Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

Μη με αλλάξεις!



Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα!

Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ’ το δικό μου πυρετό,
θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν,
αλλά δε θα `μαι πια εγώ.

Μου λες, πως όλα θα φτιάξεις,
σαν να `ναι ρούχα πεταμένα,
θα καταφέρεις να μ’ αλλάξεις
μα θα `χεις άλλη, όχι εμένα.

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Όπου με θέλεις θα ταιριάζω,
το λίγο μου θα `ναι αρκετό σου,
θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω
και θ’ αγαπάς τον εαυτό σου.

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Άσε με δίπλα σου να ζω, άσε με να είμαι εγώ!

Στίχοι από το ομώνυμο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ένα τραγούδι που εκφράζει πολλούς από εμάς! Ίσως γιατί το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όλοι μας…. Μηδενός εξαιρουμένου! Είναι ότι έμμεσα ή άμεσα, προσπαθούμε να αλλάξουμε το σύντροφό μας! Το φίλο μας! Γιατί;

Γιατί προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτό που μας γοήτευσε; Αυτό που ερωτευτήκαμε, που αγαπήσαμε αν θέλετε; Γιατί με την πάροδο του χρόνου, αρχίζουμε να κριτικάρουμε τη θέση του άλλου; Αρχίζουμε να βλέπουμε ως ελαττώματα αυτά που κάποτε θεωρούσαμε πλεονεκτήματα; Γιατί ξαφνικά οι σιωπές γίνονται πιο μεγάλες; Κάποτε ανυπόφορες; Γιατί κάποιες στιγμές…. Φοβάσαι να μιλήσεις; Γιατί κρύβεσαι; Γιατί πνίγεις μέσα σου όλα όσα αισθάνεσαι και θες να μοιραστείς; Ίσως γιατί φοβάσαι για άλλη μια φορά την κριτική του άλλου!! Γιατί απλά… καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια αυτό που θέλει;

Άλλη μια βραδιά, βαριά… έξω βρέχει! Καιρός που βγάζει μελαγχολικά συναισθήματα και σου φορτώνει το βάρος των χρόνων… καιρός που σου φωνάζει όλα τα «γιατί» που δεν απάντησες! Γιατί δεν είχες χρόνο να ασχοληθείς, γιατί δε σε ένοιαζε να απαντήσεις! Όμως τα «γιατί» δε σε ξεχνούν…. Σε αφήνουν λίγο καιρό… σε κοιμίζουν… τόσο που γελιέσαι και νομίζεις ότι σε ξέχασαν…. Μα… σου είπα! Γελιέσαι!

Λοιπόν; Κρίμα που δεν μπορώ να ανοίξω μια κουβέντα με κάποιον τώρα… να μου λύσει την απορία! Γιατί προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άνθρωπό μας; Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην ανάγκη να κάνουμε τον άλλον να μας μοιάσει; Να τον κάνουμε σαν τα μούτρα μας; Αφού και εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε τον εαυτό μας;

Εγωισμός; Κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια; Πιστεύουμε πάντα ότι η σκέψη, η γνώμη, η άποψή μας είναι και η σωστή; Κάποιες φορές… φωνάζουμε για να μας ακούσουν! Ή ακόμα και να την επιβάλλουμε… ετσιθελικά!! Νέα λέξη! Έτσι θέλω!!!

Σιωπή… δεν ακούγεται τίποτα άλλο από τη σιγανή βροχή και το ανεπαίσθητο γουργούρισμα του υπολογιστή! Θέλω να ξανακούσω το τραγούδι ¨μη με αλλάξεις¨…. Μα τι θα κερδίσω; Ποιον προσπαθώ να τον κάνω να με ακούσει; Πάλι προσπαθώ να περάσω ένα μήνυμα… σε ποιον άραγε; Μήπως στον ίδιο μου τον εαυτό; Ναι! Μαζί του τα έχω πάλι… και απόψε! Μετά από τόση κριτική που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό… ναι! Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι, που είμαι λάθος! Τι στην ευχή κάνω λάθος!

Μέσα της εβδομάδας…. Είχα μια μεγάλη παρουσίαση στη δουλειά! 20 ανελέητες μέρες δουλειάς πάνω σε αυτό το θέμα…. Την Πέμπτη; Η στιγμή της αλήθειας! Παρουσίασα τη δουλειά μου! στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία! Οι εργοδότες μου, μου έδωσαν συγχαρητήρια! ( αυτά διαθέτει το κατάστημα τώρα… για λεφτά δε μιλάμε!) Η αλήθεια είναι ότι είχα τόση χαρά για την επιτυχία μου… που πετούσα για ώρες στα σύννεφα! Ήταν η δικαίωσή μου! γύρισα σπίτι… αγκάλιασα το γιο μου! μέχρι και που πήγαμε για σουβλάκια να γιορτάσω τη χαρά μου! τώρα… γιατί σας τα λέω όλα αυτά;  Γιατί απλά…. Εκτός από το γιο μου… κανείς άλλος δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει! Κανείς δεν υπήρχε εκεί για να μοιραστώ τη χαρά μου! και ως αναμενόμενο επακόλουθο…. Η χαρά είναι μισή χαρά όταν δεν μοιράζεται!!! Και γύρισε μπούμερανγκ και με έπνιξε!

Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Που κολλάει το μη με αλλάξεις; Λογική η ερώτησή σου! Θα σου απαντήσω όμως ευθύς αμέσως!!!

Ο φίλος, η φίλη… θα σε πάρει τηλέφωνο όταν κάτι έχει να σου πει! Μπορεί να σε πρήξει κιόλας μέχρι να τα καταφέρει! Όταν όμως εσύ θέλεις να μοιραστείς κάτι… τότε τρως πόρτα!!! Ο σύντροφος θα σου πει… « ε, καλά! Μη μεγαλοποιείς τα πράγματα! Δεν κέρδισες τον πρώτο λαχνό!» ναι ρε παιδιά! Δεν πήγα στο φεγγάρι! Αυτό που μου την έσπασε όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι εγώ δεν προσπάθησα να σας αλλάξω! Ήξερα ότι δεν ενδιαφέρεστε να μάθετε και δεν σας έπρηξα τα συκώτια στα τηλέφωνα…. Πνίξατε τη φωνή μου, τη χαρά μου… γιατί απλά δεν ήθελα να ακούσω το « ε, και; Καμιά αύξηση πήρες; Ε, άμα δεν πήρες τι το συζητάς;». Σαν να σας ακούω να το λέτε! Εγώ δεν προσπάθησα να αποσπάσω έστω ένα υποχρεωτικό συγχαρητήρια… εσείς ήσασταν αυτοί που λείπατε…. Ενώ ξέρατε πόσο σημαντική ήταν εκείνη η μέρα για μένα! Ε, και;

Ε, και! Λοιπόν! Επειδή εγώ γουστάρω να μοιράζομαι την κάθε μέρα μου! την κάθε χαρά και λύπη μου! όσο ασήμαντη και αν σας φαίνεται… όσο μίζερη και αν σας φαίνεται η ζωή μου! μην προσπαθείτε άλλο να με αλλάξετε! Δεν αλλάζω! Το μόνο που καταφέρατε; Είναι να με κάνετε να μάθω να χαίρομαι και να λυπάμαι μόνη μου! και πιστέψτε με! Τα καταφέρνω μια χαρά! Όχι… σαμπάνια δεν άνοιξα για να γιορτάσω… άλλωστε ποτέ δεν μου άρεσε το συγκεκριμένο ποτό! Άνοιξα ένα ημίγλυκο, κόκκινο κρασί που μου αρέσει! Ήπια στην υγειά μου! και μου ευχήθηκα συγχαρητήρια! Μιας και εσείς ήσασταν απασχολημένοι!

Βραδιά παραπόνων; Όχι! Δεν είναι βιβλίο με παράπονα εδώ! Απλά… δεν κάνω καμιά προσπάθεια να σας αλλάξω! Δεν με ενδιαφέρει! Όποιος γουστάρει να με ακούσει, να με διαβάσει… ας το κάνει! Απλά μην κουράζεστε άλλο… μην πιέζεστε άλλο! Με κάνατε σαν τα μούτρα σας! Γιορτάζω απόψε με μένα, με τη μικρή Σαλώμη ( μικρή γιατί αυτή τα έβαψε μαύρα και εγώ τη σέρνω από τα μαλλιά να ανέβει!) Μπορεί να σας έκανα τη χάρη και να άλλαξα… στο σημείο ότι τα κάνω όλα μόνη μου…. μα δε θα σας κάνω τη χάρη να πάψω να χαίρομαι! Γιατί εσείς θεωρείτε ασήμαντο το λόγο που με κάνει να χαμογελώ!

Μετά…. Αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει τόση μοναξιά γύρω μας!!! Γιατί; Γιατί όλοι προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους! Γιατί δεν τους δεχόμαστε όπως είναι! Γιατί δεν κάνουμε τα στραβά μάτια στα ελαττώματά τους! τα δικά μας τα βλέπουμε; Εεεεε ναι! Είμαι παραπονιάρα! Και όταν με πιάνει το παράπονο… ή που θα τα χώσω άσχημα σε κάποιον… ή θα κατεβάσω ρολά και θα τον αφήσω ήσυχο να περνάει το δικό του νιρβάνα! 

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα!
αν με αφήσεις να πετάξω... θα πετάξεις!!!

γιατί μόνο μέσα απο το αληθινό εγώ μου, από τον αληθινό εαυτό μου, θα δεις και μια άλλη οπτική έξω απο τη δική σου... θα δεις έναν κόσμο διαφορετικό από ότι τον βλέπεις εσύ! θα δεις μέσα απο τα δικά μου μάτια, και εγώ από τα δικά σου!  Αυτή δεν είναι η χαρά της συντροφικότητας; να μοιράζεσαι την κάθε σου στιγμή με τους ανθρώπους που αγαπάς; αν όχι... τότε τι ζητάς απο μια σχέση... ερωτική ή φιλική! 

Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ’ το δικό μου πυρετό,
θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν,
αλλά δε θα `μαι πια εγώ.

Αυτό θέλεις; Εγώ όχι! Εγώ σε θέλω όπως είσαι! Γιατί έτσι σε διάλεξα! Εσύ; γιατί θέλεις να με αλλάξεις; Κάποτε σου άρεζε που γελούσα και έκλαιγα με το παραμικρό! Μου έλεγες πως είναι δείγμα ενός αληθινού και αγνού ανθρώπου! Τώρα γιατί θέλεις να καταπνίγω αυτό που νιώθω, απλά γιατί δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σου; Στον τρόπο που αντιδράς εσύ στις καταστάσεις; Εγώ μπορεί να γιορτάζω γιατί λάμπει ο ήλιος και να κλαίω γιατί βρέχει! Δεν έχω το δικαίωμα; 

Δεν με νοιάζει αν θα είσαι εκεί! Απλά εσύ που λες πως με αγαπάς… εσείς όλοι που με νοιάζεστε! Εσείς! Και μόνο εσείς! Χάσατε την ευκαιρία να με δείτε να χαμογελώ! Και να σας μεταδώσω χαρά και ελπίδα για ένα καλύτερο ΣΗΜΕΡΑ! 

Καλό ξημέρωμα! Ακούγοντας για άλλη μια φορά το πανέμορφο τραγούδι… «μη με αλλάξεις» πίνοντας στην υγειά σας λίγο ακόμη κόκκινο κρασί!

Άσε με δίπλα σου να ζω.... άσε με να είμαι εγώ!

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Σκλαβιά ή ελευθερία;



Λόγω της μέρας, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά με υγεία, δύναμη, αισιοδοξία και πολύ αγάπη!!! Εύχομαι το ξεκίνημα του νέου χρόνου να φέρει ελπίδα και παρηγοριά σε όσους τα έχουν ανάγκη!

Το θέμα μου, σήμερα, είναι το δίλλημα ανάμεσα στη σκλαβιά και την ελευθερία. Πολλοί από εσάς θα αναρωτηθείτε σε ποια σκλαβιά αναφέρομαι, αλλά η λέξη αυτή μπορεί να πάρει πολλές ερμηνείες! Μπορεί να μη ζούμε την εποχή των φυλετικών διακρίσεων, όπου οι μαύροι ήταν σκλάβοι των λευκών… μπορεί να μη ζούμε στην αρχαιότητα, όπου οι φτωχοί ήταν σκλάβοι των πλουσίων… μπορεί να έχουμε δικαιώματα έναντι όλων εκείνων… μα… υπάρχει ακόμα και σήμερα μια μορφή δουλείας…

Κάποιος μπορεί να είναι σκλάβος του εργοδότη του… ή μπορεί να θεωρεί πως είναι… κάποιος άλλος μπορεί να είναι σκλάβος των παθών του…. Να είναι, δηλαδή, εξαρτημένος από κάποιο πάθος… κάποια γυναίκα μπορεί να είναι σκλάβος του συζύγου της… κάποιος μπορεί να είναι σκλάβος των ¨πρέπει¨, που του ¨επιβάλλει¨ η ζωή και ο περίγυρός του! Άλλος μπορεί να είναι δούλος των οικονομικών του… ενώ κάποιος άλλος να μην έχει τη στοιχειώδη ελευθερία του λόγου…. Της ανάσας! Τέλος… κάποιος/ κάποια… μπορεί να είναι δούλος του φόβου του!

Όποια μορφή και αν έχει η σκλαβιά, η δουλεία… δεν παύει να πνίγει ή καλύτερα να στραγγαλίζει την ίδια τη ζωή! Ζούμε σε έναν κόσμο, ο οποίος πανηγυρίζει για τις νίκες του στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Ζούμε σε έναν πλανήτη που με νόμους υπερασπίζεται την ελευθερία του ατόμου!!! Όμως… πόσο πραγματικά ελεύθεροι είμαστε;

Η δικαιοσύνη… υποτίθεται ότι προασπίζει και προστατεύει τα δικαιώματα του ανθρώπου… πόσο επιτυχής είναι στο έργο της; Πόση ελευθερία μας δίνει; 
« η ελευθερία κάποιου αρχίζει, εκεί που τελειώνει η ελευθερία κάποιου άλλου»!
Είναι ικανή συνθήκη αυτή για να προστατέψει το δικαίωμα της ελεύθερης ανάσας; Μήπως η ίδια αυτή συνθήκη… δίνει περισσότερα δικαιώματα στο δυνατό; Ή μήπως ο αδύναμος κάτι δεν έχει καταλάβει σωστά;
Νιώσατε ποτέ να πνίγεστε; Μέσα στο ίδιο σας το σπίτι, μέσα σε μια σχέση, στη δουλειά… ακόμα και στο δρόμο.... είμαι σίγουρη πως ναι! Το θέμα είναι: τι κάνατε για αυτό;

Θα πάω στο αντίθετο…. Νιώσατε ποτέ… αυτό που λένε… «ανασαίνω ελεύθερα»;

Όποια μορφή δουλείας και αν ζείτε… είμαι σίγουρη ότι υπάρχει μια έξοδος! Είμαι σίγουρη πως και εσείς την βλέπετε!! Το θέμα είναι… έχετε το κουράγιο, τη δύναμη… να φτάσετε ως εκεί; Και… να αδράξετε το πόμολο;…. να ανοίξετε την πόρτα και να βγείτε έξω; Όπου… θα ανασάνετε ελεύθερα;

Ξέρω πως αυτή τη στιγμή που γράφω… ίσως να φταίει… να επηρεάζει και η μέρα… η πρώτη μέρα ενός καινούργιου χρόνου… κάποιοι… πολλοί από εμάς, κάνουμε τον απολογισμό μας. Την αποτίμηση του χρόνου που έφυγε και το σχεδιασμό ή αν θέλετε… τα όνειρα για τον καινούργιο χρόνο! Κάποιοι από εμάς είναι σκλάβοι! Μιας κατάστασης; Μιας ζωής; μιας λάθος επιλογής; Έστω! Δεν παύει να είμαστε σκλάβοι!!! Δούλοι… ανήμποροι να πάρουμε το μαχαίρι και να λύσουμε, δια παντός, το γόρδιο δεσμό!

Κάποτε… άνοιγα την πόρτα ενός σπιτιού… και έλεγα… « καλώς ήρθατε στην κόλαση»! νύχτες ολόκληρες… συντροφιά με ατελείωτα πακέτα τσιγάρων, έψαχνα την έξοδο! Δεν είχε τη φωτεινή επιγραφή «έξοδος κινδύνου»…. Κάποια στιγμή τη βρήκα! Μα… ήθελε πολύ δύναμη και αμέτρητο κουράγιο για να φτάσω ως εκεί!... με το πέρασμα του χρόνου… και όσο ο αέρας τελείωνε και το πνίξιμο γινόταν ανυπόφορο… η δύναμη βρέθηκε! Σαν κάποιον που βρίσκεται μέσα σε ένα σπίτι που καίγεται… καθώς η φωτιά καίει τα πάντα στο πέρασμά της, και ο καπνός μοιάζει να θέλει να σε τραβήξει στην άβυσσο… σηκώθηκα, άρπαξα το πόμολο της πόρτας και ξεχύθηκα στους δρόμους! Αρχικά… ήμουν σαν κάποιον που ζει χρόνια στο σκοτάδι! Τυφλώθηκα!! Δεν ήξερα ποια είναι η οδός της ελευθερίας!! Πάνω στο τρεχαλητό και στην αγωνία… δεν παρατήρησα…. Πως ανάσαινα ελεύθερα!!!

Δεν υπάρχει ποιο όμορφο συναίσθημα από αυτό! Είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια! Είναι σαν… να σου δίνουν οξυγόνο την ώρα που λες πως έχεις τελειώσει! Είναι σαν να ποτίζεις ένα λουλούδι όταν έχει μαραθεί… είναι σαν να κουβαλάς έναν ολόκληρο κόσμο στην πλάτη σου, και κάποιος σε απαλλάσσει από το βάρος! Και τότε κάθεσαι γονατιστός και… ρουφάς τον αέρα, τόσο αχόρταγα… τόσο άπληστα…. Γιατί φοβάσαι πως θα σου το ξαναπάρουν… το δικαίωμα να ονειρεύεσαι, να μιλάς, να σκέφτεσαι… ελεύθερα!!

Μόνο όταν θα νιώσεις την πραγματική ελευθερία… θα καταλάβεις πως τόσα χρόνια ήσουν δούλος! Μόνο όταν τα πνευμόνια σου πονέσουν από τον καθαρό αέρα, θα καταλάβεις πόσο πνιγμένος ήσουν!!

Τώρα πια… χρόνια μετά… αναρωτιέμαι… στο όνομα ποιας ιδέας, ποιας θυσίας, ποιας αδυναμίας… θυσίασα το ιερότερο αγαθό μετά τη ζωή…. Το αγαθό της ελευθερίας!

1 Ιανουαρίου 2014! Είμαι ευτυχισμένη που μπορώ και μιλάω ελεύθερα σε ένα μπλογκ, το οποίο μπορεί να διαβαστεί από χιλιάδες ανθρώπους! Είμαι ευτυχισμένη, που κανείς δεν μπορεί πια… να βάλει βέτο, στοπ, φίμωτρο, λογοκρισία… σε αυτά που γράφω, σκέφτομαι, φωνάζω!!! Χαίρομαι που γράφω χωρίς κανένα ταμπού, χωρίς καμιά ντροπή, χωρίς το φόβο της κρίσης κανενός!!!

Είμαι ελεύθερη!!!

Εγώ πήρα την απόφασή μου… πλήρωσα, πληρώνω το τίμημα της απόφασής μου! επέλεξα την ελευθερία από τη σκλαβιά, τον εξευτελισμό, την καταπίεση!!!

Εσύ τι προτιμάς;

Είθε ο νέος χρόνος να είναι η αρχή της δικής σου ελευθερίας!!!


Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Το παρελθόν….



Το παρελθόν, καθορίζει το μέλλον! Η ιστορία επαναλαμβάνεται! Βαρύγδουπες κουβέντες που επηρεάζουν την ψυχολογία μας και το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πράγματα και τις καταστάσεις γύρω μας! Καθορίζει το παρελθόν το μέλλον μας; Εσάς τι σας έχει διδάξει η δική σας ιστορία;

Το παρελθόν μας…. Το παρελθόν μου… τα πάθη μου, τα λάθη μου… οι όμορφες και άσχημες στιγμές μου…. μια ακόμη νύχτα απολογισμού… παρέα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, απαλή μουσική…. Και πολλά… τσιγάρα! Μια ανασκόπηση, ένα flashback ή ένα backup, όπως θα έλεγε ένας έφηβος! Κάτι βαραίνει τούτη τη νύχτα…. Κάτι θέλω πάλι να πετάξω πίσω μου… από πάνω μου!

Κάποιοι λένε…. Μη μετανιώνεις για αυτά που έκανες, παρά να μετανιώνεις για πράγματα που δεν έκανες! Μα… όταν ένα μοναδικό, μα συνάμα τεράστιο λάθος σου, σου στιγματίζει τη ζωή και σε κρατάει έρμαιό της… τότε για ποιο πράγμα δεν θα μετανιώσεις; Γιατί μας γεμίζουν με ένα κάρο μπαρούφες και βαθυστόχαστες κουβέντες που αν κάτσει να τις σκεφτεί κανείς λογικά… ( λέμε τώρα) δεν έχουν καμία, μα καμία πρακτική εφαρμογή;

Ξαναγυρνώ στο δικό μου παρελθόν… ένα λάθος, μία κακή απόφαση…. Σημάδεψε τη ζωή μου! όπως φαντάζομαι πολλών από εσάς! Το θέμα είναι πόσο ακόμα πρέπει να πληρώσω; Και γιατί; Για να εξευμενίσω τάχα κάποιους θεούς ή δαίμονες…. Ή για να μάθω και να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος; Και ας υποθέσουμε ότι ακολουθώ το: δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού! (παρεμπιπτόντως εγώ είμαι γυναίκα και ότι θέλω κάνω), και δεν ξανακάνω το ίδιο λάθος, ξαναρωτώ…. Ως πότε θα πληρώνω το προηγούμενο; Και γιατί πρέπει να πληρώνω κάθε μέρα ένα τόσο βαρύ τίμημα;

Κάπου διάβασα: το πεπρωμένο φυγείν, αδύνατο! Μα εγώ έμαθα πως από το παρελθόν σου δεν μπορείς να ξεφύγεις! Πάντα μα πάντα… κάτι θα έρχεται μπροστά σου και θα σου το θυμίζει!! Κάποτε χαιρέκακα θα σου θυμίζει τις άσχημες στιγμές, και άλλοτε με χαμόγελο θα σου στέλνει τη γλυκιά αίσθηση της νοσταλγίας!

Άνθρωποι!!
Μετρήσατε ποτέ…. Τους ανθρώπους γύρω σας; Αυτούς που ήρθαν στη ζωή σας σαν κομήτες, και άλλους που ήρθαν και ρίζωσαν σαν τα γέρικα πλατάνια στις πλατείες των χωριών μας…. Ο τάδε…. Η τάδε… πω πω … πόσα χρόνια έχω να μιλήσω με την…. Γιατί χαθήκαμε; Κάποιες άλλες φορές αναρωτιόμαστε… γιατί κάποιος άνθρωπος μπήκε στη ζωή μας… μια στιγμή που… έπρεπε; Τι έργο είχε να επιτελέσει; Ή γιατί κάποιος βγήκε από την ιστορία μας, τόσο απρόσμενα; Άλλοτε πάλι… ποιος μοιράζει τους ρόλους… στο θέατρο της δική μας ζωής; ποιος αποφασίζει για το ποιος θα πρωταγωνιστήσει; Φυσικά πάντα δίπλα σε σένα…. Σε μένα… ποιος να είναι τάχα ο σκηνοθέτης;

Περασμένες τρεις… που και που ακούγεται ένα αυτοκίνητο να περνάει και νιώθω ότι υπάρχει ακόμα ζωή γύρω μου…. κατά τα άλλα… απόλυτη ησυχία! Εγώ και ο εαυτός μου σε μια απολογία; Αποτίμηση; Απολογισμό; Της ιστορίας μου… απολογισμός! Ίσως! Τι έχασα; Τι κέρδισα; Προς τα πού γέρνει η ζυγαριά; Αλήθεια, πόσο περήφανοι είμαστε για το παρελθόν μας; Μπορούμε άραγε να εξιστορήσουμε το παραμύθι της ζωής μας; Ή μήπως κάποια κομμάτια τα φυλάμε κρυμμένα είτε από ντροπή, είτε από πόνο… είτε από αγάπη!;

Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό!
Άλλη μια φιλοσοφημένη ατάκα! Πιο δυνατό σε κάνει; Μήπως σε κάνει πιο σκληρό; Πιο απαθή; Μήπως κάποια στιγμή παγώνεις  τόσο, που δεν αισθάνεσαι τίποτα; Ούτε χαρά, μα ούτε και λύπη; Πέτρωσα με τον καιρό… κάποτε παρακαλούσα τη μάνα Παναγία… ρίξε τσιμέντο στα πόδια μου! κάνε με πέτρα να αντέξω!! Και με έκανε πέτρα! Μου έκανε το χατίρι... μα τι κέρδισα; Νιώθω κάποιες στιγμές σαν αυτούς που παίρνουν αντικαταθλιπτικά ή ηρεμιστικά και είναι μόνιμα με ένα χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη… με μια ηλίθια ηρεμία που με κάνει να τρομάζω…. Τόσο που θέλω να αυτοχαστουκιστώ… μπας και ξυπνήσω!

Κάποιες φορές δεν βάλατε κάποιον ΑΝ στη ζωή σας; Να γινόταν εκείνο τότε… αν είχα αποφύγει εκείνο το λάθος… αν δεν είχα γνωρίσει τον λάθος άνθρωπο… αν ήμουν πιο δυνατή… αν…. αν… αν… πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου τώρα;

Κοιτώ πίσω στο παρελθόν…. Δεν μπορεί να με πονέσει πια… μα κάποιες φορές δεν κλαις γιατί πονάς, αλλά γιατί άντεξες τόσο!!! Τι να πρωτοθυμηθώ…. Ποια ιστορία να πω…. Όχι πια… δάσκαλε! Δώσε μου το σφουγγάρι… να πάω να το βρέξω… να καθαρίσω τον πίνακα της ζωής μου από τους λεκέδες!! Δάσκαλε! Σου το υπόσχομαι! Θα κρατήσω μόνο τις όμορφες ζωγραφιές και τα σοφά σου λόγια! Τα λάθη μου!!! τις λυμένες ασκήσεις μου!!! γιατί δάσκαλε…. Στη ζωή δεν υπάρχει το λυσάρι….. δάσκαλε! Δώσε μου το σφουγγάρι…. Να καθαρίσω τον πίνακα! Να ξαναλύσω την άσκηση που μου έβαλες από την αρχή! Δώσε μου μια ευκαιρία ακόμα δάσκαλε!!! Έχω το δικαίωμα, δε νομίζεις; Μια ευκαιρία ακόμα; Και σου υπόσχομαι, ότι θα κάτσω στο πρώτο το θρανίο… όχι στο τελευταίο όπως τότε… και θα προσέχω στο μάθημα…. Στο πρώτο το θρανίο! Γιατί εγώ μπορώ! Και θέλω! Εσύ δεν έλεγες δάσκαλε…. Ότι από τα λάθη μας μαθαίνουμε; Εσύ δεν έλεγες… ότι δεν υπάρχει «δεν μπορώ» μα μόνο « δε θέλω»; Πριν με κόψεις από το μάθημα… πριν με αποβάλλεις από την τάξη… δώσε μου…. μια ευκαιρία ακόμη!!! Και θα δεις! Θα είσαι περήφανος για μένα!

Ψυχολόγοι λένε…. Πως πρέπει να αγαπήσεις τα λάθη σου, να συγχωρήσεις τον εαυτό σου που τα έκανε… για να μπορέσεις να προχωρήσεις μπροστά! Δεν μπορώ να αγαπήσω τα λάθη μου… μπόρεσα όμως να συγχωρήσω τον εαυτό μου που τα έκανε! Δεν τον δικαιολογώ! Είμαι αμείλικτη στην κρίση μου! μα…. Δικαιούμαι να πάω παρακάτω! Γιατί αγαπώ και εκτιμώ τον εαυτό μου, κάποιες φορές τον μαλώνω και κάποιες άλλες τον κανακεύω….

Σηκώνω ψηλά το ποτήρι… βαθύ κόκκινο το κρασί… πίνω στην υγειά σας! Και μετά πίνω στην υγειά μου! λοιπόν! Φτού και από την αρχή! Σαν καλό και υπάκουο μαθητούδι! Ξανά την προπαίδεια, ξανά την ορθογραφία! Θα ξανακάνω λάθη… μα τα βασικά… τα έχω μάθει πια! Παρελθόν μου… έχεις τη θέση που σου ανήκει! Πίσω μου!!! δίπλα μου είναι το παρόν…. Και με λαχτάρα περιμένω το μέλλον! Με ό,τι θελήσει να μου φέρει!!!

Φαντάσματα του παρελθόντος… δε σας φοβάμαι πια! Τραβώ μπροστά…. Φτου και από την αρχή!

Σε λίγες ώρες ξημερώνει μια καινούργια μέρα…. Μια άλλη βαθυστόχαστη κουβέντα που λατρεύω…. Άδραξε τη μέρα! Ζήσε τη στιγμή! Και…. Τολμώ απόψε να προσθέσω…. Πάμε για μια καινούργια αρχή!!!

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Παιδική αθωότητα και ένστικτο....



Δράττοντας την ευκαιρία από μια ταινία που μόλις τελείωσε, με θέμα έναν πιτσιρικά που στην προσπάθειά του να βρει το δρόμο του, τελικά καθοδήγησε τη μητέρα του στη σωστή κατεύθυνση! Εκείνη, βλέποντας το παιδί της να μετατρέπεται από ένα άβγαλτο εσωστρεφές παιδί, σε ένα κοινωνικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση αντράκι, κατάλαβε πως ο δρόμος που ακολουθούσε μέχρι τότε ήταν… απλά λάθος!!!

Πόσες φορές δεν εκπλαγήκατε από τη συμπεριφορά του παιδιού σας; Ή των άλλων παιδιών; Κυρίως όσον αφορά την εκτίμησή τους σε διάφορα πρόσωπα του συγγενικού ή κοινωνικού σας περιβάλλοντος; Μήπως δεν τα είδατε να σας ερωτεύονται – γοητεύονται με την πρώτη ματιά; Ή μήπως δεν σας έτυχε να δείτε τη δυσφορία στα μάτια ενός παιδιού;

Παρατηρώντας το γιο μου, για το πώς αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν… άρχισα να καταλαβαίνω πολλά! Κάποιους ανθρώπους τους συμπαθεί με την πρώτη καλημέρα… κάποιους άλλους… τους κοιτά με καχυποψία, ή δυσανασχετεί κάθε φορά που υποχρεώνεται, τρόπον τινά, να τους συναντήσει! Μήπως τα παιδιά « βλέπουν » κάτι παραπάνω από εμάς; Μήπως αντιλαμβάνονται ποιος έχει καθαρά ανιδιοτελή συναισθήματα απέναντί τους και ποιος όχι; Μήπως νιώθουν ποιος τα σέβεται και τα αγαπά αληθινά; Ή έστω ποιος μπορεί να τα αγαπήσει στην πορεία;

Θα έλεγα πως ναι! Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές! Και οι αυστηρότεροι θα πρόσθετα! Το ένστικτό τους ακόμα λειτουργεί και μπορούν να βλέπουν και να αντιλαμβάνονται πράγματα που εμείς δεν μπορούμε! Ή δεν θέλουμε να δούμε! Γιατί; Γιατί η λογική μας, οι εμπειρίες μας… έχουν κοιμίσει ή μάλλον καλύτερα… εξοστρακίσει το ένστικτο!

Δεν θα ήταν μαγικό…. Να μπορούσαμε να καταλάβουμε το ποιόν ενός ανθρώπου με μια ματιά; Να μπορούσε το σώμα μας, να μας έδινε κάποια σημάδια που να μας προειδοποιούν για την καταστροφή που έρχεται όταν επενδύουμε στον λάθος άνθρωπο!! Να νοιώθαμε μια σουβλιά στο στομάχι… έναν ξαφνικό πονοκέφαλο… ή ακόμα και μια ταχυκαρδία…. Να μας δείξουν ότι αυτός που βρίσκεται μπροστά μας, θα μας βλάψει ή θα μας πληγώσει!;

Η ψυχολογία ενός μικρού παιδιού! Είναι αξιοπρόσεκτο το πώς σε περιεργάζονται τα μάτια ενός παιδιού όταν το πρωτογνωρίζεις… τις γκριμάτσες που κάνει με αυτά που του λες στην προσπάθειά σου να το πλησιάσεις, ή έστω να το κάνεις να νιώσει άνετα μαζί σου! Είναι τρομερά περίεργο όταν βλέπεις ένα χαμόγελο να ζωγραφίζεται στα χείλη του στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα που σε έχει δει! Όσο μεγαλώνει, βέβαια, ένα παιδί… αυτός ο χρόνος… του να αρχίσει να σου χαμογελά… επεκτείνεται! Γιατί άραγε;… γιατί απλά… και στα παιδιά αρχίζει να επικρατεί η λογική!!!

Τα παιδιά έχουν τρομερό ένστικτο λένε, όσο πιο μικρά είναι σε ηλικία, τόσο ισχυρό ένστικτο έχουν! Θεωρείτε πως είναι τυχαίο όταν ένα βρέφος το παίρνει κάποιος αγκαλιά και του κόβεται η αναπνοή από το κλάμα ενώ σε ένα τελείως άγνωστο πρόσωπο, μπορεί να αρχίσει και να χαμογελά; Κάποιοι θα πουν, πως μερικοί άνθρωποι έχουν ταλέντο ή έστω τον τρόπο να κάνουν τα παιδιά να τους αγαπούν! Εγώ θα διαφωνήσω!

Πιστεύω ακράδαντα ότι η αθωότητα ενός παιδιού και η καθαρή ψυχή τους μπορούν να διαβάσουν την ψυχή ενός ενήλικα! Τα παιδιά πάντα σε κοιτούν στα μάτια! Αυτά που ως γνωστόν είναι ο καθρέφτης της ψυχής! Ένα παιδί μπορεί να αντιληφθεί την καθαρότητα της ψυχής ενός ανθρώπου… κάτι που εμείς δεν το κατέχουμε πια!

Είναι ανώφελο να προσπαθήσεις να πείσεις ένα παιδί να αγαπήσει κάποιον που έχει αντιπαθήσει από το πρώτο λεπτό της συνάντησης μαζί του! Όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο δύσκολο θα είναι! Όμως!!! Πρόσεχε… μήπως τελικά μετά από ένα χρονικό διάστημα… ανακαλύψεις πως το παιδί… είχε για άλλη μια φορά δίκιο!! Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από τα παιδιά… έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα! Και κάθε φορά θα μας εκπλήσσουν με τις σοφές κουβέντες τους, με τα περίεργα για μας  «συμπεράσματα» ….. με τις ενέσεις αυτοπεποίθησης που μόνο αυτά ξέρουν να κάνουν ακριβώς τη στιγμή της έκτακτης ανάγκης… και στο σημείο που πονάει!!

Έχουμε ένα κομμάτι πάνω μας για τα παιδιά μας… ένα άλλο κομμάτι για τους γονείς…. Ένα τρίτο για τους φίλους! Πάντα, όμως, θα υπάρχει ένα κομμάτι μόνο για μας!!! Αυτό είναι που θέλει και τη μεγαλύτερη προσοχή, γιατί είναι το μέρος που παραμελούμε… με αποτέλεσμα να γίνεται πιο ευαίσθητο και καμιά φορά εκδικητικό! Είναι το κομμάτι που θα βγάλει κάποια στιγμή μπροστά το τεράστιο ΕΓΩ μας και ίσως…. τυφλώνοντάς μας να μας οδηγήσει σε μια λάθος επιλογή… ίσως και σε μια καταστροφική επιλογή!!!

Παίρνοντας, λοιπόν, παράδειγμα από τα παιδιά… ας προσπαθήσουμε να αφήσουμε λίγο τη λογική στην άκρη… και κάποιες φορές να αφουγκραστούμε αυτό που θέλει να μας πει το ένστικτό μας! Να το καλλιεργήσουμε… να το αγαπήσουμε… ακόμα και να το εμπιστευτούμε! Ίσως μας αποζημιώσει… και μας χαρίσει σοφές επιλογές… μα πάνω από όλα…. Μια πιο καθαρή ψυχή!!!