Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Η εποχή του ατομικισμού ή η ώρα της αλληλεγγύης;



Ζούμε στην εποχή του ατομικισμού, ο καθένας για τον εαυτό του  και   όποιος αντέξει! Το   « δε βαριέσαι» έγινε  στάση ζωής! με κυρίαρχη ιδεολογία «μακριά από εμένα και ας είναι στο γείτονα»!!! και το ερώτημα: « Εγώ θα σώσω τον κόσμο;» Αυτό το χαζό ερώτημα να σου θυμίσω ότι ήταν το όνειρό σου όταν ήσουν πιτσιρίκι!

« τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»      ( Στίχος από το τραγούδι του B. Παπακωνσταντίνου «Πόρτο Ρίκο»)

Η εποχή του ατομικισμού χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό και άμιλλα…. για κάποιους!!! ….. για κάποιους άλλους η προκοπή μερικών είναι σφάλμα μεγάλο και πρέπει να καταπολεμηθεί!!

Στις κλειστές κοινωνίες όπως τα χωριά μας ή οι μικρές γειτονιές στις πόλεις…. Αν κάποιος έχει καταφέρει ακόμα να δουλεύει αυτομάτως αποκτά εχθρούς! Αν  θεωρούν κάποιον  ένα σκαλοπάτι ανώτερο τον  φθονούν, αν πάλι είναι  πιο κάτω…. Τον  οικτίρουν!!! Μόνο αυτά είναι τα συναισθήματά μας για τον γείτονα, για τον συνάνθρωπο!!!

Το να έχει κάποιος ανώτερο επίπεδο μόρφωσης ή οικονομίας επουδενί δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση…. αλλά  και αυτός που δεν έχει να φάει, μπορεί να είναι άξιος του οίκτου μας αλλά επουδενί της βοήθειάς μας!!!

Στις μέρες μας, η οικονομική κρίση έχει διαιρέσει και πάλι τους ανθρώπους…. Στην κατηγορία αυτών που έχουν ευαισθητοποιηθεί και προσπαθούν από το υστέρημά τους να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους που είναι σε χειρότερη μοίρα από τους ίδιους, και σε αυτούς, οι οποίοι, έχουν κλειστεί ακόμα περισσότερο στο καβούκι τους και κοιτούν ΜΟΝΟ πως θα τα βγάλουν πέρα οι ίδιοι!!! Δυστυχώς ο ατομικισμός και σήμερα βασιλεύει!!!

Ακούμε καθημερινά για συσσίτια, για δωρεές χρημάτων, τροφίμων, ειδών ένδυσης και υπόδησης. Γίνεται μια, πράγματι, γιγάντια επιχείρηση αλληλεγγύης  για τα ελληνικά δεδομένα! Κάποιοι θα πουν πως είναι γιγάντια γιατί η χώρα δεν ήταν στη σημερινή κατάσταση εδώ και δεκαετίες! Ίσως, αλλά πάντα υπήρχαν γύρω μας, άνθρωποι που είχαν ανάγκη! Ίσως τώρα πια να έγινε πιο έντονο το φαινόμενο, αλλά το νόημα που βγαίνει τελικά είναι ότι η κρίση ευαισθητοποίησε κάποιους!!!

Το θέμα είναι: « εμείς τι κάνουμε;»
Υπάρχουν σήμερα τεράστιες δυνατότητες προσφοράς! Ξεκινώντας από ένα πακέτο μακαρόνια,  ζάχαρη, ρύζι…. στα καλάθια των σουπερ - μάρκετ, προχωρώντας…. Θα μιλήσω για τα συσσίτια της εκκλησίας στα οποία μπορούμε να προσφέρουμε τρόφιμα….. αλλά και εθελοντική εργασία! Να αναφέρω τα κοινωνικά ιδρύματα…. Θα προχωρήσω ακόμα περισσότερο στην προσφορά αίματος ( κάτι που δεν κοστίζει!!!) και θα καταλήξω και πάλι στο γείτονα!!!

Ξέρετε…. Δεν πεινάνε όλοι!!! υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι στερούνται και τα βασικά και προσπαθούν με μεγάλη υπερηφάνεια να επιβιώσουν!!! Άλλοι πάλι δεν πηγαίνουν, από ντροπή στα συσσίτια! Και εν μέρει τους καταλαβαίνω!! Άνθρωποι νοικοκυραίοι που η ζωή, τους τα έφερε τούμπα…. Κάπου διάβασα για μια νεαρή μητέρα…. Πήγαινε στα συσσίτια, έπαιρνε το φαγητό…. Και το έβαζε στην κατσαρόλα του σπιτιού της!!! Δεν ήθελε τα παιδιά της να ξέρουν!! Μια ακόμη περίπτωση….. ένα παιδάκι 11 χρονών λιποθύμησε! Η τελευταία του κουβέντα, πριν χάσει τις αισθήσεις του ήταν: « μαμά, θέλω λίγη μαρμελάδα!». Το παιδί τον τελευταίο καιρό τρεφόταν μόνο με μακαρόνια!!!!

Μπορώ να περιγράψω αμέτρητες τέτοιες ιστορίες που έγιναν καθημερινότητα πια!!! Το θέμα είναι και πάλι! Εμείς τι κάνουμε; Μας πιάνει μια συγκίνηση όταν τα διαβάζουμε και μετά από λίγα λεπτά …. Χανόμαστε στα δικά μας καθημερινά προβλήματα!!! Ξέρετε…. Αυτά τα παιδιά…. Δε ζουν στον Άρη!!! Στη δική μου και στη δική σου γειτονιά ζουν!!! Ξέρετε…. Την ώρα που αδειάζουμε το υπόλοιπο της κατσαρόλας μας στον κάδο…. Το παιδί του γείτονα μπορεί να πεινάει! Δεν είναι φρικτό;

Οι συνάνθρωποί μας… αυτοί που πραγματικά έχουν πρόβλημα…. δεν θα βγουν να ζητήσουν την ελεημοσύνη μας! εμείς πρέπει να προστρέξουμε σε αυτούς! Θα μου πει κάποιος: « και εγώ που θες να ξέρω ποιος έχει πρόβλημα;» Η απάντησή μου είναι…. « αν κάποιος έχει πολλά λεφτά…. τον βλέπεις!!! Αυτόν που δεν έχει, δεν τον βλέπεις;»

Κάποιοι μπορεί να ντρέπονται! Να σκέφτονται πως αν χτυπήσουν την πόρτα του γείτονα και του δώσουν τρόφιμα …. Ίσως τον προσβάλουν, ίσως πάλι και να έχουν  κάνει λάθος εκτίμηση…. Ίσως…. Ίσως…. Αυτά τα ίσως είναι γελοίο να είναι οι δικαιολογίες μας!!!

Αν θέλεις πραγματικά να προσφέρεις…. Μπορείς να αφήσεις νύχτα μια σακούλα στην πόρτα του άλλου…. μπορείς να στείλεις τα ψώνια με κάποιον δικό του…. μπορείς να στείλεις τα πράγματα με ένα παιδάκι!!! Το παιδάκι ούτε ντροπή θα νιώσει ( γιατί απλά δεν θα ξέρει!!!), αλλά ούτε και ο γείτονας θα ντροπιαστεί!!! Αν θέλεις, πραγματικά, να προσφέρεις είναι τόσο μα τόσο εύκολο!!! Δεν χρειάζεται να το κάνεις δύσκολο!!!

Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες! Οι μέρες που έρχονται προβλέπονται ακόμα δυσκολότερες!!! Ας ενωθούμε όλοι, σαν μια γροθιά και να εναντιωθούμε στην πείνα, στην κατάθλιψη, στη μιζέρια, στην αρρώστια!!!

« Ισχύς εν τη ενώσει!»

Είμαστε πιο δυνατοί όταν είμαστε δεμένοι, όταν είμαστε πολλοί!!! Η κρίση αυτή πρέπει να μας ενώσει!!! Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από αυτήν!!! Όλοι μαζί μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο του συνανθρώπου μας! να δούμε ένα χαμόγελο και μια ελπίδα να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του!!! Ξέρετε…. Λυπάμαι και συμπονώ τα παιδιά που πεινάνε αλλά λυπάμαι περισσότερο το γονιό που δεν μπορεί να προσφέρει! Νομίζω ότι είναι ο χειρότερος εφιάλτης για έναν άνθρωπο!!!

Ο σοφός λαός λέει: « όταν το σπίτι του γείτονα παίρνει φωτιά…. Ετοιμάσου! Έρχεται και στο δικό σου!»

Μαζί μπορούμε να προλάβουμε τα χειρότερα!!! Ας μην τα περιμένουμε για  να αφυπνιστούμε!!! Ας μην τα περιμένουμε για να δράσουμε!! Η αλληλεγγύη είναι η καλύτερη λύση!!! Το μεγαλύτερό μας όπλο, η καλύτερη απάντηση…. απέναντι στους δανειστές, στην οικονομική κρίση, στους ιθύνοντες που εφαρμόζουν το : « διαίρει και βασίλευε»! Ας σταματήσουμε να τους κάνουμε τη χάρη!!!!


Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Το άρρωστο εργασιακό περιβάλλον...

Το εργασιακό περιβάλλον στη χώρα μας ( δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το περιβάλλον σε άλλες χώρες διότι δεν έχω εργαστεί εκεί) ήταν πάντα άρρωστο, με ελάχιστες εξαιρέσεις που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!

Ιντρικες, πισώπλατα μαχαιρώματα, καρφώματα, κλικες και άλλα τέτοιες όμορφες καταστάσεις είναι καθημερινές στον εργασιακό μας χώρο και τις έχουμε συνηθίσει τόσο, που ότι και να ακούσουμε δεν μας κάνει την παραμικρή εντύπωση!!!

Σε ελάχιστες εταιρείες υπάρχει η συναδελφική αλληλεγγύη! Σε άλλες πάλι υπάρχει μόνο για να επιβεβαιώνει την υποκρισία που μας διακατέχει!! Ακόμα και η απλή και αυτονόητη ¨καλημέρα¨ έχει γίνει άλλο ένα μέσο υποκρισίας!! ή μέσο για την επίτευξη ενός στόχου, ενός σκοπού!

Η προσποιητή ευγένεια κάποιες φορές σε αηδιάζει, αλλά προσπαθώντας να μη δώσεις λαβές ενσωματώνεσαι και εσύ, και παίρνεις μέρος στο θεατράκι του παραλόγου! Ξέρεις ότι αυτόν που εξυπηρετείς εκείνη τη στιγμή, αυτός που σου μιλάει με τόση ευγένεια.... πριν λίγο.... ή λίγο μετά .... σε ¨δίνει ¨ στεγνά στον προϊστάμενο ή στον διευθυντή!!! με μόνο σκοπό να σε υποβαθμίσει ή .... να ανέβει εκείνος!!!

Ο δρόμος της αναρρήχισης στην εξουσία... το πάθος της εξέλιξης.... το όνειρο της προαγωγής .... έχει γίνει για κάποιους, σκοπός ζωής!! και για αυτούς το μεγαλύτερο πιστεύω είναι: “ ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.

Το πρόβλημα με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι δεν προσπαθούν να εξελιχθούν ως επαγγελματίες, κοινώς να γίνουν καλύτεροι στη δουλειά τους έτσι ώστε να πάρουν αξιοκρατικά την προαγωγή τους, αλλά καταφεύγουν σε δόλιες μεθόδους προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους!!!

Με την παρουσία της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, τώρα που για μια θέση εργασίας γίνεται στην κυριολεξία μάχη σώμα με σώμα.... η κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο!!!

Σε μια συζήτηση που είχα κάποτε με τον εργοδότη μου, ο τελευταίος μου είπε: “ ο εργοδότης πάντα ξέρει ποιος προσφέρει στην εταιρεία και ποιος όχι!” . Η ερώτηση μου ήταν η εξής: “ πως εξηγείτε λοιπόν ότι στη χώρα μας αυτοί που έχουν τις μεγαλύτερες θέσεις και τις καλύτερες απολαβές, δεν είναι αυτοί που πραγματικά τις αξίζουν αλλά ( συγχωρείστε με για την έκφραση) οι ρουφιάνοι, οι κόλακες και αυτοί που είναι καλά δικτυωμένοι;” . Η ερώτησή μου άφησε άφωνο τον εργοδότη μου.... για μερικά δευτερόλεπτα.... έπειτα είπε: “ Έχεις απόλυτο δίκιο για την παρατήρησή σου, αλλά ένας εργοδότης πρέπει να έχει από κοντά τον εχθρό του! Ένας ρουφιάνος δεν προδίδει μόνο τους συναδέλφους του, το ίδιο θα κάνει και στο αφεντικό του!” . Έτσι όπως το έθεσε, είχε ένα κάποιο δίκιο .... αλλά δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι! “ και γιατί πρέπει να προαγάγεις έναν ποταπό και δόλιο άνθρωπο, αντί να τον απολύσεις και να τελιώνεις μια και καλή μαζί του;” ήταν η επόμενη ερώτησή μου. Η τελευταία τον έφερε σε δύσκολη θέση.... δεν ήξερε... ή δεν ήθελε να μου απαντήσει; Τελικά μου απάντησε: “ αυτό είναι το σύστημα χρόνια τώρα....” άνοιξε την πόρτα και έφυγε!!!

Ακόμα και για τους εργοδότες είναι δύσκολη η κατάσταση! Προσπαθούν να ισορροπήσουν καταστάσεις, να τους έχουν όλους ικανοποιημένους ( δε μιλώ για τη σημερινή άθλια κατάσταση) και να απορροφούν τις τριβές, έτσι ώστε η επιχείρηση να λειτουργεί ομαλά! Δεν είναι πάντα εύκολο να διαλέξεις τους συνεργάτες σου! Άλλες φορές κάνεις επιτυχημένες επιλογές και άλλες όχι! Δεν είναι επίσης εύκολο να συνεργαστούν επιτυχώς άνθρωποι με διαφορετικούς χαρακτήρες και νοοτροπίες! Άνθρωποι με διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο!!! Είναι γνωστό ότι οι εργάτες της παραγωγής πάντα βλέπουν με μισό μάτι τον προϊστάμενό τους.... πάντα είναι αντίθετοι σε κάθε αλλαγή που προτείνεται στον τρόπο εργασίας τους!!! Δεν είναι εύκολο να διοικείς μια επιχείρηση, όμως εκεί φάινεται το αν είναι κανείς καλός μάνατζερ... καλός διοικητής να το πω στην ελληνική!!!

Από την πλευρά του εργαζόμενου τώρα....
Μπαίνεις σε μια εταιρεία, έχεις διάθεση για δουλειά.... έχεις τη διάθεση να ενσωματωθείς γρήγορα και να νιώσεις το περιβάλλον οικείο..... αλλά, απο τα πρώτα ακόμη λεπτά νιώθεις ότι είσαι ανεπιθύμητος εκεί!!! Οι συνάδελφοί σου, σε βλέπουν σαν απειλή!!!

Κάθε τι καινούργιο, κάθε τι άγνωστο, ο άνθρωπος γενικά το αντιμετωπίζει με φόβο, και νιώθει ανασφάλεια! Αυτή η ανασφάλεια τον κάνει καχύποπτο και πολλές φορές εχθρικό! Τα ίδια συμπτώματα έχουν και οι εργαζόμενοι όταν κάποιος νέος έρχεται, όταν αλλάζει η διοίκηση, όταν αλλάζει ο προϊστάμενος, ακόμα... ακόμα και όταν ένα νέο μηχάνημα, ή προϊόν προστίθεται στον τομέα της παραγωγής!!!

Για να κρατήσεις τη θέση εργασίας σου έχεις δύο επιλογές......
Η μία είναι: κάνεις σωστά τη δουλειά σου, είσαι επιμελής με τα καθήκοντά σου, δεν παραβαίνεις το ωράριό σου, είσαι ευγενής με τους προϊσταμένους αλλά και με τους υφιστάμενούς σου, είσαι γενικά το καλό παιδί με αποτέλεσμα να επιφορτίζεσαι με όλο και περισσότερη δουλειά και ευθύνες.... και επιδίδεσαι σε έναν αγχωτικό αγώνα του να είσαι πάντα σωστός και να μη δίνεις λαβές για παρατηρήσεις και προβλήματα!!! Προσπαθείς πάντα να εξελίσσεσαι και να γίνεις αυτό που λένε “ αναντικατάστατος”!
Η άλλη είναι: κάνεις μεν τη δουλειά σου.... χρησιμοποιείς όλη τη γαλιφιά σου για να είσαι αρεστός....ενσωματώνεσαι στις κλίκες, όπου είσαι παντα λιγομίλητος!!, έχεις απο κοντά με κολακίες και με “ χρήσιμες” πληροφορίες τον προΙστάμενό σου.... για τον δε εργοδότη.... κάνεις τεμενάδες!!!!

Από εσένα εξαρτάται το αν θα παραμείνεις στη θέση σου! Από εσένα εξαρτάται και ο τρόπος!!! Αν είσαι άνθρωπος που δεν φοβάται τη δουλειά και σου αρέσει η εξέλιξη και η αξιοκρατία..... κάποια στιγμή..... θα αναγνωριστεί η συμβολή σου στο έργο!!

Οι φιλίες στον εργασιακό χώρο, τις περισσότερες φορές αναδεικνύονται σε λυκοφιλίες!!! Προσωπικά σου δεδομένα δεν πρέπει να υπάρχουν εκεί.... όσα λιγότερα ξέρουν οι συνάδελφοί σου για την προσωπική σου ζωή τόσο το καλύτερο!

Ο καλύτερος δρόμος.... ίσως γίνεις και παράδειγμα προς μίμηση!!! είναι να είσαι άξιος και επιμελής στη δουλειά σου.... συμπεριφέρεσαι πάντα με ευγένεια... δεν ασχολείσαι με ενδοεταιρικά κουτσομπολιά.... αγνοείς όσους σε κολακεύουν!!!

Τελικά απο εμάς εξαρτάται!!! όπως ΠΑΝΤΑ!!!



Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Το φαινόμενο του ρατσισμού



Ο ρατσισμός έχει δύο διαστάσεις , η μία είναι ο κοινωνικός ρατσισμός που έχει να κάνει με την πάσης φύσης διαφορετικότητα  και η άλλη ο ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες.

Η θρησκεία μας, ο πολιτισμός και η κουλτούρα μας, μας έχουν διδάξει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι ανώτερου ή κατώτερου Θεού! Στην καθημερινότητά μας, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά!

Στη σχολική κοινότητα…..
Τα παιδιά μας έχουν ξενοφοβία. Ένας καινούργιος μαθητής έρχεται στην τάξη και τα υπόλοιπα το κοιτούν καχύποπτα! Πρέπει κάποιος να κάνει την αρχή για να δεχτούν το νέο παιδάκι! Πόσο δε μάλλον όταν αυτό το παιδάκι έχει άλλο χρώμα… ανήκει σε άλλη φυλή… είναι άλλης εθνικότητας!!!

Στον τομέα του ρατσισμού έναντι των μεταναστών, τα παιδιά ευτυχώς μας έχουν ξεπεράσει! Ίσως ευθύνεται το γεγονός ότι τα σχολεία μας πια έχουν πολλά παιδιά μεταναστών, τα οποία ενσωματώνονται πιο εύκολα από τους μεγάλους στις τοπικές κοινωνίες! Η αθωότητα ίσως!

Αναλύω την παιδική κοινωνία γιατί είναι ο καθρέπτης της δικής μας! Αυτά που διδάσκουμε εμείς στα παιδιά μας, είτε συζητώντας μαζί τους είτε περνώντας τους μηνύματα μέσω της δικής μας συμπεριφοράς, είναι τα διδάγματα βάσει των οποίων θα κινηθούν ή θα συμπεριφερθούν σαν παιδιά και αργότερα ως ενεργοί πολίτες της κοινωνίας.

Οι ενήλικες, στις μέρες μας, όχι άδικα ίσως, έχουν έντονο το συναίσθημα της ξενοφοβίας! Η χώρα μας κατακλύστηκε από μετανάστες και ένας μεγάλος αριθμός αυτών έχουν μπει στη χώρα μας λαθραία! Όταν ένας άνθρωπος έρχεται σε επαφή με κάτι καινούργιο, με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας και πολιτισμού είναι λογικό να έχει ανασφάλειες! Το αίσθημα φόβου έχουν ενισχύσει τα κρούσματα εγκληματικότητας με πρωταγωνιστές τους λαθρομετανάστες.

Σε μια περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης, αλλά και κρίσης αξιών…. Τα συναισθήματα φόβου καλλιεργούνται από κάποιους και γίνονται αισθήματα οργής και μίσους…. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε γεγονότα βίας έναντι των μεταναστών!

Η χώρα μας δεν είναι μια χώρα που είναι ξένη προς την ιδέα της μετανάστευσης! Χρόνια ολόκληρα, άνθρωποι δικοί μας ζουν στο εξωτερικό είτε από επιλογή, είτε ως οικονομικοί μετανάστες. Αυτοί οι άνθρωποι δηλώνουν ότι στην πατρίδα τους είναι τουρίστες και στη χώρα που ζουν είναι μετανάστες!! Δηλαδή αισθάνονται ξένοι και στις δύο χώρες!!  Τους αξίζει άραγε να είναι άνθρωποι χωρίς πατρίδα;

Φαινόμενα όπως επιθέσεις  σε μετανάστες οι οποίοι βρίσκονται μόνοι στο δρόμο…. άνθρωποι με οικογένειες…. με εργασία…. δεν είναι καταδικαστέα;
Φαινόμενα επιθέσεων δέχτηκαν και ομογενείς στο εξωτερικό! Όταν τα μάθαμε πως αισθανθήκαμε; Δεν κατηγορήσαμε το ρατσισμό τους; Γιατί άραγε κάνουμε το ίδιο; Ταιριάζει στην ελληνική κουλτούρα ο ρατσισμός;

Από την άλλη….. επιθέσεις μεταναστών  σε συνανθρώπους μας με σκοπό τη ληστεία δεν είναι καταδικαστέες; Μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτά τα φαινόμενα; ή μένουμε απραγείς και προσευχόμαστε να μην μας τύχει;

Θεωρώ, και πιστεύω ότι πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου, ότι οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από δουλειά και θέλουν να ζήσουν ειρηνικά στη χώρα που τους φιλοξενεί, εν προκειμένου η δική μας, είναι ευπρόσδεκτοι! Άλλωστε είναι πάμπολλα τα παραδείγματα φιλιών και οικογενειακών σχέσεων με μετανάστες!

Σκεφτείτε ότι λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας… ίσως χρειαστεί κάποια στιγμή να γίνουμε και εμείς οικονομικοί μετανάστες!!!
Ο σοφός λαός λέει: « μη κάνεις κάτι που δεν θα ήθελες να σου κάνουν!!!»

Σεβόμενοι την κουλτούρα μας, τα διδάγματα της θρησκείας μας και τον πολιτισμό μας…. Τα διδάγματα των γονιών μας….. Θα πρέπει να εναρμονίσουμε τη συμπεριφορά μας με αυτά! Δεν είναι δυνατόν να είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό και το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ελληνικού λαού που είναι η φιλοξενία ( από αρχαιοτάτων χρόνων ) και να πράττουμε διαφορετικά!!!

Σεβασμός στη διαφορετικότητα των ανθρώπων, σεβασμός του πολιτισμού, των ηθών και των εθίμων τους!!

Η οργή και η επίθεση στους μετανάστες της χώρας μας, δεν θα λύσει τα οικονομικά μας προβλήματα! Δεν θα αλλάξει καν τη στάση των μεταναστών απέναντί μας!  

Πρέπει να σκεφτόμαστε ότι κάθε μας ενέργεια φιλτράρεται και κρίνεται από τα παιδιά μας! Η παιδεία ξεκινά  από το σπίτι και δη από τους γονείς!! Είμαστε το παράδειγμά τους!!!

Κοινωνικός ρατσισμός….



Ο κοινωνικός ρατσισμός έχει να κάνει με την πάσης φύσης διαφορετικότητα, όπως παιδιά διαζευγμένων, παιδιά αλκοολικών, ναρκομανείς, αλκοολικοί,  νόθα παιδιά, ανύπαντρες μητέρες, άρρωστοι άνθρωποι, άτομα με αναπηρία!!!!

Στη σχολική κοινότητα συναντούμε κοινωνικό ρατσισμό! Ίσως όχι έντονο, όπως στην κοινωνία των ενήλικων αλλά είναι γνωστά τα φαινόμενα περιθωριοποίησης παιδιών με προβλήματα όρασης, ακοής,….. παιδιά χωρίς μητέρα ή πατέρα!

Τα παιδιά διαζευγμένων γονιών ή αλκοολικών ή παιδιά που έχουν ιστορικό ενδοοικογενειακής βίας, είναι σχεδόν πάντα πιο κλειστά σαν χαρακτήρες και δύσκολα κάνουν φιλίες…. Αυτό βοηθά και τα υπόλοιπα ώστε να τα απομονώσουν εντελώς! Μετά από κάποιο διάστημα ίσως να τα χλευάζουν κιόλας!!!

Σαν ενήλικες, σαν παραδείγματα προς τα παιδιά μας τι κάνουμε;  Βλέπουμε στο δρόμο έναν άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι και τον οικτίρουμε!! Αλλά τα αμέσως επόμενα λεπτά…. Παρκάρουμε πάνω στη διάβασή τους…. ή το ακόμα χειρότερο…. Τους κορνάρουμε όταν βρίσκονται εν κινήσει μπροστά μας στο δρόμο…. Βλέπετε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν τους αφήνουν να κινηθούν στα πεζοδρόμια!!! Αυτό δεν είναι δείγμα κοινωνικού ρατσισμού;  Η μήπως είναι δείγμα ασέβειας στην ανθρώπινη φύση;

Γνωρίζουμε ένα παιδάκι χωρισμένων γονιών και σπεύδουμε να ενημερώσουμε το παιδί μας λες και το άλλο είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία… έχει μια αρρώστια που τη λένε διαζύγιο!!!! Σπεύδουμε εμείς να δημιουργήσουμε στην αθώα ψυχή του παιδιού μας την ειδική κατηγορία!!! Τι το διαφορετικό άραγε έχει ένα παιδί χωρισμένων γονιών από το δικό μας; ΚΑΜΙΑ!!

Δεκάδες τα παραδείγματα αποκλεισμένων κοινωνικά οικογενειών γιατί είχαν ένα νόθο παιδάκι! Αποκλεισμένες για δεκαετίες οι ανύπαντρες μητέρες!!! Στιγματισμένες κυκλοφορούν στις κλειστές κοινωνίες οι διαζευγμένες γυναίκες!!! Σε άλλες τραγελαφικές καταστάσεις….. τις απομακρύνουν από τα σπίτια τους οι γυναίκες…. Γιατί φοβούνται ότι η «ζωντοχήρα» θα ξελογιάσει τον άντρα τους!!!

Να αναφέρω εδώ και τους άρρωστους συνανθρώπους μας…. Με μια ασθένεια σαν τον καρκίνο…. ή τα άτομα που πάσχουν από μεταδιδόμενες ασθένειες!! Το AIDS για παράδειγμα!!! Τους αποφεύγουμε λες και έχουν λέπρα! Λες και με την καλημέρα μας θα κολλήσουμε την ασθένεια!

Άνθρωποι εξαρτημένοι…. Περιθωριοποιημένοι και αυτοί! Με τον τρόπο που τους συμπεριφερόμαστε και να θέλουν να απεξαρτηθούν  δεν μπορούν να ενταχθούν ξανά στην κοινωνία…. Δεν μπορούν να βρουν δουλειά… με αποτέλεσμα να χάνονται όλο και περισσότερο στη δίνη του ποτού, των ναρκωτικών…. του τζόγου!!!

Όλοι είμαστε ενεργοί πολίτες αυτής της κοινωνίας, σήμερα είμαστε έτσι…. Αύριο ίσως να ανήκουμε σε μια ομάδα περιθωριοποιημένων ατόμων…. Αλκοολικοί, ναρκομανείς, άνθρωποι με ειδικές ανάγκες…. ή ακόμα αν θέλετε άνθρωποι της τρίτης ηλικίας!!!

Σεβασμός στη διαφορετικότητα των ανθρώπων! Σεβασμός στην ανθρώπινη ιδιαιτερότητα!!! Χωρίς όμως αυτός ο σεβασμός να γίνεται αποκλεισμός! Χωρίς, αν θέλετε, να κρίνουμε ή να χλευάζουμε  πρόσωπα και καταστάσεις!!!

Ο κοινωνικός ρατσισμός είναι ένα  φαινόμενο που προκύπτει όμως από την έλλειψη της παιδείας! Η τελευταία ξεκινά από το σπίτι…. Από τους γονείς!!! Για άλλη μια φορά θα το επισημάνω! Οι ενέργειές μας, η στάση  ζωής μας, τα πιστεύω μας…. είναι τα διδάγματα και η κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας!!





Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Αλκοόλ...

Η κατανάλωση αλκοόλ είναι για πολλούς απο εμάς ευχαρίστηση! Πολλοί πίνουν ένα ποτό μετά τη δουλειά για να χαλαρώσουν, άλλοι συνοδεύουν το φαγητό τους και άλλοι πίνουν για να ... πιουν! Πότε το ένα ποτό γίνεται δύο, και τα δύο τρία, και μετά χάνεται η μπάλα.... και απλά δεν ξέρεις τί σου γίνεται;

Στην αρχή πίνεις το ένα ποτό και χαλαρώνεις.... μετά πίνεις το δεύτερο για να ευθυμήσεις.... στο τρίτο ευθυμείς τόσο πολυ που γίνεσαι ο κλοουν της παρέας!!! Την επομένη ξυπνάς με πονοκέφαλο και λες: δεν θα ξαναπιώ τόσο πολύ!!! Πόσο είναι το πολύ άραγε; ποιο είναι το όριο ανάμεσα στη χαλάρωση, την ευχαρίστηση και στη γελοιότητα; Είναι πασίγνωστο ότι όταν κανείς έχει καταναλώσει αλκοόλ, οι αντιστάσεις του πέφτουν... λέει πράγματα που αισθάνεται πιο εύκολα... χωρίς καμία συστολή!!! Χαλαρώνουν και τα αντανακλαστικά.... η αίσθηση του σοβαρού και του αστείου.... μετά επέρχεται και η απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας!!

Πόσοι απο εμάς δεν ζήσαμε την κατάσταση της μέθης; πόσο γελοία αισθανθήκαμε την επομένη, όταν οι γύρω μας, μας εξιστόρησαν τα ανδραγαθήματά μας την προηγούμενη νύχτα;

Βλέπεις γυναίκες να χορεύουν ημιγυμνες στα μπαράκια... στα τραπέζια... μπουρδουκλώνονται... βγαίνουν έξω και ξερνάνε....
Βλέπεις άντρες να τραυλίζουν.... να ζέχνουν αλκοόλ... να παραπατούν.... να επιτίθενται σε γυναίκες ..... να κάνουν ηλίθια σχόλια και να θεωρούν ότι φλερταρουν!!!
Ειλικρινά τί πιστεύετε; είναι αυτό διασκέδαση ή εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης;
Τί γνώμη σχηματίζετε για τους ανθρώπους που βλέπετε σε αυτή την κατάσταση; τη θυμάστε αυτή τη γνώμη όταν φτάνετε και εσείς σε αυτό το επίπεδο; ΟΧΙ!!!

Ποιά είναι η απόσταση ανάμεσα στην ευχαρίστηση ενός ποτού για χαλάρωση και στην καθημερινή κατανάλωση ποσότητας αλκοόλ; πότε η ευχαρίστηση γίνεται συνήθεια; Πότε κάποιος άνθρωπος κρίνεται αλκοολικός;

Η επιστήμη λέει ότι ένας άνθρωπος θεωρείται αλκοολικός όταν πίνει κάθε μέρα και δεν μπορεί να κοιμηθεί αν δεν πιεί έστω ένα ποτό! Αν δεν μπορεί να χαλαρώσει δηλαδή! Επίσης αλκοολικός θεωρείται και κάποιος που πίνει το πρωί... ή μόνος του... αυτός που δεν μπορεί να περάσει μία μέρα χωρίς το ποτήρι.... Αν ρωτήσεις κάποιον που βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχτεί ότι είναι αλκοολικός!!!

Ο αλκοολισμός είναι μια εξαρτηση πολύ ύπουλη! Γιατί είναι τόσο συνηθισμένη που δεν την αναγνωρίζεις με την πρώτη ματιά!!! Γιατί οι περισσότεροι γύρω μας καταναλώνουν ποσότητες αλκοόλ και μάλιστα απο μικρή ηλικία!!

Το αλκοόλ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και αλλάζει το χαρακτήρα του ανθρώπου! Η χρόνια κατανάλωση φέρνει και προβλήματα υγείας... πρώτο όργανο που απειλείται είναι το συκώτι!!

Ποιές είναι όμως οι επιπτώσεις στη ζωή του ανθρώπου όταν εθίζεται στο αλκοόλ; Πώς συμπεριφέρεται στους γύρω του; Πώς συμπεριφέρεται κυρίως στο σύντροφο .... στα παιδιά; Ως πότε μπορούν οι γύρω του να ανέχονται την κατάντια του;

Έχουμε δει και ακούσει άπειρες περιπτώσεις αλκοολικών πατεράδων.... ενδοοικογενειακή βία.... κακοποίηση των παιδιών.... βασανισμός της συντρόφου!!! Τα παιδιά.... περίγελος των συμμαθητών τους.... κοινωνικός ρατσισμός και αποξένωση!!!

Τα ίδια και απο την πλευρά των γυναικών!! Τα παιδιά μάταια αναζητούν την παρουσία της... αυτή χαμένη μέσα στη δίνη του ποτού, σπάνια θυμάται τις υποχρεώσεις της ως μητέρα!!! και όταν τις θυμάται εκνευρίζεται.... ξεσπάει βίαια πάνω στα παιδιά!!

Ο αλκοολικός γίνεται ευερέθιστος... όλα γύρω του τον ενοχλούν.... όλοι για κάποιο λόγο συνομωτούν εναντίον του!! Οι παρεξηγήσεις και οι καβγάδες είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του!!! Νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλα!! Αλλά δεν έχει την επίγνωση της κατάστασής του.... θεωρεί ότι για όλα φταίνε οι γύρω του!!! Έρχεται και το κόμπλεξ κατωτερότητας.... η ζήλεια για τους πάντες!!! Το κυριότερο άτομο όμως που ζηλεύει είναι ο σύντροφος!!!

Ο σύντροφος τον αποφεύγει.... και πως να μην τον αποφύγει; Πως να κοιμηθείς με έναν άνθρωπο που βρωμοκοπάει αλκοόλ; πως να τον φιλήσεις; πως να κάνεις έρωτα μαζί του, όταν δεν έχει την αίσθηση της πραγματικότητας και γίνεται βίαιος και σε αυτόν τον τομέα; όταν βγαίνει το ζώο που κρύβεται μέσα του; Πως να συζητήσεις, να επικοινωνήσεις με έναν άνθρωπο που άλλα λες και άλλα καταλαβαίνει; Πως να περάσεις χρόνο μαζί του όταν στα πέντε πρώτα λεπτά της κουβέντας η παρεξήγηση και ο καβγάς είναι δεδομένα; Πως να βγεις έξω μαζί του όταν ξέρεις ότι θα μεθύσει; πως να βάλεις τα παιδιά σου στο αυτοκίνητο που θα οδηγήσει υπο την επίρρεια του αλκοόλ; το διακινδυνεύεις;

Κάποιοι θα πουν: εντάξει, μπορείς να οδηγήσεις εσύ!! Ποιός μεθυσμένος παραδέχεται ότι μέθυσε; ποιος έχει το επίπεδο ή την παιδεία να σου παραδώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου; Γιατί πρέπει να ρισκάρεις εσύ τη ζωή σου για την εξάρτηση του άλλου;

Ακόμα και τα ίδια του τα παιδιά τον αποφεύγουν! Η μυρωδιά του αλκοόλ τα απωθεί.... αλλά κυρίως τα απωθεί η αλλοπρόσαλη συμπεριφορά... τα νεύρα... Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα πάντα!! τα μυρίζουν στην κυριολεξία!!! ξέρουν ποτε έρχεται η καταιγίδα και κουρνιάζουν σε μια γωνιά.... Στο σπίτι δεν ακούγεται τίποτα.... ουτε καν η ανάσα τους... προσπαθούν να περάσουν όσο το δυνατόν απαρατήρητα...να βρουν ένα καταφύγιο..... πριν ξεσπάσει η μπόρα!!!

Όλα αυτά ο αλκοολικός τα εκλαμβάνει ως απόρριψη! Και σωστά το εκλαμβάνει γιατί ακριβώς αυτό είναι!! Οι δικοί του άνθρωποι τον απορρίπτουν! Παύουν να τον σέβονται και να τον εκτιμουν!! και τότε έρχεται η ζήλεια!!! ζήλεια προς το σύντροφο!!! “ αυτή- αυτός σίγουρα έχει εραστή - ερωμένη!!” Ζήλεια και γιατί τα παιδιά στρέφονται στον άλλο γονιό!!! “ μόνο αυτην- αυτόν αγαπάνε... εμένα κανεις!!!”

Το κακό είναι ότι αντί αυτό να λειτουργήσει ως σοκ ή ως καμπανάκι για να τον ξυπνήσει... να αναθεωρήσει και να αλλάξει την κατάστασή του... να παραδεχτεί την εξάρτησή του και να ζητήσει βοήθεια.... το μόνο που κάνει είναι να βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην εξάρτηση.!!! τότε πια και μια σταγόνα, ένα τόσο δα ποτηράκι φτάνει για να χάσει τον έλεγχο!!!

Ο σύντροφος το μόνο που θα θυμάται πλεον απο εκείνον θα είναι.... η μυρωδιά του αλκοόλ... τα αμέτρητα μπουκάλια... τα σπασμένα γυαλιά.... και ίσως κάποια σημάδια στο σώμα του .... αν είναι γυναίκα!!! Τα δε παιδιά... θα θυμούνται έναν άνθρωπο άρρωστο.... κομμάτια γυαλιά.... φωνές... φασαρίες.... ξύλο.... φόβο.... εφιάλτες.... έναν άνθρωπο τρελό!!! που τη μια φωνάζει και την άλλη γελάει υστερικά!!! φόβος!!! και αυτός ο φόβος θα τα συνοδεύει για πολλά χρόνια!!!

Αν ο σύντροφός σου έχει τάση προς την κατανάλωση αλκοόλ πρέπει να προλάβεις, να συζητήσεις μαζί του όσο ακόμα σε καταλαβαίνει! Να ζητήσετε απο κοινού βοήθεια.... πριν γίνει εξάρτηση!!! Αν φτάσει στο σημείο της εξάρτησης τα πράγματα γίνονται δύσκολα!! θέλει πολύ δύναμη και πείσμα για να πείσεις έναν αλκοολικό ότι έχει πρόβλημα!! πόσο δε μάλλον να ζητήσει βοήθεια!! Ίσως να είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής σου!!! Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!!! Αλλά αυτός ο αγώνας θέλει δυο! Και ο πρωταγωνιστής είναι ο αλκοολικός!!! Αν ο ίδιος θελήσει... θα πάρεις και εσύ δύναμη για να φτάσετε στο τέλος μαζί και νικητές!!! αν όμως δεν υπάρχει θέληση απο την άλλη πλευρά το τέλος είναι προδικασμένο!!!

Ελπίζω απλά να κατάφερα να σκουντήξω κάποιους.... να τους δείξω ποιο είναι το επόμενο στάδιο... τι τους περιμένει... και όσο είναι καιρός να αλλάξουν συνήθειες!!! Η ζωή παραμένει όμορφη και χωρίς αλκοόλ!! Το τελευταίο δε λύνει προβλήματα.... απλά δημιουργεί περισσότερα!!! Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι και κεφάτοι χωρίς υποκατάστατα!!! Απο εμάς εξαρτάται! ΠΑΝΤΑ!!!