταξί…. Μα αρνείται! Εκεί χρησιμοποιώ ένα άλλο όπλο πειθούς! Την απειλή! Ούτε λίγο, ούτε πολύ, την απείλησα πως αν δεν μπει στο ταξί, θα καλέσω την αστυνομία! Με τα πολλά πείθεται…. Σηκώνεται και σηκώνομαι να τη συνοδεύσω….. στην πορεία όμως…  πέφτει και λιποθυμά…. Παίρνει παραμάζωμα μια σόμπα… στο παραπέντε πρόλαβα το ολοκαύτωμα!! Αναστατώσαμε όλο το μαγαζί…. Μα εγώ ταράχτηκα πιο πολύ από όλους!

Στην πορεία για το ταξί… ξαναπέφτει! Την βάζουμε όπως - όπως σε ένα ταξί και παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού για την καφετέρια! 

Και ξυπνάνε τα φαντάσματα….. τα είχα χρόνια κοιμισμένα! Με πιάνει μια δύσπνοια! Μάταια προσπαθεί η παρέα να  με κάνει να ξεχάσω το περιστατικό! 

Ήρθαν αμέτρητες εικόνες μπροστά μου! το έχει η μοίρα μου; να κουβαλώ πάντα μεθυσμένους;

Σκηνές απείρου κάλους…. Φαντάσματα ξορκισμένα από καιρό… ξύπνησαν για να με κάνουν να συνειδητοποιήσω πως οι πληγές…. είναι πληγές και αν δεν τις αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο…. Πάντα θα είναι εκεί και θα αιμορραγούν! 

αν δεν μάθεις να γιατρεύεις τις πληγές... δε θα σου φτάσει μια ζωή για να κλαις...
(στίχοι απο κάποιο τραγούδι του Β. Παπακωνσταντίνου)

Αρχικά τη λυπήθηκα την κοπέλα! Μετά… μου βγήκε ένας απίστευτος θυμός!

Το αλκοόλ δεν είναι λύση!!!

Και αν δεν έφαγα σφαλιάρες στη ζωή μου! και αν δεν έπιασα πάτο!!! Το αλκοόλ όχι απλά δε βοηθά…. Αλλά σου δημιουργεί πιο πολλά προβλήματα! Το αλκοόλ είναι μια ύπουλη αρρώστια! Ακόμα δεν μπορώ να πιώ ρετσίνα…. Ακόμα δεν μπορώ να μυρίσω τη μυρωδιά από το ουίσκι… χωρίς να νοιώσω ταραχή… χωρίς να βγει μια τάση για εμετό!

Αμέτρητες νύχτες…. Μαζεύοντας σπασμένα ποτήρια… μαζεύοντας τα αμάζευτα…. Νύχτες γεμάτες με εφιάλτες! Πόσα χρόνια με γύρισες πίσω κοπέλα μου; και γιατί; Γιατί εκεί που είπα ότι τα άφησα όλα πίσω μου; γιατί με έκανες να ακούω πάλι τα βαριά βήματα στη σκάλα…. Τη βαριά αναπνοή; Την ανατριχιαστική φωνή…. «σήκω να μιλήσουμε!»

Άθελά μου σφίγγω τις γροθιές μου… σφίγγω την καρδιά μου! "προχώρα κορίτσι μου! μη φοβάσαι! Όλα αυτά πέρασαν πια… κανείς δεν θα σε γυρίσει εκεί πίσω πια! Ποτέ!"

Και ναι… πρέπει να τα ξαναστείλω για ύπνο τα φαντάσματα! Ή τα στείλω στο διάολο! Για εκεί που ανήκουν!!!

Για όλους εσάς που πίνετε… χωρίς μέτρο!.... σκεφτείτε λίγο τους ανθρώπους που είναι δίπλα σας! Γιατί…. Δεν θα είναι εκεί για πολύ καιρό ακόμη! Και θα μείνετε αγκαλιά με το ποτήρι σας! Αν ανήκετε σε αυτούς που γίνονται θέαμα κάθε φορά που πίνουν… ζητήστε βοήθεια! Δεν είναι κακό να αναγνωρίζεις ότι έπιασες πάτο! Ή έστω ότι έκανες λάθος!

Ζητώ συγνώμη που μέρες γιορτινές σας μαυρίζω την ψυχή…. Μα εγώ κάπου έπρεπε να ξεσπάσω! Κάπου, κάπως έπρεπε να φωνάξω ότι… τα προβλήματα λύνονται με πράξεις και όχι με μοιρολατρία!  Πόσο δε μάλλον…. Καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες αλκοόλ!

Εύχομαι σε όλους να έχετε μια όμορφη χρονιά…. Να έχετε δίπλα σας ανθρώπους που σας αγαπούν! Αλλά κυρίως να μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας!

Εγώ άφησα πίσω μου τους εφιάλτες μου…. ναι τους έδωσαν ένα γερό υπνωτικό! Καθάρισα την ψυχή μου! ίσως να ήταν για καλό μου όλο αυτό… η κάθαρση έρχεται μετά από καιρό!!! Ίσως σήμερα τελικά…. Να το ξόρκισα το κακό!!!

Καλή χρονιά! Εύχομαι να μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας! Γιατί τίποτα δεν αξίζει παραπάνω από αυτόν!


Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν ο κύκλος κλείνει….



Αν παρομοιάζαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με έναν κύκλο…. Αν ξεκινούσαμε τη χάραξή του από ένα σημείο…. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα φτάναμε στο άλλο άκρο του κύκλου! Εκτός και αν έχετε τα κότσια να διευρύνετε τον κύκλο συνεχώς! Αυτό είναι πραγματικός άθλος και σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που τα καταφέρνουν…. Αλλά δυστυχώς είναι πολύ λίγοι!

Τι κάνεις λοιπόν…. Όταν βλέπεις ότι το καράβι της σχέσης σου έχει πιάσει αβαθή;… ή ότι βρίσκεται εν μέσω καταιγίδας και ο καπετάνιος όχι μόνο δεν βοηθά στο μανουβράρισμα…. Αλλά το σαμποτάρει κιόλας;

Τι κάνεις όταν σε αγγίζει ο σύντροφος και πλέον δεν νοιώθεις να σείεται η γη…. Δεν ιδρώνεις… δε χτυπά τρελά η καρδιά σου;….  δεν ανατριχιάζει το είναι σου; τι κάνεις όταν ο άλλος δε νοιώθει την ανάγκη να σου εκφράσει την αγάπη του;… όταν είναι μαζί σου χλιαρός/η  ή ακόμα χειρότερα είναι παγόβουνο του Βόρειου Πόλου;… τι κάνεις όταν έχεις μέρες να τον/την δεις… και ενώ εσύ λιώνεις…. Έχουν μαυρίσει τα μάτια σου…. Εισπράττεις ένα κρύο άγγιγμα… μια αδιαφορία…. Μια ψύχρα! Τι κάνεις λοιπόν;

Ωραία…. Αναγνώρισες το πρόβλημα! Άντε να το λύσεις τώρα….
Και πιάνεις το σύντροφο…. Του τα λες μια φορά…. Δυο τρεις… πέντε…. Μα εκείνος/η το βιολί του/της!
Αφιερώνεις και ώρες ολόκληρες στην αυτοκριτική….
-       Τι κάνω λάθος; Μέχρι χθες όλα καλά ήταν! Ή μήπως εγώ ήθελα να τα βλέπω έτσι;… μήπως δε με θέλει πια;  Μήπως παίζει τρίτο πρόσωπο; Μήπως έχει προβλήματα με τη δουλειά;……
Και κάθεσαι με τις ώρες και χτυπιέσαι…. Αλλά απαντήσεις στο  αμείλικτο «γιατί» δεν παίρνεις!

Τον/ την ξαναβάζεις κάτω…. του/ της εξιστορείς όλες σου τις σκέψεις, γιατί εσύ, έμαθες το πρόβλημα να το βάζεις κάτω και να του βγάζεις τα μάτια…. Γιατί εσύ δεν τα βάζεις κάτω από το χαλάκι…. και ρωτάς:
-       Μα τι μας συμβαίνει;
Για να πάρεις μια παρόμοια απάντηση:
-       Τίποτα! Όλα είναι στην ιδέα σου!

Και αρχίζεις και κάνεις αλλαγές…. Τύπου προσεγμένη εμφάνιση… οι γυναίκες αλλάζουν χρώμα μαλλιών… φορούν μια πιο σέξι φούστα…. Για να εισπράξουν την πλήρη αδιαφορία!!!

Κάποιος έγραψε:
« ο μ…..ας δίνει μόνο μια ευκαιρία, ο υπομονετικός δύο, ο αισιόδοξος τρεις…. Ε, από εκεί και πάνω ξαναγυρνάμε στο μ….ας»

Ε… μήπως τελικά έχει δίκιο;
Μήπως μετά από όλα όσα έκανες…. Και συνεχίζει να σε φτύνει…. (σημειωτέον…. Δεν είσαι από αυτούς που σε φτύνουν και θεωρείς πως ψιχαλίζει…)
Τότε…. Μαζεύεις τις βαλίτσες της ψυχής σου…. Παίρνεις την κιμωλία…. και τραβάς το υπόλοιπο του κύκλου…. Ώστε να κλείσει!!!

Ναι…. Γιατί ο άλλος/η δεν έχει τα από αυτά…. Εντάξει! Τα κότσια…. Να σου πει ότι απλά δε γουστάρει να είναι για «πάντα» μαζί σου…. Του τελείωσε και το «τώρα»…. Μα δε σε αντέχει βρε παιδί μου…. σου το δείχνει με χιλιάδες τρόπους…. Μα τόσο τούβλο είσαι πια; Τι δεν καταλαβαίνεις; Σου δείχνει το δρόμο…. Την πόρτα για την ακρίβεια…. Μα εσύ εθελοτυφλείς;

Έτσι καλείσαι ΕΣΥ, που για σένα… δεν είχε αλλάξει τίποτα… να βγάλεις το φίδι από την τρύπα! Γιατί Εσύ έχεις προσωπικότητα, και φυσικά δε γουστάρεις να σου την τσαλακώνουν!! Γιατί εσύ ξέρεις πώς να λες «τέρμα», γιατί εσύ δεν ξεχειλώνεις τις σχέσεις σου…. Γιατί έχεις τα κότσια να χτυπάς τη γροθιά στο μαχαίρι και ας ξέρεις ότι θα ματώσεις! Γιατί εσύ τα θέλεις ΟΛΑ ή ΤΙΠΟΤΑ! Γιατί το « τίποτα» του άλλου σε σκοτώνει!!! Και…..

Εκεί που θα καταντήσεις κατίνα…. Εκεί που θα αρχίσεις να ψάχνεις κινητά, μέιλ, φβ….. εκεί που θα αρχίσεις να τον/ την παρακολουθείς…. Για να δεις τι παίζει…. Μαζεύεις τα υπάρχοντά σου…. Βάζεις την ουρά στα σκέλια αν θες! Όλοι πονάνε όταν χωρίζουν, για αυτό να είσαι σίγουρος/η!  ανοίγεις το όχημά σου…. Φορτώνεις τα πράγματά σου…. Κλείνεις με δύναμη την πόρτα…. Έτσι για να κάνεις εκκωφαντική τη σιωπή πίσω σου…!!! Και πατάς τέρμα το γκάζι!!! Γιατί εσύ μόνο στο «τέρμα» έμαθες να ζεις τη ζωή! και λες….

-       Στο διάολο αν δεν κατάλαβες τι είχες πλάι σου! Εγώ κατάλαβα! Έδωσα τα πάντα για να σώσω το καράβι μας, φεύγω με ήσυχη τη συνείδηση! Φεύγω με το κεφάλι ψηλά… παίρνω τις πιο όμορφες στιγμές που έζησα μαζί σου και είναι τόσο πολλές!! (για πολύ καιρό με έκανες πραγματικά ευτυχισμένη/ο και αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ!) τις βάζω με πόνο και πολύ δάκρυ στην πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου! Φεύγω από τη ζωή σου τώρα, για  να μην καταντήσω κατίνα! Θέλω να μείνεις στην ψυχή μου ψηλά! να μη φτάσω στο σημείο να σε σιχαθώ! θέλω να σε κοιτώ στην ψυχή μου με χαμόγελο και όχι με πίκρα!

Η συνέχεια σε όλους είναι λίγο - πολύ γνωστή….
Μα πρέπει ρε φίλε…. Όπως ξέρεις να δημιουργείς σχέσεις…. Να μπορείς και να τις τελειώνεις! Όταν αυτές δεν έχουν τίποτα πλέον να σου προσφέρουν! Όταν δεν περνάς καλά μέσα σε αυτές…. Όταν χαλιέσαι!!....

Πρέπει να έχεις το γνώθι σε αυτό…. Ότι εκεί που έφτασε η κατάσταση… πίσω δε γυρίζει! Γιατί έφτασε εκεί; Δεν έχει πια σημασία!!
Ένα είναι σίγουρο….  Οποιοσδήποτε επαναπροσδιορισμός της σχέσης… οποιοδήποτε ζέσταμα….. είναι καταδικασμένο να αποτύχει! Όπως όταν ξαναζεσταίνεις τη φασολάδα… αυτή κινδυνεύει να ξινίσει!!! Τίποτα δεν θα αλλάξει…. Γιατί απλά ο κύκλος έκλεισε! αν επιχειρήσεις να ξανακάνεις μια αρχή…. Θα πάρεις πίσω κάτι χλιαρό και άνοστο!! Η μαγεία χάθηκε…. Μαζί και το « σε θέλω, σε ποθώ»! Και εσύ…. πρέπει να έχεις το κουράγιο να πεις:
-       Σε ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές…. Θα προσπαθήσω να ξεχάσω τις άσχημες! Εύχομαι να είσαι πάντα καλά! Αντίο!

Και στην πάρτι σου…..
-       Έλα αστέρι μου! έκλεισε και αυτό κεφάλαιο!… πάμε για άλλα!…. Πάμε για εκεί που ανήκουμε! Για εκεί που αξίζουμε!

Γιατί δεν αξίζεις τίποτα λιγότερο από το τέλειο… τίποτα λιγότερο από το «ΟΛΑ».

Η καρδιά



Σε ερώτηση μιας πολύ καλής μου φίλης….. «τι πονάει περισσότερο, το να ανοίξεις την καρδιά σου σε κάτι καινούργιο ή να τη σπάσεις πάλι από έναν δύσκολο χωρισμό;» θέλησα να της απαντήσω λίγο… πιο αναλυτικά! Μιας και εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να «ζιπάρω» τις απόψεις μου, τις σκέψεις μου.

Ας μπούμε όμως στο θέμα… τι πονάει περισσότερο;
Κάθε φορά που σπάμε τα μούτρα μας… κάθε φορά που μετράμε μια ακόμα «αποτυχία» στις σχέσεις μας (τα εισαγωγικά στην αποτυχία θα τα εξηγήσω αργότερα), κάθε φορά που μαζεύουμε τις βαλίτσες της ψυχής μας από μια σχέση, ένα γάμο… κάθε… μα  κάθε φορά, υπάρχει ένα κάποιο διάστημα που μένουμε κλειδαμπαρωμένοι στον εαυτό μας. Μετράμε τα λάθη μας, κάνουμε αυτοκριτική… ορκιζόμαστε ότι: « εγώ ποτέ ξανά! Εγώ δεν θα ξαναερωτευθώ, δεν θα ξαναδοθώ ολοκληρωτικά σε καμιά γυναίκα… σε κανέναν άντρα!.... εγώ δεν θα ξανακάνω σχέση, θα μονάσω…. Όχι! Ποτέ ξανά! Δεν θα ξαναφήσω κανέναν να με πληγώσει! ΟΧΙ!»
Μπλα… μπλα…. Μπλα…

Κάθε φορά που ακούω τα παραπάνω λόγια από φίλους… η απάντησή μου είναι: «ναι, καλά! Ό,τι πεις!» άλλωστε τι άλλο μπορείς να πεις σε κάποιον, που ακόμα προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές του;  ή έστω τον πληγωμένο του εγωισμό; Να του πεις ότι θα ξαναερωτευθεί και ότι θα την ξαναπάθει; Ότι μπροστά στον έρωτα… όλοι χτυπάμε προσοχή μαζί με κάτι ταχυκαρδίες… που δεν τις  είχαμε πριν;

Για να πιάσουμε λοιπόν το «άνοιγμα»……

Μια καινούργια γνωριμία… μια γλυκιά αναστάτωση… κάτι ανεπαίσθητα κοκκινίσματα… λίγο τραύλισμα στην ομιλία… ουπς! Κάτι συμβαίνει!!!!
Και αρχίζει η συνείδηση! Ανάβει όλα τα κόκκινα αλαρμ του οργανισμού σου…. Ακούγονται σειρήνες από παντού… κόκκινες φωτεινές ενδείξεις ανάβουν παντού: «ΚΙΝΔΥΝΟΣ»!
Εκτός όλου του οπτικοακουστικού υλικού… αρχίζει η συνείδηση το λογύρδιό της! «καλά, ακόμα μυαλό δεν έβαλες; Μα θα πληγωθείς ξανά! Μα θα κλαις και θα χτυπιέσαι και πάλι….μπλα… μπλα…»
Και εσύ; απαντάς…. «δε με νοιάζει»

Και ανοίγει η καρδιά σαν το τριαντάφυλλο στις σταγόνες της βροχής….
Μα ανοίγει γιατί θέλει να γευτεί… θέλει να νοιώσει… καιρό τώρα την είχες βάλει στο ψυγείο! Ανοίγει σε κάτι καινούργιο… κάτι που μυρίζει φρέσκο φρούτο… είναι δύσκολο να αντισταθείς… μα φυσικά…. Έρωτας, είναι η αιτία!

Το λοιπόν…. Πονά κανείς όταν ερωτεύεται; Πονά κανείς όταν φλερτάρει; Πονά κανείς όταν ακούει λόγια αγάπης;… Όταν παθιάζεται;

Μα…. Για να τα ζήσεις φίλη/ φίλε μου όλα αυτά…. Πρέπει να σκοτώσεις τα φαντάσματα του παρελθόντος! Οκ! Πέρασες τόσο καιρό να κλαις την άτιμη τη μοίρα σου! «έμαθες» το μάθημά σου…. «δεν θα ξανακάνεις τα ίδια λάθη» …… μα φτάνει! Αν δεν εμπιστευτείς ξανά τους ανθρώπους, αν δεν αγαπήσεις ξανά, αν δεν αφεθείς… να νοιώσεις… να γελάσεις σαν μικρό παιδί!! Αν δε χαρίσεις ξανά την καρδιά σου… χωρίς φόβο και πάθος… τότε…. Καλύτερα κλείσε μια θέση σε ένα μοναστήρι….. κλείσε τα παντζούρια του σπιτιού σου και περίμενε πότε θα επέλθει ο φυσικός σου θάνατος! Γιατί φιλαράκι μου… με κλειδαμπαρωμένη καρδιά…. Έχεις πεθάνει και απλά δεν το έχεις καταλάβει!!!!

Και τώρα πάμε στο «σπάσιμο»…..

Εντάξει… την ξανάνοιξες την καρδιά σου… τη χάρισες… το έζησες με πάθος… μα δεν είχε την κατάληξη που ονειρευόσουν! Και τώρα πονάς! Και κλαις… και ξανά τα μαύρα… Ε, και;
Το να πονάς σημαίνει ότι ζεις! Αισθάνεσαι! Δεν είσαι αναίσθητος, δεν είσαι χλιαρός! Δεν μπορώ τους χλιαρούς και κρύους ανθρώπους! Αυτούς που τίποτα δεν τους αγγίζει! Προτιμώ αυτούς που για το παραμικρό πέφτουν στα πατώματα! Γιατί οι τελευταίοι είναι αυτοί που θα σηκωθούν και θα συνεχίσουν τη ζωή με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και δύναμη! Γιατί αυτοί ζουν τη ζωή τους μέχρι το μεδούλι! Γιατί νοιώθουν τα πάντα! από την απόλυτη χαρά μέχρι τον απόλυτο πόνο!

Τελικά φίλη μου…. τι πονάει περισσότερο; Τι φοβάσαι περισσότερο;

Κάποιοι συνηθίζουν να λένε: «χαράμισα τόσα χρόνια μαζί του/της» και αναρωτιέμαι… προς τι τόση κακία; Μήπως τόσα χρόνια δεν περνούσες καλά; Ε, αν δεν περνούσες… φταις εσύ, που κρατούσες μια σχέση, η οποία δε σε κάλυπτε! Αλλά… στο χωρισμό, γινόμαστε πικρόχολοι και κακοί! Ξεχνάμε τις όμορφες στιγμές… και για να επιβιώσουμε στον πόνο… θυμόμαστε μόνο τις άσχημες στιγμές!!!

Κάποιοι άλλοι λένε: «είχα μια ακόμα αποτυχία στη ζωή μου… μια αποτυχημένη σχέση!» και αναρωτιέμαι… γιατί είναι αποτυχημένη; Γιατί δεν κατέληξε σε παπά και κουμπάρο; Γιατί δεν κράτησε «για πάντα»; γιατί;  Αναρωτήθηκες μήπως εσύ κάτι δεν έκανες καλά; Ή τα για τα πάντα φταίνε οι άλλοι;
Και πέραν της αυτοκριτικής…. Γιατί πρέπει να θεωρήσω κάτι ως αποτυχία… αφού για να χωρίσω σίγουρα αυτή η σχέση δεν με κάλυπτε πλέον… δεν περνούσα καλά… στο κάτω-κάτω… δεν ήμουν πια ερωτευμένος…. Γιατί, λοιπόν, απέτυχα; Δε νομίζεις ότι ο χαρακτηρισμός «αποτυχία» είναι αταίριαστος;
Βέβαια αν θες να αισθάνεσαι αποτυχημένος… δικαίωμά σου! Αν σε κάνει να νοιώθεις καλύτερα… δε θα σου το χαλάσω εγώ!!!

Σε αντίθεση….
Θα πρέπει να κρατήσεις τις όμορφες στιγμές…. Να τις βάλεις σε ένα όμορφο κουτί… να βάλεις μια όμορφη κορδέλα πάνω του… και να το τοποθετήσεις σε μια θέση στην καρδιά σου…. Σε μια τέτοια θέση που αξίζει στον έρωτα που έζησες!
Μαζί με το κουτί… κλείνεις και αυτό το κεφάλαιο της ζωής σου! Και με το κεφάλι ψηλά… με την καρδιά ανοιχτή σε όλα… προχωράς μπροστά… περιμένοντας… αυτό που σου αξίζει! Γιατί πίστεψέ με! Αξίζεις πολλά!

Εν κατακλείδι….
όταν ανοίγεις την καρδιά σου... την ανοίγεις σε κάτι καινούργιο... έρωτας μυρίζει! έτσι λοιπόν.... όσο και να φοβάσαι.... του έρωτα το φως και η μυρωδιά του φρέσκου, του καινούργιου σε τραβάνε! τραβάς κατά κει... βλέπεις το τυρί.... σαν πεινασμένος που είσαι.... πας στην αρχή δειλά... αλλά στην πορεία όλο και ξεθαρεύεις! μα.... δε βλέπεις τη φάκα!!!! και κάποια στιγμή... όταν έχεις φάει λίγο από το τυράκι και σου αρέσει... και όλο και αφήνεσαι..... ακούς ένα γκτουκ! και σκοτεινιάζει το σύμπαν... και καλά άμα σε πιάσει λίγο στην ουρίτσα..... άμα σου διαλύσει το κεφάλι τι γίνεται;

Εν πάσει περιπτώσει.... εμένα μου αρέσει και το άνοιγμα της καρδιάς και το σπάσιμο της καρδιάς! γιατί στη ζωή αν δεν τα ζήσεις όλα με πάθος... όλα μέχρι το μεδούλι... τίποτα δεν έχει αξία! δεν μπορώ τα χλιαρά! και ας έρθει ξανά το άνοιγμα και ξανά το σπάσιμο.... καρδιά είναι αυτή.... αντέχει!!! στο κάτω - κάτω.... αυτή είναι η δουλειά της! να αντέχει και να αγαπά!

Ζήσε τη ζωή σου με πάθος, γιατί αλλιώς θα ζεις μια ζωή μισή!